หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่88 ฝูงบินแห่งความตาย

กัสยืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารเรียนตึกกลางดวงตาของเขากวาดมองสนามรบด้านล่างอย่างเงียบงัน ลมเช้าพัดผ่านเสื้อคลุมเบาๆแต่สายตาของเขานิ่งราวกับหินผา ภาพฝูงซอมบี้ที่เคลื่อนตัวเป็นระเบียบเกินปกติทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“มีซอมบี้จอมบงการ…” กัสพึมพำเบาๆ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังสนามรบด้านล่างก่อนจะคว้าวิทยุขึ้นมา เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น

“ลิช หาตัวมันให้เจอ”

ด้านล่างของอาคารเรียนตึกกลางลิชกำลังยืนอยู่คอยควบคุมการเคลื่อนกำลังของทหารคุ้มกันที่กระจายตัวอยู่รอบอาคารเมื่อได้ยินเสียงจากวิทยุ ลิชเงยหน้าขึ้นทันที

“รับทราบ นายท่าน” เขายกวิทยุขึ้นตอบดวงตาเย็นเฉียบของเขากวาดมองฝูงซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่นอกกำแพงก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังเชื่อมต่อภาพทั้งหมดในหัว

“พวกหนูเน่าเหม็นกล้าลอบกัดเหรอสมควรตายพวกแกอยู่ที่ไหน”

กลับมาที่ด้านบนอาคาร เสียงของฮันน่าก็ดังขึ้น

“นายท่าน…บนท้องฟ้า”เธอชี้ขึ้นไปเหนือกำแพงค่าย กำชับปืนพกเหยี่ยวและดาบในมือแน่นทหารองครักษ์ด้านหลังก็ทำแบบเดียวกัน

“หืม!” กัสเงยหน้ามอง

ท้องฟ้ายามเช้าที่ควรจะสว่างขึ้นเรื่อยๆกลับถูกเงาดำจำนวนหนึ่งบดบังแสงอาทิตย์ที่สาดลงมาผ่านเมฆหม่นทำให้เงาเหล่านั้นดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่กำลังร่อนผ่านม่านแสง

พวกมันบินเข้ามาเป็นฝูงร่างของมันใหญ่ผิดธรรมชาติ ปีกกว้างมหึมาคล้ายค้างคาวยักษ์เมื่อกางเต็มที่แต่ละตัวมีความกว้างเกือบสิบเมตรผิวหนังของมันซีดขาวเหมือนศพที่ถูกแช่ในน้ำเย็นมานานหลายวัน

ปีกบางส่วนฉีกขาดเป็นริ้วๆเผยให้เห็นกระดูกแหลมที่ยื่นออกมาเหมือนกรงเล็บ ยิ่งเข้าใกล้ค่ายเสียงกระพือปีกก็ยิ่งดังขึ้น

ฟึบ… ฟึบ…ฟึบ… ลมที่เกิดจากการกระพือปีกพัดผ่านกำแพงจนธงของค่ายสะบัดอย่างรุนแรง

“ซอมบี้ค้างคาว…” กัสเอ่ยเสียงต่ำเขาหรี่ตาแล้วมองจำนวนอย่างรวดเร็ว

“ประมาณยี่สิบตัว” ฝูงสัตว์ประหลาดนั้นกำลังบินตรงเข้าหาค่ายมิดไนท์อย่างไม่ลังเลกัสมองภาพนั้นแล้วขบกรามเบาๆ

‘อย่างที่คิด…หอคอยโลกาวินาศไม่ทำด่านให้ฉันผ่านง่ายๆการโจมตีภาคพื้นดินเป็นเพียงครึ่งเดียวของการทดสอบ’ เขายกวิทยุขึ้น

