บทที่ 4
แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา
ฉันลืมตาขึ้นพร้อมกับบิดี้เี
"ฮ้าวววว เช้าแล้วหรอนี่"
ความจริงฉันไม่ตื่นสายขนาดนี้นะ ฉันเหลือบไปมองนาฬิกา เป็เวลา 8 โมง พอดี
"เฮ้อออ ก็ยังไม่สายเท่าไหร่ วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนนี่นา"
ฉันพูดกับตัวเอง พร้อมกับคว้าผ้าขนหนูเข้าไปห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ฉันออกจากห้องน้ำ มาเปิดดูตู้เสื้อผ้า
"โห เสื้อผ้าเต็มเลย ไม่รู้จะเลือกใส่อะไรดีเนี้ย" ในตู้เสื้อผ้าของมิร่าคนเก่า มีแต่ชุดสวยๆ แพงๆ จะมีชุดไหนที่ฉันใส่ได้ไหมเนี่ย ยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่ซักพัก ก็หยิบเสื้อผ้าธรรมดามาใส่ วันนี้ฉันใส่เสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์สีดำ ตามสไตล์ของฉัน ตอนอยู่ในโลกแห่งความมืด หลังจากนั้นฉันก็ลงมาทานข้าว
"ป้าคะ คุณพ่อคุณแม่ไปไหนคะ"
"อ่อ ท่านออกไปทำงานแล้วน่ะค่ะ คุณหนูหิวมั้ยคะ ป้าจะเอาอาหารมาให้" เมื่อคุณป้าถามก็รีบตั้งโต๊ะอาหารให้ฉันทันที อาหารเยอะมากเลย
"หิวมากเลยค่ะป้า ป้ามานั่งทานกับมิร่าสิคะ"
ฉันพูดพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก
"หื้มมมม อร่อยจังค่ะป้าสา"
"หรอคะ ดีใจจังที่คุณหนูชอบ"
ป้าสาพูดยิ้มๆ แล้วขึ้นไปทำความสะอาดห้องชั้นบน
"เอ๊ะ นั่นใครอ่ะ"
ฉันเห็นคนหนึ่งด้อมๆมองๆอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เข้ามาได้ยังไงกัน เมื่อผู้ชายคนนั้นได้ยินเสียงฉันก็ทำท่าจะวิ่งหนี มีหรือที่ฉันจะวิ่งไม่ทัน อย่าลืมสิ ว่าฉันมีพลังพิเศษนี่นา
"หยุดนะ ฉันบอกให้หยุดไง"
ฉันะโไปตะครุบ แล้วเราสองคนก็กลิ้งไปกับพื้น ฉันตั้งสติได้แล้วหันไปมองหน้าชายปริศนา ให้ตายสิ จมูกโด่ง ปากได้รูป เข้ากับใบหน้า ให้ตายสิ หล่อมากกกก หุ่นก็แบบ นายแบบชัดๆ
้
"คุณหนูมิร่าครับ" เสียงผู้ชายคนนี้เรียกสติฉันกลับคืนมา
"นายเป็ใคร มาด้อมๆมองๆแถวบ้านฉันทำไม" ฉันถามด้วยความสงสัย
"ผมชื่อเคนตะครับ เป็ลูกชายของแม่สา ถ้าคุณหนูไม่ชอบผมจะไม่มาอีกก็ได้ครับ"
เคนตะพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้า แค่ถามเองทำไมหมอนี่ต้องเศร้าขนาดนี้ด้วยเนี่ย
"ห้ะ เอ่อ ขอโทษนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ห้ามนาย นายมาอยู่ที่บ้านฉันแล้วกัน นายจะได้อยู่กับแม่นายด้วยไง แล้วเรียกฉันว่ามิร่าเถอะ อย่าเรียกว่าคุณหนูนะเข้าใจมั้ย" ฉันร่ายยาว พร้อมกับลากแขนนายนั่นมาที่บ้าน ปกติแล้วอยู่ที่โลกแห่งความมืดก็ไม่มีเพื่อนอยู่แล้ว มาอยู่โลกนี้มีเพื่อนไว้บ้างก็ดีแฮะ
"เอ่อ นี่มิร่า เธอความจำเสื่อมจริงๆน่ะหรอ "
นายเคนตะถามเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อซักเท่าไหร่
"คงใช่มั้ง 555"
ฉันหัวเราะร่า พร้อมกับเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้เคนตะทำหน้ามึนงง กับท่าทีของฉัน
ณ โลกแห่งความมืด
ปังงงงง เสียงตบโต๊ะดังขึ้น
"เจอตัว มิร่ามั้ย" เ้าแห่งความมืดพูด
"ไม่เจอครับ ท่านเนวาส" ลูกน้องคนนึงพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ
"พวกแก ไปตามหาให้เจอ ตราบใดที่ไม่พบศพ
ของมิร่า ข้าก็ยังไม่เชื่อว่ามันตาย" เ้าแห่งความมืดลั่นวาจา ด้วยน้ำเสียงอันเกรี้ยวโกรธ
"ครับ ท่านเนวาส"
ลูกน้องของเ้าแห่งความมืด น้อมรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง หากใครไม่ทำตาม คงได้สิ้นลมหายใจตรงนั้นเป็แน่
"ไม่ว่าจะยังไง ข้าจะเอาพลังของแกมาให้ได้ ข้าจะได้เป็ะ มีพลังเหนือสิ่งอื่นใดในโลกนี้ มิร่าเธอคือความหวังเดียวของฉัน ถึงแม้เธอจะตาย พลังเธอก็ต้องเป็ของข้า หึๆๆ"
ใบหน้าอันเหี้ยมเกรียม ของเ้าแห่งความมืด ในสายตาของลูกน้องที่เฝ้าดูอยู่นั้น มันน่าสยดสยองเสียจริง ในใจก็นึกสงสารเด็กหญิงผู้นั้น แต่ก็ทำ อะไรไม่ได้เลย ได้แต่รับฟังคำสั่งของเ้าความมืดเพียงอย่างเดียว หากผู้
ใดปริปากออกความคิดเห็นของหญิงผู้นั้น คงได้โดนเ้าแห่งความมืดฆ่าตายเป็แน่
3K
