The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก  https://www.artstation.com

............................

       สนามแข่งขันดูเงียบไป เพราะผู้ชมต้องการเห็นความดุเดือด ซึ่งจะมีได้ ก็ต่อเมื่อเกิดการต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้นแต่ผู้เล่นที่เปลี่ยนเข้ามากลับเป็นแครี่ที่เน้นการใช้อาวุธระยะไกล ดังนั้นความดุดันที่ทุกคนเฝ้ารอ คงยากจะได้ชม

“ เฮ้อ…… ต่อไปเกมคงน่าเบื่อขึ้น เพราะสามคนที่ลงมาใหม่ ล้วนแต่เป็นตัวยิงไกล ” มาวินเริ่มบ่น

        สามชายวัยฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังก้าวเข้าสู่สนาม ส่วนผู้เล่นคนที่สี่นั้นดูแปลกกว่านายอื่นแม้จะแต่งกายคล้ายๆกัน แต่ก็มีรูปร่างอ้วนใหญ่ สองมือกระชับค้อนยักษ์ด้ามยาวอันเป็นอาวุธคู่ใจ

       ใบหน้าของเหมยลี่ดูไร้ความรู้สึก แววตาคมกล้าวสาดส่องไปยังลานประลองเบื้องหน้าจากนั้นก็ตอบกลับด้วยเสียงที่แผ่วต่ำตามลักษณะนิสัย

“ ใช่ เกมคงลดทอนความสนุกลงแต่ผลแพ้ชนะชักไม่แน่นอนแล้ว เนื่องจากผู้เล่นในตำแหน่งแทงค์มักแพ้ทางแครี่ซึ่งเป็นพวกโจมตีระยะไกล”

“ เอ๋……แต่ชั้นว่าเจ้ายักษ์บ้าเลือดคนนี้ไม่ช้าเหมือนแทงค์ทั่วไปนะไม่เห็นการเคลื่อนไหวของมันรึ พวกเรามองตามแทบไม่ทันเลย ” มาวินเอ่ยค้าน

“ อืม……จริงอยู่ที่แทงค์มือหนึ่งอย่างแม็กซ์จะว่องไวผิดธรรมดาแต่กัปตันทีมมัฟฟินก็ได้แก้เกม โดยเอาผู้เล่นตำแหน่งแทงค์หนึ่งคนมาคอยประคองเพื่อป้องกันความผิดพลาด ” เหมยลี่พยักหน้ารับ พร้อมวิเคราะห์เกมต่อ

“ โห……ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เจ้าแทงค์บ้าเลือดนั่นขี้แตกแน่ เหอ เหอ เหอ ” มาวินหัวเราะแห้งๆ เขาเริ่มเห็นใจแม็กซ์

………………………

        แทงค์มือหนึ่งยืนจังก้าอยู่กลางสนาม ดวงตาคมเข้มจับจ้องสี่ผู้เล่นใหม่ไม่วางวายด้านอินอสต้า เขาสั่งให้ลูกทีมเน้นโจมตีระยะไกล เพราะแม็กซ์แกร่งเกินกว่าจะคลุกวงในนอกจากนี้ กัปตันทีมสมองเพชรยังบอกให้ผู้เล่นร่างอ้วนคอยช่วย ในยามที่สามแครี่หลบการจู่โจมของแทงค์มือหนึ่งไม่ทัน

        เหล่าลูกทีมพยักหน้ารับคำ ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าการต่อสู้ระยะประชิดกับแม็กซ์เสมือนประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็กระชับหอกซัดไว้ในสองมือส่วนที่เหลือบรรจุใส่เป้เต็มอัตรา เพื่อเตรียมทำศึกระยะไกล ทางด้านนายอ้วนใหญ่ ยืนสั่นเล็กน้อย

        ผู้เล่นทั้งสี่ประจำตำแหน่งตำแหน่ง เหล่าแครี่แยกออกเป็นสามทาง อันเป็นรูปแบบเดียวกับกลุ่มไฟท์เตอร์ชุดที่แล้วส่วนแทงค์ร่างอ้วนก็ยืนอยู่ด้านหลังมือขว้างหอกซัดตัวกลางประมาณสี่ก้าว

       แม็กซ์ยืนนิ่ง สองมือถือขวานหินคู่ ดูไปแล้ว เขาน่าจะเป็นคนพูดน้อย แต่ต่อยหนักเพราะตั้งแต่เริ่มแข่ง ชายผู้นี้แทบไม่เอื้อนเอ่ยวาจา ถึงกระนั้น ทักษะการต่อสู้ก็นับว่าโหดเหี้ยม

       สามแครี่เริ่มควงหอกสั้น ทุกคนมีความชำนาญ สังเกตได้จากความว่องไวของมือพวกเขาสามารถปั่นอาวุธขว้างให้หมุนติ๋วเป็นวงกลมจนดูคล้ายลูกข่างขนาดใหญ่

