สลับร่างไปสร้างครอบครัวให้ร่ำรวยในยุคโบราณ (มี e-book นะคะ)

        “คุณชายเซียว ข้างหน้ามีคนบาดเจ็บนอนขวางถนนอยู่ ข้าจะลงไปตรวจสอบดูสักหน่อย ท่านย้ายเข้าไปนั่งในรถม้าก่อนเถิดขอรับ” หม่าจงหันไปบอกกับเซียวหยางฟาง เขาเป็นห่วงและรู้สึกว่าต้องปกป้องชายหนุ่มแซ่เซียวผู้นี้ให้ปลอดภัย ซึ่งหม่าจงก็อธิบายความรู้สึกนี้ของตนเองไม่ถูกเหมือนกัน

        “ท่านลุงจงก็ระวังตัวด้วย” เซียวหยางฟางรีบย้ายเข้าไปนั่งในรถม้ากับหนิงลี่ทันที

        ‘หม่าจง’ เป็นหัวหน้าผู้คุ้มกันประจำบ้านของจีม่านอี้หรือเถ้าแก่เนี้ยจี และยังเป็นบิดาของ ‘หม่าซินฮุ่ย’ หรือฮุ่ยเอ๋อ เด็กสาวที่ทำงานที่ร้านขายผ้าของเถ้าแก่เนี้ยจี ซึ่งหนิงลี่คุ้นเคยกับฮุ่ยเอ๋อตั้งแต่ตอนที่หนิงลี่นำกิ๊บถักไปเสนอขายให้กับเถ้าแก่เนี้ยจีที่ตำบลชิงสีแล้ว

        ในอดีตหม่าจงเคยเป็นผู้คุ้มกันที่สำนักคุ้มภัยสกุลเซียว วันที่สำนักคุ้มภัยสกุลเซียวเกิดเรื่อง เป็นช่วงที่เขาลาพักเพื่อกลับไปแต่งงานที่เมืองหลินพอดี กว่าเขาจะรู้เรื่อง นายท่านผู้เฒ่าก็ได้พาคุณชายน้อยหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว นายท่านเซียวก็ได้รับบาดเจ็บจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ส่วนฮูหยินก็เอาแต่จมอยู่กับความเสียใจที่บุตรชายกับพ่อสามีหายตัวไป

        หม่าจงเสนอตัวออกไปตามหานายท่านผู้เฒ่ากับคุณชายน้อยด้วยตัวเอง ปีหนึ่งถึงจะกลับไปรายงานผลให้นายท่านเซียวทราบสักครั้ง แต่มีครั้งหนึ่งที่นายท่านเซียวไม่อยู่บ้าน มีเพียงฮูหยินที่อยู่บ้านคนเดียว และบังเอิญฮูหยินได้เดินสะดุดล้มเพราะอยากจะรีบเข้ามาสอบถามหม่าจงถึงความคืบหน้าเรื่องของบุตรชาย

        ขณะที่หม่าจงกำลังประคองฮูหยินให้ลุกขึ้นนั้น นายท่านเซียวกับ ‘เผิงหย่าซิน’ ก็เดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี และไม่รู้ว่าเผิงหย่าซินกระซิบบอกสิ่งใดกับนายท่านเซียว เพราะนายท่านเซียวออกปากไล่หม่าจงออกจากบ้านและห้ามเข้ามาเหยียบที่สกุลเซียวอีกทันที พอดีกับที่จวนของ ‘นายท่านเจิ้ง’ สามีของเถ้าแก่เนี้ยจีรับสมัครผู้คุ้มกันจวน หม่าจงจึงได้เข้าไปทำงานที่บ้านของเถ้าแก่เนี้ยจีมาตั้งแต่นั้น

        จากนั้นไม่นาน หม่าจงก็ได้ข่าวว่าฮูหยินตั้งครรภ์ บ่าวในบ้านที่ยังภักดีกับเขา ก็ได้คอยออกมาส่งข่าวให้เขารู้อยู่ตลอดว่านายท่านเซียวไม่สนใจที่จะดูแลฮูหยิน อีกทั้งยังคิดว่าเด็กในท้องของฮูหยินเป็นบุตรของหม่าจง ทั้งสองคนทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้นายท่านเซียวไม่ค่อยกลับจวน เมื่อฮูหยินเซียวยังไม่ทันจะคลอด นายท่านเซียวก็หย่ากับนาง และแต่งเผิงหย่าซินเข้ามาเป็นฮูหยินคนใหม่

        ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแผนการที่นายท่านเซียวกับฮูหยินเซียวได้วางเอาไว้ เพราะนายท่านเซียวสืบพบเบาะแสของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับจวนสกุลเซียวแล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือคนสกุลเผิง

        คราวแรกหม่าจงไม่รู้เกี่ยวกับแผนการนี้ เขาทั้งโกรธนายท่านเซียวที่ไม่เชื่อใจเขา ซ้ำยังไม่ยอมให้เขาได้อธิบายเหตุผล อีกทั้งยังสงสารฮูหยินที่ต้องออกมาใช้ชีวิตอย่างลำบากอยู่นอกจวนเพียงลำพัง แต่ตัวเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว นอกจากต้องหาบ้านเช่าหลังเล็กหลังหนึ่งให้ฮูหยินพักอาศัย จนกระทั่งฮูหยินคลอดบุตรฝาแฝดชายหญิงออกมาคือ ‘คุณชายเซียวหยางเฟิ่ง’ และ ‘คุณหนูเซียวหยางอิน’ นายท่านเซียวกับฮูหยินเซียวจึงได้เล่าแผนการทั้งหมดให้หม่าจงฟัง หม่าจงจึงสงบจิตใจลงได้ในที่สุด 

        ฮูหยินเซียวหรือเยี่ยหวาหวา นอกจากจะเลี้ยงดูบุตรฝาแฝดของตนเองแล้ว นางยังช่วยหม่าจงเลี้ยงดูบุตรสาวของเขาด้วย เพราะภรรยาของหม่าจงเสียชีวิตในระหว่างคลอด ทำให้หม่าจงต้องกลับไปรับหม่าซินฮุ่ยบุตรสาวเพียงคนเดียวมาเลี้ยงดูด้วยอีกคน การดูแลทารกทั้งสามคนถือเป็นงานหนักมากสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเยี่ยหวาหวา แต่นางก็มีความสุขมากเช่นกัน ทั้งนี้เพื่อให้แผนการที่นางกับสามีเป็นไปอย่างราบรื่นและไม่มีข้อสงสัย นางจึงต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์เพื่อตบตาให้คนภายนอกเห็นว่านายท่านเซียวไม่ได้สนใจใยดีนางอีกต่อไปแล้ว และเพื่อให้แผนการสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น เยี่ยหวาหวายังได้ทำงานปักส่งขายให้กับร้านของเถ้าแก่เนี้ยจีเพื่อแลกกับค่าตอบแทนอันน้อยนิดเพิ่มมาอีกทางหนึ่งด้วย

        จนกระทั่งเซียวหยางเฟิ่งและเซียวหยางอินอายุได้ห้าขวบ นายท่านเซียวก็มารับคุณชายกับคุณหนูทั้งสองคนกลับไปดูแล เพราะเผิงหย่าซินถูกท่านหมอหลายคนวินิจฉัยแล้วว่านางมีภาวะมดลูกเย็น อาจจะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ ภายนอกนายท่านเซียวแสร้งตอบรับอย่างจำใจ แต่ในใจของเขานั้นกลับยินดีเป็นอย่างมากที่จะได้มีเวลาใกล้ชิดกับบุตรของตนเอง

        ความคิดของเผิงหย่าซินในตอนนั้นไม่ได้มีอะไรซับซ้อน ที่นางยอมรับเด็กฝาแฝดกลับเข้าจวนก็เพราะมีผู้คนจำนวนมากมักจะบอกว่าวิธีนี้จะทำให้ลูกอิจฉามาเกิดได้ เผิงหย่าซินจึงอยากลองดูและหวังว่าตนเองจะโชคดีตั้งครรภ์ได้ในสักวัน แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความฝันของนาง เพราะในความเป็นจริง จนถึงป่านนี้นางก็ยังไม่สามารถมีบุตรได้ อีกทั้งเวลานี้นางก็อายุมากแล้ว เรื่องมีบุตรจึงเป็นไปไม่ได้สำหรับนางอีกต่อไป

        เผิงหย่าซินไม่ได้มอบความรักและความหวังดีให้กับเซียวหยางเฟิ่งกับเซียวหยางอินอย่างจริงใจ นางเพียงแค่ทำดีกับเด็กทั้งสองเฉพาะเวลาที่อยู่ต่อหน้านายท่านเซียวเท่านั้น และนางยังได้รับ ‘เผิงเหยา’ บุตรสาวของพี่ชายมาเลี้ยงดูด้วยอีกคนหนึ่ง

