ระบบความเกลียดชัง

ช่วงเช้าของวันใหม่ โรงเรียนมัธยมหมายเลข 95 เมืองเทียนสุ่ย

บริเวณสนามกีฬาขนาดใหญ่ มีนักเรียนมากกว่าหนึ่งหมื่นคนรวมตัวกันแน่นขนัด แบ่งกลุ่มยืนเรียงแถวตามชั้นเรียนของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ

เนื่องจากการประลองครั้งนี้เป็นกิจกรรมของโรงเรียนที่จัดขึ้นในทุกปี อาจเทียบได้กับงานแข่งขันกีฬาบนโลกยุคก่อน ทุกคนต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก บรรยากาศโดยรอบดูคึกคักกว่าทุกวัน 

ก่อนการประลองจะเปิดฉากขึ้น อาจารย์เรียกทุกคนมารวมตัวกันเพื่อทำความเข้าใจกฎกติกาและจัดลำดับการท้าดวล จากนั้นจึงเริ่มการประลองอย่างเป็นทางการ 

โดยข้อกำหนดพื้นฐานของผู้เข้าร่วม ต้องอยู่ในระดับนักสู้ขั้นสามขึ้นไป จึงมีคนเข้าร่วมไม่มากนัก และอาจใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็ทราบผลแพ้ชนะ

เมื่อเซี่ยปิงมาถึงลานกิจกรรม เขามองหาเพื่อนร่วมชั้นเป็นอันดับแรก ก่อนจะพบกับคนคุ้นเคยอย่างเกาหวานและหยางเว่ย

เซี่ยปิงเดินฉีกยิ้มเข้าไปทักทาย “ว่าไงพี่ชายคนดี ไม่เห็นพวกนายนานเลยนะ” 

เกาหวานและหยางเว่ยที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พอได้ยินเสียงปีศาจร้ายแว่วเข้ามาในหู ร่างกายของพวกเขาสั่นเล็กๆ โดยเฉพาะตอนที่เห็นใบหน้าเซี่ยปิงเต็มสองตา 

‘บ้าเอ๊ย! ไม่ได้เจอเขาแค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ไอ้ปีศาจตัวนี้ยังร้ายกาจเหมือนเดิม’ 

เกาหวานกับหยางเว่ยกัดฟันจ้องมองเซี่ยปิงตาเขม็ง

เซี่ยปิงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของทั้งคู่ เขาโอบไหล่สองคนไว้แล้วถามออกไปว่า “ฉันไม่คิดว่านายสองคนจะออกจากศูนย์กักขังได้เร็วขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าถูกขังไว้เจ็ดวันหรอกหรือไง”

‘ศูนย์กักขังมารดาเอ็งสิ ไอ้บ้านี่มันกำลังพูดอะไรอยู่ ปากไม่มีหูรูดหรือไง’ ใบหน้าของเกาหวานและหยางเว่ยมืดลง ส่งสายตาดุร้ายจ้องไปที่หน้าเซี่ยปิง

ปากของไอ้สารเลวนี่พ่นแต่เรื่องไร้สาระ เจอหน้าก็จี้ปมเอ่ยถึงเรื่องคุก พวกเขาเป็นนักเรียนไม่ใช่อาชญากรเสียหน่อย พูดแบบนี้มันเจตนาให้นักเรียนคนอื่นเข้าใจผิดกันชัดๆ 

เดิมทีพวกเขาต้องการปิดเรื่องนี้ไว้เงียบๆ ใช้เวลาที่เหลืออีกไม่กี่เดือนอย่างสบายใจ แต่พอไอ้สารเลวเซี่ยปิงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา แผนที่วางไว้ก็พังลงไปต่อหน้า   

กลุ่มนักเรียนที่ได้ยินว่า ‘ศูนย์กักขัง’ หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ออกจากศูนย์กักขัง เกิดอะไรขึ้น มีใครจากโรงเรียนเราถูกจับไปหรือเปล่า” นักเรียนที่อยู่ห้องข้างๆ ถามด้วยความสงสัย ขณะเดียวกัน คำพูดของเซี่ยปิงทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ทันที  