“พลธนู เปลี่ยนเป้าหมาย ยิงพวกมัน!”เสียงสายธนูถูกดึงตึงดังขึ้นตามแนวกำแพงทันที

ลูกศรล่าพยัคฆ์ T1 หลายสิบดอกพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนฝนเหล็กแต่เป้าหมายคราวนี้ไม่เหมือนเดิม ซอมบี้ค้างคาวเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปพวกมันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง บิดตัวกลางอากาศเหมือนเงาที่มีชีวิตลูกศรจำนวนมากพลาดเป้าไปเพียงเสี้ยววินาที บางดอกเฉียดผ่านปีกบางๆของมันก่อนจะปักลงพื้น ถึงอย่างนั้น ด้วยจำนวนลูกศรที่ยิงขึ้นไปอย่างต่อเนื่องก็ยังมีบางดอกที่โดนเป้า

ฉึก! ลูกศรดอกหนึ่งทะลุปีกของซอมบี้ค้างคาวตัวหนึ่งเสียงกระดูกปีกหักดังเปรี๊ยะ ร่างยักษ์เสียการทรงตัวทันที

มันหมุนกลางอากาศก่อนจะร่วงลงมาจากฟ้า

โครม!ร่างขนาดมหึมากระแทกลงบนลานด้านในค่ายจนฝุ่นฟุ้ง แต่หลายตัวกลับไม่ตกลงมา ซอมบี้ค้างคาวที่เหลือโฉบต่ำผ่านกำแพงเหมือนเงาดำที่ฉีกผ่านอากาศพวกมันกางกรงเล็บยาวเหมือนตะขอเหล็กแล้วพุ่งเข้าใส่ทหารมืดหลังกำแพง

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทหารมืดคนหนึ่งถูกกรงเล็บเกี่ยวกลางอกก่อนจะถูกยกขึ้นจากพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้า ซอมบี้ค้างคาวกระพือปีกแล้วพาร่างเขาบินออกไป

ไม่ใช่แค่ด้านหน้า พวกมันกระจายตัวทั่วค่ายด้านตะวันออกและด้านตะวันตกของค่าย แม้แต่ด้านหลังของค่ายที่ดูปลอดภัยกว่าเสียงกระพือปีกดังระงมเหมือนพายุเงาที่กวาดผ่านกำแพง กัสมองภาพนั้นแล้วกำมือแน่น

‘หึ…’ กัสพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาเขาเคยคาดการณ์ว่าศัตรูจะมีตัวบินได้ แต่ไม่คิดว่าระบบจะใช้มันในจังหวะนี้

“แต่ว่า...ฉันเตรียมของไว้ให้พวกแกแล้ว”เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บไพ่ใบหนึ่งไว้จนถึงช่วงท้ายของศึกตอนนี้คงต้องใช้แล้ว

“บารอน” เขากดวิทยุทันทีเสียงของชายร่างยักษ์ตอบกลับมาแทบจะทันที

“ครับ นายท่าน”

“ได้เวลาลุยแล้ว”

บารอนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจ

“รับทราบ”

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงปืนก็ดังขึ้น

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกระสุนจากปืนพกเหยี่ยว T1 ดังสะท้อนทั่วค่ายพลปืนสองร้อยนายที่ถูกซ่อนไว้ตั้งแต่ต้นศึกเริ่มเปิดฉากยิงกระสุนพุ่งขึ้นฟ้าเหมือนฝูงผึ้งเหล็ก

ซอมบี้ค้างคาวตัวหนึ่งกำลังโฉบต่ำเหนือกำแพงเมื่อกระสุนเจาะเข้าปีกของมัน

ปัง! ปีกซีกหนึ่งระเบิดเป็นชิ้นเนื้อร่างยักษ์เสียสมดุลทันทีมันหมุนกลางอากาศเหมือนหินที่ถูกขว้างก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง

โครม! ซอมบี้ค้างคาวอีกตัวถูกยิงเข้าลำตัวตรงๆกระสุนทะลุผ่านเนื้อซีดเหมือนกระดาษเปียก ร่างของมันระเบิดกลางอากาศ

เศษเนื้อและเลือดดำสาดกระจายลงบนหลังคาโรงเรียนแต่ไม่ใช่ทุกตัวจะตายทันที ซอมบี้ค้างคาวตัวหนึ่งร่วงลงมาใกล้กำแพงด้านตะวันตกปีกของมันถูกยิงทะลุจนฉีกขาด แต่มันยังไม่ตาย

ร่างยาวเกือบสามเมตรค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นมันยืนสองขาเหมือนสัตว์ประหลาดจากฝันร้าย แขนยาวจนเกือบแตะพื้นกรงเล็บแหลมโค้งเหมือนมีดสั้นหลายเล่มต่อกันปีกที่ขาดครึ่งหนึ่งยังคงกระตุกอยู่ด้านหลัง

ทหารมืดสองคนพุ่งเข้าใส่มันพร้อมกับใช้ดาบและหอกกระหน่ำแทงแต่ซอมบี้ค้างคาวคำรามเสียงแหลมก่อนจะตวัดปีกที่เหมือนกรงเล็บใส่

ฉัวะ! ปีกแข็งราวกับกระดูกเหล็กฟาดเข้าที่โล่ของทหารมืดจนเขาถอยกรูดไปหลายก้าวอีกคนแทงหอกเข้าใส่ลำตัวมัน แต่ซอมบี้กลับใช้กรงเล็บคว้าหอกแล้วกระชากจนหลุดจากมือเสียงคำรามของมันดังเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกขังมานาน

นี่ไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดามันคือซอมบี้ค้างคาวระดับดุร้ายแต่ก่อนที่มันจะโจมตีซ้ำ ทหารมืดอีกสามคนก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ดาบหนึ่งฟันเข้าที่ปีกหอกอีกเล่มแทงเข้าช่องท้องและดาบสุดท้ายเฉือนเข้าที่คอตัดจนห้อยไปด้านหลัง ซอมบี้ค้างคาวดิ้นอย่างบ้าคลั่งก่อนจะล้มลงร่างยักษ์กระแทกพื้นเหมือนท่อนไม้ผุ เสียงหอบของทหารมืดยังดังอยู่เหนือศพของมันบนดาดฟ้า

กัสมองสนามรบที่วุ่นวายแล้วถอนหายใจเบาๆแต่ดวงตาของเขายังเย็นเหมือนเดิม

‘ระบบเล่นหนักจริง…’ กัสคิดในใจ ก่อนจะถามลิช

“เจอตัวมันหรือยัง”

“ใกล้แล้ว นายท่าน มันน่าจะอยู่ในฝูงซอมบี้เพราะคราวนี้เป็นการควบคุมจากระบบ มีอยู่หลายจุดที่ซอมบี้หนาแน่นเกินผิดปกติคงเพราะคุ้มกันร่างของมันไว้”

...

ซอมบี้ค้างคาวตัวหนึ่งถูกกระสุนเจาะทะลุปีกจนเสียการทรงตัวร่างขนาดมหึมาหมุนคว้างอยู่กลางอากาศก่อนจะตกลงไปทางด้านหลังของค่ายเสียงกระแทกดังสนั่นท่ามกลางแนวต้นไม้หนาทึบที่ขึ้นปกคลุมพื้นที่กว้างทำให้มองไม่เห็นสถานการณ์ชัดเจนจากดาดฟ้า

กัสขมวดคิ้วทันที ก่อนจะสั่งให้ฮันน่าวิทยุสอบถามหน่วยที่ประจำการด้านหลังค่าย

ไม่นานนักเสียงของกริมก็ดังตอบกลับมา

“รายงานนายท่าน ซอมบี้ค้างคาวฆ่าทหารผู้รอดชีวิตเสียชีวิตไปสามคนจากการโจมตีเมื่อครู่แต่ซอมบี้ค้างคาวตัวนั้นถูกกำจัดลงแล้ว แล้วก็ซอมบี้ด้านหลังมีไม่มากแค่สองร้อยกว่าตัวเท่านั้น สถานการณ์ด้านหลังค่ายยังคงควบคุมได้อยู่....”

