โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

คืนนั้น...ภายในห้องพักที่ซอมซ่อของโรงเตี๊ยม...แผนที่ของเมืองหมอกพิษถูกกางออกบนโต๊ะใต้แสงเทียนที่สั่นไหว

"จากข้อมูลทั้งหมดที่เรารวบรวมมา" เย่เฟิง (หลินเฟิง) เริ่มต้นอธิบายแผนการที่เขาครุ่นคิดมาตลอดทั้งวัน "เป้าหมายของเราคือลานเรือนส่วนตัวที่อยู่ใจกลางย่านสตรีแดง ข้าได้ไปสังเกตการณ์มาแล้วเมื่อตอนบ่าย...มีการป้องกันที่แน่นหนามาก มีองครักษ์ในชุดคลุมสีดำเดินตรวจตราอยู่ตลอดเวลา"

เขาใช้นิ้ววาดลงบนแผนที่ "แต่ไม่มีการป้องกันไหนที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ข้าพบช่องโหว่...มีกำแพงด้านทิศเหนือที่ติดกับตรอกเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งจะเป็นจุดบอดของการตรวจตราเป็นเวลาสั้นๆ ประมาณครึ่งเค่อ (ประมาณ 7-8 นาที) ในทุกๆ สองชั่วยาม...นั่นคือช่องทางของเรา"

แผนการของเขาถูกวางไว้อย่างรอบคอบ...คืนนี้ พวกเขาจะลงมือ

จางหู่ (จางเลี่ยง) จะรับหน้าที่เป็นหน่วยสนับสนุนและคอยรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินอยู่บนหลังคาของอาคารฝั่งตรงข้าม สือเหล่ย (สือจิน) ซึ่งมีความคล่องตัวสูง จะเป็นหน่วยระวังหลังและคอยส่งสัญญาณอยู่ในตรอก ส่วนตัวเขา...เย่เฟิง...ผู้มีวิชาตัวเบาและทักษะการลอบเร้นสูงสุด จะเป็นคนเดียวที่บุกเข้าไปข้างในเพื่อหาหลักฐาน

มันเป็นแผนการที่ดูรัดกุมและมีความเสี่ยงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว

...

เวลาเที่ยงคืน...ใต้เงาของจันทร์เสี้ยวที่ถูกบดบังด้วยม่านหมอกพิษ...

ร่างในชุดสีดำสามร่างเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณไปตามหลังคาของเมืองหมอกพิษ จนกระทั่งมาถึงจุดที่นัดหมายไว้

"ระวังตัวด้วย" จางหู่กระซิบกับเย่เฟิงเป็นครั้งสุดท้าย "พวกท่านก็เช่นกัน"

เมื่อได้จังหวะ...เย่เฟิงก็ทะยานร่างลงไปยังตรอกมืดเบื้องล่างอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก เขาโคจรเคล็ดวิชา "ซ่อนเงาไร้ลักษณ์" ทำให้ร่างของเขากลืนหายไปกับเงามืดเกือบจะในทันที

เขารอจนกระทั่งหน่วยตรวจตราเดินผ่านไป...แล้วจึงใช้จังหวะที่เป็นจุดบอดนั้นพุ่งไปยังกำแพงสูง เขาส่งพลังปราณไปที่ปลายเท้า ดีดตัวขึ้นไปบนกำแพงแล้วพลิกตัวข้ามเข้าไปด้านในได้อย่างเงียบกริบ...ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย

ภายในลานเรือนนั้นกว้างใหญ่และเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด...เงียบเกินไป...

แต่ในตอนนี้ความมุ่งมั่นที่จะหาหลักฐานให้ได้นั้นมีมากกว่าความสงสัย เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอสูรจางๆ ที่ลอยมาจากโรงเก็บของขนาดใหญ่หลังหนึ่ง...แต่เป้าหมายของเขาคืออาคารหลักที่ตั้งอยู่ใจกลางลานเรือน...ที่นั่นน่าจะเป็นห้องทดลองของหวังเทียน

เขาเคลื่อนที่ผ่านเงาไม้อย่างรวดเร็ว หลบหลีกหน่วยตรวจตราที่เดินสวนไปมาได้อย่างฉิวเฉียด จนกระทั่งมาถึงใต้อาคารหลักได้สำเร็จ...ทุกอย่างดูง่ายดาย...ง่ายจนน่าใจหาย

เขาพบหน้าต่างบานหนึ่งที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ จึงค่อยๆ แง้มมันออกแล้วสอดตัวเข้าไปข้างในอย่างเงียบเชียบ

ห้องที่เขาเข้ามานั้นมืดสนิท...แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นของสมุนไพรพิษและกลิ่นคาวเลือดจางๆ เมื่อสายตาของเขาเริ่มปรับเข้ากับความมืดได้...เขาก็เห็นภาพที่ทำให้แน่ใจว่ามาถูกที่แล้ว!

มันคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เป็นห้องทดลอง! มีเตาหลอมขนาดยักษ์ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะยาวเรียงรายไปด้วยขวดโหลและอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุที่แปลกประหลาดมากมาย...และบนโต๊ะทำงานตัวหนึ่ง...มีม้วนหนังหลายม้วนวางกองอยู่!

เขาพบหลักฐานแล้ว!

เย่เฟิงลอบเข้าไปอย่างระมัดระวังที่สุด เขาหยิบม้วนหนังม้วนหนึ่งขึ้นมาคลี่ออกดู...หัวใจของเขาเต้นระรัว! มันคือบันทึกการซื้อขาย "บุปผาโลหิตอสูร" และวัตถุดิบต้องห้ามอื่นๆ...ที่สำคัญที่สุด...มันมีตราสัญลักษณ์ของ "พรรคบัวโลหิต" ประทับอยู่ด้วย!

นี่คือหลักฐานมัดตัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

เขากำลังจะม้วนบันทึกนั้นเก็บเข้าไปในแหวนมิติ...

พรึ่บ!

ทันใดนั้นเอง! คบเพลิงและหินส่องสว่างทั้งหมดในห้องโถงก็พลันสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน! เผยให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในห้องอย่างชัดเจน!

และภาพที่ทำให้เลือดในกายของเย่เฟิงเย็นเยียบก็คือ...

บนเก้าอี้แกะสลักที่ตั้งอยู่กลางห้อง...หวังเทียน กำลังนั่งไขว่ห้างมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและเย้ยหยัน! ข้างกายของมันคือองครักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดสี่คน...และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด...คือชายชราในชุดคลุมสีแดง-ดำลายดอกบัว...คนของพรรคบัวโลหิต!

"ข้าว่าแล้ว...ว่าพวกหนูสกปรกอย่างเจ้าต้องมาแน่"

เสียงของหวังเทียนดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบงัน

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง! ที่ด้านนอก...ร่างในชุดคลุมสีดำอีกนับสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดราวกับภูตผี! ล้อมกรอบจางหู่และสือเหล่ยไว้จากทุกทิศทาง!

มันคือกับดัก!!!

เย่เฟิงยังคงยืนนิ่ง...แม้ในใจจะตกตะลึงถึงขีดสุด แต่สีหน้าของเขากลับยังคงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "กับดักงั้นรึ?"

"ฮ่าๆๆๆ!" หวังเทียนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง หลินเฟิง! หลังจากที่รังเก่าของข้าถูกพบ ข้าย่อมต้องระวังตัวเป็นพิเศษอยู่แล้ว! เถ้าแก่กุ่ยในตลาดมืดนั่นน่ะ...เป็นคนของข้าเอง!"

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของหลินเฟิง!

"ทันทีที่เจ้าเด็กหน้าโง่ไปถามหา 'บุปผาโลหิตอสูร' กับเขา...ข่าวก็ถูกส่งมาถึงข้าทันที!" หวังเทียนกล่าวต่ออย่างสะใจ "ข้อมูลเรื่อง 'ย่านสตรีแดง' ทั้งหมด...ข้าเป็นคนจงใจปล่อยมันออกไปเอง...ก็เพื่อล่อให้พวกเจ้าเดินเข้ามาติดกับดักที่ขุดรอไว้นี่โดยเฉพาะยังไงล่ะ!"

ความสำเร็จในการหาข่าวที่พวกเขาภาคภูมิใจ...กลับกลายเป็นเหยื่อล่อที่ศัตรูจงใจโยนมาให้ตั้งแต่แรก! พวกเขาประเมินความเจ้าเล่ห์ของหวังเทียนต่ำเกินไป!

"น่าสนใจ..."

ชายชราในชุดพรรคบัวโลหิตที่นั่งเงียบมานานกล่าวขึ้น เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาพิจารณาหลินเฟิงอย่างช้าๆ "เด็กคนนี้มีพลังปราณที่บริสุทธิ์และหนาแน่นยิ่งนัก...ผิดกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป...ยอดเยี่ยม...ยอดเยี่ยมมาก..."

แววตาของมันเปล่งประกายละโมบออกมาอย่างชัดเจน...

"จับมันเป็นๆ...มันจะเป็น 'วัตถุดิบ' ชั้นเลิศสำหรับ 'ยาเม็ดบัวโลหิต' ของข้าได้เลย"