“นี่พวกนายไม่รู้เรื่องเลยเหรอ เมื่อหลายวันก่อน สองคนนั้นที่ชื่อเกาหวานและหยางเว่ยจากห้องสามสิบหก โดนเจ้าหน้าที่กว่าสิบนายควบคุมตัวไปขังไว้เจ็ดวัน ข้อหากระทำอานาจารวิ่งแก้ผ้าในโรงเรียนเรา”

“สมองของพวกเขาพลิกกลับด้านหรือยังไงกัน ถึงกล้าวิ่งแก้ผ้าในโรงเรียน”

“ได้ยินมาว่าสองคนนี้จิตไม่ค่อยปกติ ทั้งยังวางแผนทำเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว ก่อนจบมัธยมปลาย พวกเขาคงอยากทิ้งชื่อของตัวเองไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ของโรงเรียน”

“ตอนนี้ได้เป็นประวัติศาสตร์สมใจแล้วละ ดูสิมีใครที่ไม่รู้จักพวกเขาบ้าง”

“ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจิตไม่ผิดปกติหรอก แต่น่าจะบ้าไปแล้วมากกว่า”

กลุ่มนักเรียนกระซิบบอกกันเสียงเบา สายตามองไปที่เกาหวานและหยางเว่ยด้วยท่าทางแปลกๆ 

เมื่อได้ยินคำพูดจากคนรอบข้าง เกาหวานและหยางเว่ยแทบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น ชื่อเสียงของพวกเขาในหมู่นักเรียนถูกเซี่ยปิงทำลายยับเยิน 

“ดีแล้วที่พวกนายออกมาอย่างปลอดภัย ฉันได้ยินว่าในศูนย์กักขังมีพวกที่ชอบไม้ป่าเดียวกันอยู่เยอะเลย” เซี่ยปิงแกล้งถามไปตามน้ำ “นายสองคนอยู่ในนั้นมาเจ็ดวัน คงไม่มีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นใช่ไหม อย่างตอนอาบน้ำ….”

พวกที่ชอบไม้ป่าเดียวกัน?

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเซี่ยปิง กลุ่มนักเรียนในบริเวณนั้นก็เริ่มคุยกันเสียงแตก พลันคิดได้ว่า ศูนย์กักขังคงไม่ใช่สถานที่ธรรมดาๆ  

แต่มันเป็นสถานที่คุมขังเหล่าอาชญากร พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ชายใจคอโหดเหี้ยม ท่ามกลางคนกลุ่มนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่หลงชอบเพศเดียวกัน ดังนั้น การที่มีเด็กนักเรียนตัวเล็กๆ สองคนเข้าไปในศูนย์กักขัง ไม่ต่างอะไรจากแกะน้อยถูกโยนเข้าไปในฝูงหมาป่า 

“เซี่ยปิง! ไอ้ชั่วเอ๊ย ไปตายซะเถอะไป ฟังนะ มันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น อย่ามาปล่อยข่าวลือผิดๆ ที่นี่อีก” เกาหวานตะคอกเสียงดัง ใบหน้าแดงเถือกด้วยความโกรธ เขาอยากจะฉีกปากไอ้สารเลวตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด 

เรื่องราวทั้งหมดจะไม่มีอะไรเลย ถ้าไอ้บ้านี่ไม่ตั้งใจพูดออกมาให้คนอื่นได้ยิน ทั้งจุดประเด็นให้คนคิดตาม หากข่าวลือนี้ถูกแพร่ออกไป เขากับหยางเว่ยคงไม่มีหน้ามาเรียนที่นี่ได้อีกแล้ว 

หยางเว่ยจ้องเซี่ยปิงตาเขียว เขารู้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซี่ยปิง ไม่เช่นนั้นเขาคงจัดการไอ้บ้านี่ไปนานแล้ว 