       แทงค์ร่างใหญ่ยังคงตั้งรับอย่างใจเย็น ดวงตาคมเข้มเหลือบแลเหล่าอริ ราวพยัคฆ์ร้ายคุมเหยื่อในที่สุด ก็เป็นฝ่ายแครี่ทางซ้ายที่ขว้างหอกซัดเข้ามาก่อน

“ เคร้ง”

       เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น เพราะแม็กซ์ยกขวานใหญ่ขึ้นปัด ส่งผลให้หอกซัดวิ่งกลับไปหาเจ้าของด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

“ เฮ้ย”

        แครี่ผู้เคราะห์ร้ายร้องเสียงหลง ถึงกระนั้น เขาก็เอี้ยวตัวหลบหอกซัดได้อย่างหวุดหวิดแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา ก็พบกับแม็กซ์ซึ่งอยู่ตรงหน้าในระยะหนึ่งก้าว

“ จ้าก….. ตายแน่ ”แครี่ตกตะลึง สิ่งที่เห็นในวินาทีถัดมาก็คือ.....ขวานใหญ่ในมือขวา มันกำลังฟาดลงมาบนร่างของเขา

“ ตูม”

       เสียงดังสนั่นบังเกิดอีกวาระ แต่คราวนี้ เป็นเสียงขวานใหญ่ปะทะกับค้อนยักษ์ด้ามยาวในมือของแทงค์ร่างอ้วน

“ โอ้….. ขอบใจมากเพื่อน นายช่วยชีวิตชั้นไว้ ” แครี่ร่างผอมสูงกล่าวขอบใจ พลางยิงตาหวานใส่อันชวนให้สงสัยความสัมพันธ์ของทั้งสอง ทว่าแทงค์ร่างอ้วนไม่ซึ้งตอบ เขาตวาดกลับด้วยเสียงที่สั่นเทาเพราะใช้กำลังเกินพิกัดของตนเอง

“ ไอ้บ้า อย่ามัวแต่ขอบใจแขนข้าสั่นไปหมดแล้ว การโจมตีของมันโคตรจะหนักเลย ทำอะไรซักอย่างซิฟะ”

       เหมือนคำเตือนของแทงค์ร่างอ้วนจะได้ผล เหล่าแครี่เริ่มรู้สึกตัวผู้เล่นทางขวาจึงขว้างหอกซัดใส่แม็กซ์ แต่ยักษ์ใหญ่ก็ไวพอจะหลบด้วยการถอยฉาก

“ ตามเลย มันถอยแล้ว ” แครี่ผู้เฉียดเน่าจากขวานใหญ่ เริ่มหายตระหนก เขาร้องสั่งพรรคพวกให้ตีต่อ

        สิ้นเสียงของแครี่ผู้ปากดี ทั้งสามก็ระดมขว้างหอกแบบรัวๆ พวกเขาซัดไม่ต่ำกว่าคนละ10ดอก พร้อมตะโกนชื่อท่าเด็ดที่ปลดปล่อย

“ ดาวกระจายหอกซัด”

       แม้ว่าแม็กซ์จะเก่งปานใด แต่พอเจอพายุศาสตรา เขาก็ทำได้แค่กวัดแกว่งขวานใหญ่เพื่อปัดป้องอาวุธร้ายให้มากที่สุด ถึงอย่างนั้น ก็มีหอกซัดหลายเล่มผ่านเข้ามาปักกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม

“ ปึก ปึก ปึก”

       เสียงหอกซัดกระทบตัวดังต่อเนื่อง เมื่อสิ้นสุดการโจมตี ปรากฏว่าทั่วร่างของแม็กซ์มีหอกซัดประดับอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบเล่มทำให้เลือดแดงไหลโชกโทรมกาย

“ เยี่ยม อย่างนั้นแหละ ” อินอสต้ายกกำปั้นขึ้นสูง ด้วยสะใจที่เห็นแผนการของตนได้ผลเกินคาด

        แม้อินอสต้าจะดีใจ แต่สามแครี่และหนึ่งแทงค์ที่อยู่แนวหน้า ล้วนอยู่ในอาการเกร็งทั้งสี่คิดตรงกัน

“ ทั้งที่โดนเข้าไปขนาดนี้ ยังยืนอยู่ได้มันเป็นปีศาจรึไง ”

        แน่นอนว่าสภาพของแม็กซ์ดูน่ากลัวจริงๆ แม้ร่างสูงใหญ่จะโชกไปด้วยโลหิต แต่ก็ยังคงหยัดกายยืนตรงสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าแผลฉกรรจ์ทั่วกายเป็นเพียงรอยขีดข่วนที่ไร้พิษภัย

“ เฮ้ เอาไงต่อเหมือนท่าเด็ดของพวกเราจะทำอะไรมันไม่ได้นะ ” แครี่ที่อยู่ตรงกลางเปิดประเด็น

