วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

เรือนเมฆาไพศาลค่อยๆ ลดระดับลงอย่างเงียบเชียบ ทะลุม่านหมอกที่ลอยอ้อยอิ่งลงสู่ยอดเขาที่ดูราวกับถูกลืมเลือนไปจากกาลเวลา

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่โอ่อ่าอย่างที่หลงเทียนเฟย (龙天非) จินตนาการไว้ ยอดเขาในเทือกเขาเทียนจี๋ (天机山脉) แห่งนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้ที่ร่วงหล่นกระทบพื้นดิน ไม่มีตำหนักหรือหอคอยที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ที่สร้างอย่างเรียบง่ายตั้งอยู่ริมหน้าผา รอบกระท่อมมีสวนหินที่จัดวางอย่างแปลกประหลาด ก้อนหินแต่ละก้อนดูเหมือนจะถูกวางไว้ตามอำเภอใจแต่กลับให้ความรู้สึกกลมกลืนอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมเย็นของดินและต้นสนโบราณลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

เมื่อประตูเรือนเมฆาเปิดออก หลงเทียนเฟยและหลี่ ชิงเหยา (李清瑶) ก็ก้าวลงสู่พื้นดินที่ปกคลุมด้วยหญ้าสีเขียวขจี

ใต้ต้นสนโบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา ชายชราผู้หนึ่งในอาภรณ์ผ้าป่านสีเทาเรียบง่ายกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้ากระดานหมากล้อม (围棋 - Wéiqí) ที่ทำจากไม้เก่าแก่ เขากำลังบรรจงคีบเม็ดหมากลงบนกระดานด้วยท่าทีที่เนิบนาบและสบายๆ ราวกับในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าเกมกระดานเบื้องหน้าอีกแล้ว

หลี่ ชิงเหยาเดินนำหน้าไปอย่างนอบน้อม นางโค้งคำนับอย่างงดงาม "ศิษย์หลี่ ชิงเหยา คารวะท่านอาจารย์ลุงไป๋ (白老 - Bái Lǎo)"

ชายชราผู้ถูกเรียกว่าอาจารย์ไป๋ไม่ได้ละสายตาจากกระดานหมาก เขาวางเม็ดหมากลงบนกระดานอีกครั้ง เสียงกระทบของมันดัง "แปะ" เบาๆ แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นราวกับภูผาทั้งลูกได้เคลื่อนย้าย

"มาแล้วรึ" เขากล่าวโดยไม่มองหน้า

หลี่ ชิงเหยานำจดหมายที่ประทับตราของตระกูลหลงออกมาฉบับหนึ่ง แล้วยื่นส่งไปเบื้องหน้าด้วยความเคารพ "ท่านประมุขหลงฝากจดหมายฉบับนี้มาถึงท่าน"

อาจารย์ไป๋รับจดหมายไป คลี่มันออกแล้วเหลือบมองเพียงชั่วครู่ ก่อนที่สายตาที่ดูเหมือนจะธรรมดาของเขาจะกลับมาจับจ้องที่หลงเทียนเฟยอีกครั้ง มันเป็นการมองที่แปลกประหลาด เขามิได้มองที่ระดับพลัง แต่กำลังมองที่ท่วงท่าที่ดูเกียจคร้าน การหายใจที่สม่ำเสมอ และ "ความว่างเปล่า" ที่เป็นธรรมชาติของเด็กหนุ่ม

แรงกดดันที่มองไม่เห็นจากผู้ฝึกตนขั้นจิตจำแลง (分神 - Fēnshén) แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็หนักอึ้งจนทำให้หลงเทียนเฟยรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลลึก

ตาแก่นี่...อันตรายอย่างยิ่ง สัญชาตญาณของหลงเทียนเฟยกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

"อืม...น่าสนใจ" อาจารย์ไป๋เอ่ยขึ้นลอยๆ "เด็กคนนี้ไม่พยายามที่จะเป็นอะไรเลย"

คำพูดนั้นทำให้หลี่ ชิงเหยาที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าที่ประหลาดใจ นางไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน

"เอาเถอะ" อาจารย์ไป๋กล่าว "ข้าจะรับเขาไว้ดูเล่นสักพัก"

เขาโบกมือเบาๆ "ชิงเหยา เจ้ากลับขึ้นไปบนเรือนเมฆาไพศาลของเจ้าได้แล้ว"

หลี่ ชิงเหยาโค้งคำนับอีกครั้ง แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัยแต่นางก็มิได้เอ่ยถามสิ่งใด นางเหลือบมองหลงเทียนเฟยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกลับขึ้นไปบนเรือนเมฆาแล้วทะยานร่างจากไปอย่างเงียบเชียบ

บัดนี้บนยอดเขาอันเงียบสงัดจึงเหลือเพียงชายชราผู้ลึกลับกับเด็กหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์เพียงลำพัง

อาจารย์ไป๋ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหลงเทียนเฟย เขามองเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยคำถามแรกที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฝึกตนเลยแม้แต่น้อย

"เจ้า...ชอบดื่มชาอะไร"

(จบตอนที่ 54)