        เมื่อเผิงหย่าซินรู้ว่าตนเองไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกแล้วในชีวิตนี้ นางจึงไม่เห็นประโยชน์ที่จะให้เซียวหยางเฟิ่งกับเซียวหยางอินอยู่ในจวนต่อไปอีก แต่นางก็ยังหาเหตุผลดีๆ ที่จะไล่เด็กทั้งสองคนออกจากจวนไปไม่ได้ นางจึงทำได้เพียงแสร้งพูดกับนายท่านเซียวอย่างเห็นใจว่าอยากให้เซียวหยางเฟิ่งกับเซียวหยางอินกลับไปใช้ชีวิตร่วมกับมารดาของพวกเขาบ้าง เพราะเด็กทั้งสองคนควรได้รับความอบอุ่นจากมารดา และเยี่ยหวาหวาก็คงจะคิดถึงบุตรของตนเองเช่นกัน ซึ่งนายท่านเซียวก็รู้ทันว่าเผิงหย่าซินเพียงแค่ไม่อยากเห็นหน้าบุตรฝาแฝดของตนเองเท่านั้น นายท่านเซียวจึงอนุญาตตามคำขอของเผิงหย่าซินว่าให้เซียวหยางเฟิ่งกับเซียวหยางอินกลับไปพักกับมารดาได้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในทุกๆ เดือน ซึ่งเผิงหย่าซินก็ดีใจมาก และคิดเข้าข้างตัวเองว่านายท่านเซียวก็คงจะเบื่อหน้าเด็กแฝดสองคนนี้แล้วเช่นกัน

        “คุณชายรอง!” หม่าจงพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเขาเดินเข้าไปเห็นว่าเป็นใครที่นอนเจ็บอยู่ 

        “ลุงจง” เซียวหยางเฟิ่งพูดขึ้นอย่างยากลำบาก พร้อมกับชี้ไปที่ข้างทาง “ท่านรีบไปช่วยอินเอ๋อด้วยขอรับ อินเอ๋อถูกโจรจับไปทางด้านโน้น พวกมันเพิ่งไปได้ไม่นาน”

        “คุณหนูถูกโจรจับไปหรือขอรับ คุณชายรองรีบบอกข้ามา มีโจรกี่คนที่จับตัวคุณหนูไป” หม่าจงถามอย่างร้อนใจ

        “ห้าคน พวกมันล้วนมีอาวุธติดตัว” 

        หม่าจงรีบแบกเซียวหยางเฟิ่งกลับไปที่รถม้าทันที “คุณชายเซียว ท่านพอจะมีวรยุทธ์อยู่ใช่หรือไม่ขอรับ เวลานี้คุณหนูของข้าถูกโจรจับตัวไป คนร้ายมีทั้งหมดห้าคน ข้าไม่มั่นใจว่าฝีมือพวกมันเก่งกาจเพียงใด รู้เพียงว่าพวกมันมีอาวุธกันทุกคน ข้าอยากขอร้องให้คุณชายไปช่วยข้าได้หรือไม่ขอรับ”

        เซียวหยางฟางมองเห็นความวิตกกังวลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของหม่าจง เขาจึงรีบหันไปบอกกับหนิงลี่ “ลี่เอ๋อ ข้าจะเข้าไปช่วยคนพร้อมกับท่านลุงจง เจ้ารออยู่ในรถก่อน ห้ามออกไปไหนจนกว่าพวกข้าจะกลับมา”

        “ข้ารู้แล้ว คนร้ายมีอาวุธ เจ้าก็ระวังตัวด้วย ท่านลุงจงก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” หนิงลี่รีบบอก

        “ฮูหยิน ข้าขอรบกวนให้ท่านช่วยดูแลคุณชายของข้าด้วยจะได้หรือไม่ขอรับ” หม่าจงพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

        “พวกเราจะดูแลคุณชายของท่านให้เอง ที่นี่ยังมีท่านตาฉีอยู่ด้วยทั้งคน ลุงจงไม่ต้องเป็นห่วง ท่านรีบไปช่วยคนก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสายเกินไป” 

        หม่าจงกับเซียวหยางฟางรีบวิ่งเข้าป่าไปตามเส้นทางที่เซียวหยางเฟิ่งชี้บอก ยิ่งทั้งคุู่วิ่งเข้าป่าไปลึกมากเท่าไหร่ เสียงร้องไห้ของสตรีก็ดังชัดขึ้นมากเท่านั้น

        “พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่มีของมีค่าใดให้เจ้าพวกเจ้าหรอก” เซียวหยางอินขอร้องพวกโจรอย่างหวาดกลัว

        “ของมีค่าหรือ เหตุใดน้องสาวถึงได้กล่าวเช่นนั้นเล่า ไม่ใช่ว่าความบริสุทธิ์ของเจ้าก็คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเจ้าหรอกหรือ เงินทองอะไรนั่นพี่ชายไม่ได้สนใจเลยสักนิด พี่ชายสนใจตัวเจ้ามากกว่า เชื่อพี่ชายเถอะ พี่ชายจะพาเจ้าไปสนุกด้วยกัน” โจรร่างใหญ่พูดขึ้น พร้อมกับกวาดสายตาสำรวจเรือนร่างของเซียวหยางอินอย่างลามก

        “พี่ใหญ่อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยขอรับ รีบลงมือดีกว่า ข้าอยากเชยชมแม่นางน้อยแสนสวยคนนี้จะแย่แล้ว” 

        “น้องสี่จะรีบไปใย อย่างไรนางก็หนีพวกเราไปไม่พ้นหรอก เจ้าดูท่าทางของนางสิ อย่างกับกระต่ายน้อยที่ติดอยู่ในกับดักเลย ไร้เดียงสาอย่างนี้สิมันถึงจะน่าตื่นเต้นและเร้าใจ” โจรร่างใหญ่ยังพูดต่อ

        “เร้าใจแล้วอย่างไร สุดท้ายพวกเราก็ต้องกำจัดนางทิ้งอยู่ดี” โจรลำดับที่สี่โต้กลับ “สาวน้อย ไม่รู้เจ้าไปทำอะไรขวางหูขวางตาคนที่จ้างพวกข้ามากันนะ นางถึงคิดที่จะกำจัดเจ้าด้วยวิธีการที่โหดร้ายถึงเพียงนี้”

        “น้องสี่! เจ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้ ถ้าเกิดใครมาได้ยินเข้าจะว่าอย่างไร” โจรร่างใหญ่ตวาดขึ้น

        โจรลำดับที่สี่กลอกตา ก่อนที่จะพูดเสียงเบา “ในป่าลึกอย่างนี้จะมีใครมาได้ยิน”

        “พี่ใหญ่ ข้าเห็นด้วยกันน้องสี่ ท่านรีบลงมือเถอะ เสร็จงานแล้วพวกเราก็จะได้กลับไปรับเงิน พวกเราต้องรีบหนีก่อนที่ทางการจะรู้เรื่อง อีกอย่างข้าคิดว่าคนที่ว่าจ้างพวกเราคงจะไม่ปล่อยพวกเราไปง่ายๆ แน่ พี่ใหญ่อย่าลืมว่างานที่นางให้พวกเราทำแต่ละครั้งมีโทษหนักเพียงใด หากนางคิดที่จะตลบหลังพวกเราด้วยการไปแจ้งทางการเล่า ถึงตอนนั้นเราจะหนีก็คงหนีไม่ทันแล้ว” โจรลำดับที่สามพูดขึ้น

        “ข้าเห็นด้วยกับพี่สาม พี่ใหญ่รีบลงมือเถอะ เสร็จงานแล้วพวกเราจะได้รีบหนี” โจรลำดับที่สี่รีบสำทับอีกครั้ง

        “พี่ใหญ่จะกำจัดนางจริงๆ หรือขอรับ” โจรลำดับที่ห้าพูดขึ้น “ข้าคิดว่านางกับพี่ชายคงมีอายุเท่ากันกับข้า เอ่อ...เราไว้ชีวิตพวกเขา แล้วให้พวกเขาติดตามพวกเราไปไม่ดีกว่าหรือ”

        “แล้วพวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะมีชีวิตรอดไปจากที่นี่ได้อย่างนั้นหรือ” หม่าจงตะโกนขึ้นพร้อมกับถือกระบี่เดินเข้าไปหากลุ่มโจรอย่างดุดัน บทสนทนาของพวกโจรเขาได้ยินทั้งหมด วันนี้เขาตั้งใจจะจัดการกับโจรทั้งห้าคนจะไม่ปล่อยให้ใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว และจะสาวให้ถึงตัวผู้บงการให้ได้ คิดจะทำร้ายคุณหนูของเขาหรือ อย่าหวังว่าพวกเจ้าจะรอดไปได้เลย