“ นั่นสิ พวกแกเหลือหอกซัดกันคนละกี่เล่ม” แครี่ทางขวาไถ่ถาม

“ เหลือประมาณยี่สิบเล่ม พวกแกล่ะ ”แครี่ทางซ้ายตอบ ซึ่งอีกสองนายก็แจงกลับพร้อมกัน

“ เหลือเท่าๆกัน ”

       สิ้นการสนทนา ทั้งสามก็นิ่งไปอึดใจจากนั้นก็เป็นฝ่ายแครี่ตัวกลางที่เสนอแผนใหม่

“ เอาอย่างนี้ซิ เราลองวิ่งวนรอบตัว แล้วใช้ดาวกระจายหอกซัดกันอีกทีดูซิ มันยังยืนอยู่ได้มั้ย”

         เหมือนทุกคนจะเห็นพ้อง สังเกตจากสีหน้าที่ผ่อนคลายลงทว่าเจ้าแทงค์อ้วนใหญ่กลับโพล่งคำถามที่อัดแน่นในอก

“ พวกแกมีหน้าที่กันหมด แล้วข้าต้องทำอะไรบ้างล่ะ”

        แครี่ทั้งสามสตั้นไปตามๆกัน ทุกคนมองหน้ากันเอง ก่อนจะหันไปตอบคำถาม

“ ก็คอยคุ้มกันพวกข้าไงล่ะวะ”

“ เออ” เจ้าอ้วนใหญ่รับคำเสียงสั่นเขายังไม่หายตื่นกลัว แรงของแม็กซ์นั้นมหาศาลจนน่าสะพรึง

        พอตกลงกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ทั้งสามก็เริ่มวิ่งวนรอบแม็กซ์ สองมือควงหอกสั้นอย่างคล่องแคล่วส่วนเจ้าอ้วนใหญ่ ผู้เป็นแทงค์หนึ่งเดียวในกลุ่ม ได้ย่อตัวลงต่ำ สายตาจับจ้องไปที่อริ

        เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ย่อมหมายถึงชัยชนะของทีมมัฟฟิน แต่แทงค์มือหนึ่งน่าจะมีอะไรที่พิเศษกว่าผู้เล่นดาดๆเขาจึงยิ้มเล็กน้อย ก่อนเกร็งกายจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั่วทั้งตัว ปากอ้ากว้างเพื่อร้องตะโกน

“ ร่างเหล็กไหล ”

       สิ้นเสียงคำราม ร่างของแม็กซ์ก็เปล่งออร่าสีเทาออกมาอย่างรุนแรง ทำให้หอกซัดที่ปักตามตัวถูกดีดออกไปผิวกายเปลี่ยนเป็นสี “เหล็ก” เลือดที่เคยไหลโชกก็ระเหยกลายเป็นไอ

……………………….

“ โห……อะไรกันเนี่ย เป็นแบบนี้ได้ยังไง ” มาวินสะดุ้งโหยง ปากก็เอ่ยถาม

         เด็กสาวไม่ตอบกลับ เธอยืนมองการต่อสู้ในสนาม ฟันบนขบริมฝีปากล่าง เป็นอาการที่บ่งบอกถึงความตกใจอย่างรุนแรง

“ เฮ้ เธอเป็นอะไร ทำไมถึงนิ่งแบบนั้น ”มาวินรู้สึกใจคอไม่ดี เขาจึงสะกิดสีข้างของเพื่อนสาว ซึ่งก็ได้ผลเหมยลี่เริ่มรู้สึกตัวและตอบกลับมาด้วยเสียงที่สั่นเทา

“ นายจำกาสเซ่อันธพาลร่างใหญ่ที่เมืองแห่งการเริ่มต้นได้มั้ย”

“ อะ….. เอ่อจำได้สิ ทำไมเหรอ ” มาวินตอบคำ ท่าทางงุนงง

“ แล้วนายจำท่าเด็ดของมันได้มั้ย ”เหมยลี่ถามกลับด้วยเสียงที่สั่นยิ่งกว่าเดิม

“ เอ๊ะ เออ จริงสิ เจ้ากอริลลานั่นก็ใช้ร่างเหล็กไหลแบบเดียวกับเจ้าแทงค์มือหนึ่งคนนี้เลย” เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ มาวินก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที

“ ถูกต้อง ท่าเดียวกันก็จริง แต่มีจุดที่แตกต่างนายรู้มั้ยว่ามันคืออะไร ” เหมยลี่ยืนยัน จากนั้นก็ถามต่อไปอีก

“ อืม….. ต่างยังไงล่ะ” มาวินทำท่าขบคิดเล็กน้อย ก่อนจะยอมจำนน

        เด็กสาวร่างสูงไม่ตอบทันที เธอหันหน้ากลับมามอง ครู่หนึ่ง ก็แจงด้วยเสียงที่ขาดห้วงจนชวนขนลุก

“ ต่างกันตรงที่ว่า....ร่างเหล็กไหลของกาสเซ่อยู่แค่ขั้นต้น…..ส่วนของแม็กซ์นั้นบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter