ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        ฮวาเหยียนลุกขึ้นมานั่งตัวตรงดวงตาเป็นประกายแวววาว “ไอ้หยา ลูกชายสุดที่รักของแม่ เจ้าช่างฉลาดนัก!ลูกรักของแม่! จุ๊บ!”

        ฮวาเหยียนกอดหยวนเป่าจูบแก้มที่ทั้งขาวและนุ่มของเขาดังจุ๊บ

        นางถูกการกระตุ้นนี้ทำให้งุนงงแล้วจริงๆจนคิดไม่ถึงเลยสักนิด ยังดีที่ได้รับการเตือนจากบุตรชายของนาง

        ทว่า...

        “ลูกรักต่อหน้าหลงจู้อย่าได้เปิดเผยว่าเจ้าเป็นผู้ที่ปรุงโอสถเหล่านี้ขึ้นมาหลงจู้คนนั้นต้องการพบเจ้ามาโดยตลอดและไม่รู้ว่าเขามีแผนสมรู้ร่วมคิดหรือกลอุบายอันใด เจ้าอย่ามองเพียงว่าเขามีท่าทางเป็นคนเกียจคร้านทั้งวันสะลึมสะลือไม่รู้จักตื่น แต่แม่จะบอกเจ้าไว้บุรุษผู้นี้เป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างแน่นอน เขาฉลาดเฉลียวยิ่ง”

        “ขอรับ ข้าย่อมเชื่อฟังท่านแม่”

        หยวนเป่าพยักหน้าท่าทางเชื่อฟังน่ารัก

        สองแม่ลูกเอ่ยเรื่องส่วนตัวอีกสองสามประโยคเบาๆรถม้าก็มาถึงหออู๋หมิงแล้ว แต่กลับพบว่าไม่สามารถเข้าไปได้ เพราะมีคนจำนวนมากล้อมรอบสถานที่แห่งนี้เอาไว้ปราการด้านนอกสามชั้น ด้านในอีกสามชั้น มากมายมหาศาลนัก ฮวาเหยียนกับหยวนเป่าถอดหมวกงอบลงพลางออกจากรถม้าโบกมือให้คนขับรถม้ากลับไปเสีย ก่อนจะเดินแทรกเข้าไปในฝูงชน

        เดิมทีนางคิดว่าเป็นไปตามที่ชายผู้นั้นพูดเพราะการประมูลทำให้เกิดฝูงชนมารวมตัวกัน ทว่าเมื่อไปถึงด้านหน้ากลับพบว่ามีทหารจำนวนมากล้อมรอบหออู๋หมิงเอาไว้

        หัวใจของฮวาเหยียนกระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะเกิดเรื่องอันใดขึ้น?

        เป็นไปได้หรือไม่ว่าหออู๋หมิงจะทำเรื่องผิดพลาดใด? ยั่วโทสะเหล่าพระญาติของฮ่องเต้และตอนนี้กำลังจะถูกปิดตัวลง?

        สวรรค์ทรงโปรดเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? เงินและทองคำของนางเล่าหากถูกยึดไป เช่นนั้นนางจะรวบรวมเงินสามล้านตำลึงเพื่อมอบให้ตี้หลิงหานได้จากที่ใดนาง...เพิ่งออกมาจากจวนไท่จื่อด้วยท่าทางโอ้อวดอย่างเต็มกำลังเชียวนะ!

        คำพูดกดข่มก็พูดออกไปแล้วเตรียมการอันใดก็พร้อมสรรพแล้ว ยามนี้นางมิอาจพ่ายแพ้ได้

        ฮวาเหยียนจูงมือหยวนเป่าก้าวไปข้างหน้ามีบางคนที่ถูกดันจนร่างแบนจึงต้องการเปิดปากเพื่อด่าสาปแช่งแต่เมื่อพวกเขาหันศีรษะกลับมาและพบว่าผู้ที่เบียดเข้ามาเป็นสตรีสวมหมวกงอบ ทั้งบรรยากาศรอบตัวยังเต็มไปด้วยไอสังหารสุดท้ายจึงทำได้แค่หุบปากเป็นใบ้ เอนตัวหลบเข้าข้างทางแหวกเป็นทางเดินให้นางอย่างรวดเร็ว

        เนื่องจากไม่กี่คราก่อนฮวาเหยียนมาด้วยตัวคนเดียวนางสวมหมวกงอบ ขายหญ้าวิญญาณลึกลับจำนวนมาก ทั้งยังตบตีบุตรชายของท่านโหวหย่งซินต่อต้านฉู่รั่วหลาน ชื่อเสียงถูกแพร่กระจายออกไป ทว่าเพราะนางปิดหน้า จึงไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของนาง

        ครานี้นางมาพร้อมกับหยวนเป่าน้อยและเปลี่ยนจากหมวกงอบเป็นผ้าโปร่งบาง นางมิได้อุ้มเสี่ยวไป๋ ทว่าจูงมือหยวนเป่าน้อยแทนนอกจากคนในหออู๋หมิงที่มักคุ้นชินกับนางแล้ว ผู้ที่สัญจรไปมาย่อมจำนางมิได้แน่นอน

        ดังนั้นตอนที่นางเบียดไปข้างหน้าพร้อมกับหยวนเป่าผู้ชมที่อยู่โดยรอบจึงคิดว่านางมาเพื่อรับชมความสนุก

        ฮวาเหยียนเห็นประตูหออู๋หมิงเปิดออกจากนั้นทหารก็ทยอยออกมาทีละคน และในมือของทุกคนล้วนแบกหามกล่องขนาดใหญ่ไปคนละกล่อง

        “พวกเขากำลังแบกสิ่งใดอยู่หรือ?”

        “คงมิใช่สมบัติหรือเงินทองกระมัง?”

        “เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”

        เหล่าผู้ชมที่เห็นล้วนพากันกระซิบกระซาบอย่างระมัดระวัง

        หัวใจของฮวาเหยียนเต้นไม่เป็นจังหวะเป็นไปได้หรือไม่ที่กล่องเหล่านี้จะบรรจุแท่งทองคำที่นางขอให้จีอู๋ซวงเก็บให้?

        ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่!

        เหตุใดเงินทองเหล่านี้จึงถูกแบกไปเล่า?พวกเขากำลังจะยกไปที่ใด?

        ฮวาเหยียนแทบจะระเบิดแล้วนางมีลางสังหรณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ! สมองของนางส่งเสียง ‘ปิ๊ง’ ต้องเป็นตี้หลิงหานแน่ เจ้าคนชั่วช้าน่ารังเกียจไร้ยางอาย!

        ก่อนหน้านี้นางไปหาเรื่องถึงจวนเขาทว่าเพียงนางก้าวออกมาบุรุษผู้นี้ก็ส่งคนมาเอาเงินของนางไป เหตุใดตี้หลิงหานจึงทราบว่าเงินของนางถูกเก็บอยู่ที่หออู๋หมิงเล่า? เพราะเขาอาศัยฐานะองค์รัชทายาทสืบค้นลับหลังนางหรือ? ดูทหารเหล่านี้เถิด แค่มองแวบแรกก็รู้ว่าพวกเขาคือราชองครักษ์แล้ว!

        ฮวาเหยียนโมโหเป็นอย่างยิ่งรีบสาวเท้าก้าวยาวตรงเข้าไปในหออู๋หมิง

        “มาทำอันใด?”

        มีทหารรักษาการณ์อยู่และเมื่อเขาเห็นสตรีผู้นี้พาเด็กน้อยเข้ามาจึงเลิกคิ้วขึ้นพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันทีทั้งยังแฝงน้ำเสียงเตือนอีกด้วย

        “ข้า...”

        “แม่นางผู้นี้คือสหายของข้าเป็นแขกผู้มีเกียรติของหออู๋หมิง ท่านราชองครักษ์มิต้องกังวล”

        ทันใดนั้นจีอู๋ซวงที่ได้ยินเสียงจากด้านนอกก็เดินออกมาจากหออู๋หมิง

        “โอ้ ที่แท้คือสหายของหลงจู้จีเช่นนั้นข้าน้อยต้องขอตัว ขอตัวก่อนนะขอรับ”

        องครักษ์ผู้นั้นยำเกรงจีอู๋ซวงเป็นอย่างยิ่งเขารีบยกมือประสานคำนับ

        “แม่นางเหยียนเหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก?”

        ยามเผชิญหน้ากับราชองครักษ์ผู้นั้นคิ้วและตาของจีอู๋ซวงดุร้ายยิ่ง ทว่าเมื่อเขาหมุนตัวหันกลับมาหาฮวาเหยียนรอยยิ้มของเขาก็แย้มบานดั่งมวลบุปผา

        ฮวาเหยียนโมโหเป็นอย่างยิ่งใบหน้าของนางหนักอึ้งราวน้ำค้างแข็ง นางนับดูแล้ว เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวกล่องสิบหกกล่องก็ถูกขนออกไปแล้ว

        “สิ่งของอันใดอยู่ในกล่องเหล่านั้นหรือ?”

        “ทอง”

        อา...

        ฮวาเหยียนอ้าปากค้างสูดอากาศเย็นเข้าปอดหัวใจของนางหยุดนิ่งไปชั่วครู่ นางควบคุมตนเองไม่ได้จนเผลอบิดแขนของจีอู๋ซวง

        “โอ๊ย เจ็บๆ...สวรรค์ทรงโปรดแม่นางเหยียน ข้าล่วงเกินเจ้าหรืออย่างไร สุภาพบุรุษตกลงกันด้วยวาจา หาใช่ด้วยกำลังไม่”

        จีอู๋ซวงถูกบิดจนตัวเบี้ยวเขากรีดร้องโหยหวน

        สายตาของเหล่าทหารราชองครักษ์และผู้ชมที่อยู่โดยรอบล้วนมองมาหาเอ๋? มีผู้ใดไม่ทราบว่าในต้าโจวนี้หลงจู้จีมีฐานะสูงส่งมีตระกูลชนชั้นสูงมากมายที่ต้องการผูกมิตรกับเขาแต่กลับถูกเขาผลักไสออกมาอย่างเย็นชา

        จะเคยเห็นเขาใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีผู้หนึ่งเช่นนี้ได้อย่างไร?

        สตรีนางนี้คือผู้ใด? เป็นฟูเหรินของหลงจู้จีหรือ? เช่นนั้นเด็กน้อยคนนั้นเล่า?เป็นบุตรชายของเขาหรือ?

        ตัวตนของหลงจู้จีลึกลับเป็นอย่างยิ่งพลังยุทธ์ของเขาก็ลึกลับเช่นกัน ทั้งยังมีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ด้วย ก่อนนี้มีคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์มาขอซื้อสมบัติถึงหน้าประตูและยั่วยุเขาแต่กลับถูกตีจนเกือบตาย แม้ครั้งนั้นหลงจู้จีเหมือนจะไม่เกิดเรื่องอันใดทว่าเหล่าผู้ชมที่ได้เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น ภายหลังจึงพบว่าคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ผู้นั้นไม่อยู่ในเมืองหลวงแล้วดังนั้นเหล่าผู้ชมจึงทราบโดยทั่วกันว่าหลงจู้จีมิใช่คนที่สามารถหาเรื่องได้

        ทว่าตอนนี้พวกเขาเห็นสิ่งใดหรือ?

        หลงจู้จีถูกบิดแขนจนเป็นเกลียว?

        ไอ้หยา...

        สมองของทุกคนแต่งเรื่องได้อย่างเก่งกาจพวกเขาคิดเพียงว่าฮวาเหยียนกับหยวนเป่าเป็นเถ้าแก่เนี้ยและคุณชายน้อยแห่งหออู๋หมิง

        ภายหลังข่าวที่ว่าหลงจู้แห่งหออู๋หมิงมีภรรยาและบุตรชายแล้วจึงถูกแพร่กระจายออกไปเช่นนี้

        “แม่นางเหยียนมีอันใดก็กล่าวกันดีๆ ได้หรือไม่ แขนของข้าจะถูกดึงออกมาแล้ว เจ้าดูเถิด ข้ามิต้องรักษาหน้าเอาไว้หรือ?ทุกคนล้วนมองมาที่พวกเราหมดแล้ว”

        จีอู๋ซวงกรีดร้องเขารู้สึกถึงโทสะของคุณหนูมู่เข้าแล้วจริงๆ มิต้องกล่าวคำใด แปดส่วนย่อมต้องเป็นเพราะอาหานที่ยั่วยุผู้อื่นตัวเขาจึงโดนหางเลขถูกโมโหไปด้วยแต่เขาต้องให้ความเคารพต่อสตรีที่อยู่ตรงหน้าราวกับกูหน่ายนาย [1] มิได้เน้นย้ำที่ฐานะสูงส่ง แต่เป็นเพราะนางมีนักปรุงยาผู้มีพรสวรรค์อยู่เบื้องหลังเป็นคนที่เขาต้องการผูกมิตรด้วย...

        “จีอู๋ซวงข้าขอถามท่าน ทองเหล่านี้เป็นของข้าใช่หรือไม่?”

        ฮวาเหยียนกัดฟันถามดวงตาของนางแดงก่ำ ดวงตาแมวคู่นั้นที่มองเห็นผ่านผ้าโปร่งบางเปี่ยมด้วยประกายโทสะ

        “มิใช่ของเจ้าเจ้าไปรู้ข่าวมาจากที่ใด นี่คือเงินที่คนในราชวงศ์เรียกใช้จากหออู๋หมิงของข้า ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเงินสามล้านตำลึงของเจ้า”

        จีอู๋ซวงกรีดร้องและรีบอธิบาย

        หา?

        ว่าอย่างไรนะ?

        เข้าใจผิดแล้ว?

        ไอ้หยาทำให้นางตกใจแทบตาย

        ฟู่ นางถอนหายใจนางถูกด้านมืดของตี้หลิงหานกระทบเข้าแล้วจริงๆ

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ทำเอาข้าตกใจแทบตาย”

        ฮวาเหยียนบ่นพึมพำพลางปล่อยมือของนางออก

        ใบหน้าของจีอู๋ซวงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและไม่ได้รับความเป็นธรรมเขายกแขนเสื้อขึ้น เพราะผิวของเขาขาวเป็นอย่างยิ่ง เมื่อถูกฮวาเหยียนบีบ เวลานี้บริเวณนั้นจึงปรากฏรอยม่วงช้ำอย่างชัดเจน

        “ดูเอาเถิด สตรีใจพิษข้ามิได้ยั่วโมโหเจ้าสักหน่อย แต่เจ้ากลับบิดแขนข้าจนเป็นเช่นนี้ บอกข้าทีว่าเจ้าจะชดใช้อย่างไร?”

        เชิงอรรถ

        [1]กูหน่ายนาย 姑奶奶 (gū nǎi nai) หมายถึงน้องสาวของสามี และยังใช้เรียกสตรีในครอบครัวที่ออกเรือนแล้วได้อีกด้วย