‘ชีวิตบัดซบสิ้นดี’ ถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวอยู่ในศูนย์กักขังเป็นเวลาเจ็ดวัน กว่าจะผ่านไปหนึ่งวันรู้สึกว่ามันยาวนานเหมือนหนึ่งปี และยังต้องคอยระวังพวกป่าเถื่อนที่จ้องก้นตาเป็นมัน พวกเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนในชีวิต

แต่เพราะเหตุการณ์นี้เอง จึงทำให้เขากับเกาหวานลืมความบาดหมางแล้วกลายเป็นเพื่อนคู่ซี้

“ให้ตายเถอะ ฉันผิดเอง ฉันไม่น่าไปรื้อฟื้นอดีตที่แสนเจ็บปวดของพวกนายเลย ดีแล้วที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เซี่ยปิงทำหน้าเหมือนต้องการบอกว่า ‘ฉันรู้ทุกอย่าง’ มองพวกเขาอย่างเข้าใจ และจะไม่ปริปากบอกความลับของพวกเขาให้ใครรู้

เกาหวานและหยางเว่ยหน้าบิดเบี้ยว ‘ท่าทางแบบนี้มันอะไรกัน แกจะเข้าใจอะไร ทำไมถึงทำเหมือนกับรู้ทุกอย่าง’ 

ถ้าเป็นคำพูดของคนอื่น เขาเชื่อแน่ แต่นี่เป็นคำพูดของตัวร้ายอย่างเซี่ยปิงที่กำลังเสแสร้งเป็นคนดีต่อหน้าคนอื่น

“อดีตที่แสนเจ็บปวดอย่างนั้นเหรอ ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น”

“ศูนย์กักขังเป็นสถานที่แบบไหน และพวกเขาต้องอยู่ที่นั่นเป็นเวลาเจ็ดวัน ล้อมรอบไปด้วยพวกป่าเถื่อนกับกลุ่มคนที่ชอบเพศเดียวกัน มันยากจะจินตนาการได้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”

“ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าสองคนนี้โดนกักตัวอยู่ในนั้นเจ็ดวัน ขอย้ำว่า….เจ็ดวันเต็ม”

“ฉันคิดว่าหากนำประสบการณ์ของพวกเขามาเขียนเป็นนิยายหรือสร้างเป็นหนัง อาจทำรายได้ถึงร้อยล้านเหรียญรัฐบาลกลางเป็นอย่างต่ำ”

“พวกเขาดูเหนื่อยล้ามาก เอ่อ….ฉันจะพยายามไม่คิดต่อ”

“กรรมตามสนองแล้วล่ะ พวกคนจิตไม่ปกติต้องโดนแบบนี้ มาดูกันว่าเขายังจะกล้าวิ่งแก้ผ้าที่โรงเรียนอีกไหม”

“คิดจะฝากชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์มันก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย ฉันว่าพวกเขาคงจะได้รับบทเรียนแล้วล่ะ”

ทุกคนในที่นั้นมองเกาหวานและหยางเว่ย พร้อมกับถอนหายใจออกมา เวลาเจ็ดวันในศูนย์กักขังอาจมีเรื่องราวน่าสลดใจเกิดขึ้นกับทั้งสองคนไม่น้อย 

‘เซี่ยปิง เรื่องของแกกับฉันไม่จบแค่นี้แน่!’

เกาหวานและหยางเว่ยกดข่มอารมณ์โกรธไว้ในส่วนลึก พวกเขาตัดสินใจว่า หากไม่จัดการกับไอ้ปีศาจร้ายตัวนี้ เจ็ดวันที่อยู่ในศูนย์กักขังล้วนเสียเปล่า 

“ดูนั่นสิ สงป้าเทียนไม่ใช่เหรอ เขาออกจากโรงพยาบาลเร็วมาก อาการบาดเจ็บของเขาหายดีแล้วเหรอ”

เซี่ยปิงเลิกสนใจเกาหวานและหยางเว่ย แต่เลือกหันไปทักทายสงป้าเทียนที่กำลังเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน