พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่เจ็ดสิบสาม แผนการที่ตื้นเขิน

หลายคนชอบมากที่จะมองเห็นคนที่ใช้แผนการได้ปานแปดพิสดารแห่งเรื่องหงสาจอมราชันย์

ผู้คนที่วางแผนซ้อนแผนห่วงโซ่สัมพันธ์ที่ซับซ้อนที่หากไม่ใช่ระดับอัจฉริยะมองล่วงหน้าได้หลายตาบนกระดานหมากคงไม่สามารถทำได้

ตั๋งฮวงยอมรับว่าตนเองไม่ใช่คนฉลาดจึงทำได้แต่แผนการที่

ทู่ มั่ว ตื้น

ไม่มีความแหลมคม พลิกแพลงไปตามสถานการณ์ตรงหน้าและเรียบง่ายมากที่สุดเท่าที่จะเรียบง่ายได้

แผนการทู่มั่วตื้นนี้ออกแบบมาเพื่อป้องกันสิ่งที่เรียกว่า

Human error

ความผิดพลาดของมนุษย์

เราอาจจะไม่เข้าใจว่าความผิดพลาดของมนุษย์คืออะไรจนกว่าจะได้ค้นพบว่ามนุษย์เราเอาดินสอสีเทียนไปยัดจมูกหรือกินมันเข้าไป

หรือเอาขวดน้ำอัดลมไปยัดไว้ในตรงส่วนร่างกายที่ไม่ควรยัดเอาไว้ของตนเอง

แปดพิสดารอาจจะแสดงความสูงส่งลึกล้ำของสติปัญญามนุษย์เท่าที่จะมีได้

ส่วนแผนการทู่มั่วตื้นของผมนั้นคือการวางแผนเกี่ยวกับสติปัญญาของมนุษย์ที่ตกต่ำสุดเท่าที่จะต่ำได้การที่คนฉลาดอย่างขงเบ้งไว้ใจม้าเจ๊กจนทำให้ผิดพลาดรบแพ้นั้นเพราะขงเบ้งคิดแต่ในมุมมองของคนฉลาด

ไม่เคยคิดในรูปแบบแผนการที่ป้องกันคนโง่เขลาทู่มั่วตื้นอย่างผมนั่นเอง

ผมทำท่าเมหือนคนลึกลับ โชว์หลักฐานต่างๆนานา

แต่ที่แท้จริงแล้วมันเป็นเรื่องของการใช้กำลังคนแก้ไขปัญหาในการสืบคดีเอาล้วนๆ

ทั้งสอบถามคนขายธูปเทียน

หมอชันสูตรในคดี

เอาคนไปหาหลุมฝังศพของนักโทษต่างๆ

รวมไปถึงการค้นข้อมูลของคดี

ฯลฯ

สารพัดที่จะใช้แรงงานคนและเวลาผ่านเอกสารและการคิดคำนวณจำนวนมาก

เพื่อมาอฺบายในรูปแบบสั้นๆไม่ถึงห้านาทีเท่านั้น

นี่คือสาเหตุที่แพทย์ที่เก่งกาจนั้นฐานะยากจน

เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านของเขาไม่มีใครที่เจ็บป่วยเลยสักคน

เมื่อไม่มีโรคภัยทุกคนเลยไม่รู้ว่าแพทย์นั้นเก่งกาจ

เพราะแพทย์เก่งกาจนั้นป้องกันโรคภัยไข้เจ็บทั้งปวงก่อนที่มันจะเกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว

ว่าแพทย์หลวงที่อยู่ในรั้วในวังที่รักษาโรคร้ายแรงได้ไม่ใช่แพทย์ที่เก่งอย่างแท้จริงเพราะแพทย์พวกนั้นไม่ใช่คนที่สามารถป้องกันโรคภัยไม่ให้ฮ่องเต้ขุนนาง นางสนมต่างๆจากความเจ็บป่วยจนเสียชีวิตได้

มันคือสิ่งที่มาจากรากฐานแนวคิดที่ใช้ชีวิตแบบไม่ถูกสุขลักษณะ

ป้องกันความผิดพลาดของมนุษย์ที่กินและใช้ชีวิตราวกับต้องการส่งตนเองไปหายมบาลให้เร็วที่สุด

แค่ป้องกันความผิดพลาดนั้นได้เราก็ไม่จำเป้ฯต้องกังวลถึงปัญหาที่จะตามมาภายหลังแล้ว

คนที่เก่งกาจที่แท้จริงเลยต้องอยู่อย่างอดอยากยากจน

เพราะโดนคนภายนอกมองว่าพวกเขาไม่เก่งและไม่ทำงานใดใดเลยนั่นเอง

ไม่ใช่มาเล่นมุกว่า

ปกครองแบบไม่ปกครอง

แล้วเป็นข้ออ้างให้ขุนนางทำตัวขี้เกียจไม่ทำอะไรเลยแล้วอ้างหลักการปรัชญาสูงส่ง

ว่าการที่เราจะเห็นว่าไม่มีปัญหาใดใดทุกอย่างสงบสุขนั้นผ่านความยากลำบากและต้องใช้แรงงานไปมากมายเท่าใด

บรรดาผู้คุมต่างๆได้กลายมาเป็นใส่ชุดนักโทษเตรียมทำการไต่สวนความผิดต่อไป

“นายท่านช่างเก่งกาจยิ่งนักกระทำการรอบคอบ ลงมือล่วงหน้าไปก่อนหลายก้าว ทำให้ข้าทำได้เพียงเติมบุปผาบนแพรพรรณเท่านั้น”

กาเซี่ยงกล่าวชื่นชมผม

ท่าทางเขาจะยังฝังใจเรื่องที่ผมแซวเขาเลยพยายามชมผมมากขึ้น