แต่แล้วก็มีสิ่งที่ดึงความสนใจของกัสกลับมาที่หน้าค่าย

“นายท่านมีความเคลื่อนไหวด้านหน้าเป็นซอมบี้ระดับดุร้ายประเภทที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!” เสียงรายงานดังขึ้นผ่านวิทยุพร้อมกับเสียงปะทะที่ดังแทรกมาเป็นระยะ

กัสที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเงยหน้าจากสนามรบทางอากาศแล้วหันกลับไปมองแนวหน้าของค่ายทันทีด้านหน้าของโรงเรียนซึ่งเดิมทีถูกแนวสิ่งกีดขวางชะลอไว้กำลังเริ่มปั่นป่วนอย่างเห็นได้ชัด

การบุกของซอมบี้ค้างคาวทำให้พลธนูจำนวนมากต้องเปลี่ยนเป้าหมายขึ้นไปบนฟ้า

แถวธนูที่เคยใช้กดซอมบี้กล้ามเนื้อด้านล่างจนล้มเป็นใบไม้ร่วงจึงบางลงในพริบตาและเพียงแค่ช่องว่างเล็กๆ นั้น ซอมบี้กล้ามเนื้อระดับดุร้ายก็ใช้มันฉีกแนวป้องกันชั้นนอกออกเหมือนสัตว์ร้ายพบรอยแตกของแนวป้องกัน

ลวดหนามเหล็กถูกกระชากขาดสิ่งกีดขวางถูกทุบจนกระเด็น ซากรถและเศษเหล็กที่กองไว้หน้ากำแพงถูกซอมบี้กล้ามเนื้อผลักกระแทกจนพลิกคว่ำจากช่องเปิดที่เกิดขึ้น ฝูงซอมบี้ธรรมดาก็ไหลทะลักเข้ามาไม่ต่างจากน้ำเสียที่ทะลวงเขื่อนพัง

“เปิดประตูแนวหน้า! หน่วยสกัดออกไป!”แอรีสไม่รอให้ใครสั่งซ้ำเขาตะโกนคำสั่งเสียงก้องแล้วกระโจนลงจากบันไดกำแพงไปยังพื้นที่ด้านนอก

แนวตรงนั้นถูกเว้นไว้แต่แรกเป็นลานสู้รบแคบๆ ระหว่างกำแพงค่ายกับแนวสิ่งกีดขวางชั้นสุดท้ายใช้สำหรับรับมือหากซอมบี้ทะลวงเข้ามาได้จริง

ประตูเหล็กถูกแง้มออกเพียงพอให้ทหารมืดชุดหน้าไหลออกไปเป็นระเบียบ

“ทหารโล่ แนวหน้า!”

โล่กลม T1หลายสิบบานยกขึ้นพร้อมกันเป็นกำแพงเหล็กเตี้ยๆ พวกทหารโล่ก้าวออกไปตั้งหลักบนพื้นคอนกรีตที่เปื้อนเลือดดำและเนื้อซอมบี้ราวกับปักหมุดเหล็กลงกลางกระแสนำเชี่ยว ซอมบี้กล้ามเนื้อสองตัวแรกพุ่งชนแนวโล่ในแทบจะทันที

โครม!แรงกระแทกหนักราวกับท่อนซุงยักษ์พุ่งเข้าใส่จนทหารโล่หลายคนถอยกรูดเท้าครูดคอนกรีตเป็นรอยยาว แต่แนวก็ยังไม่แตก แอรีสตวาดขึ้นทันควัน

“หอก!” ทหารมืดด้านหลังแนวโล่แทงหอกออกไปพร้อมกันปลายหอกเจาะเข้าตามร่องกล้ามเนื้อที่บวมพอง แทงซ้ำเข้าช่องท้อง เข้ารักแร้เข้าลำคอ

ซอมบี้กล้ามเนื้อคำรามลั่นเสียงนั้นหนักและต่ำราวกับหินบดเสียดกัน มันยกแขนฟาดลงมาใส่โล่หนึ่งบานจนทหารมืดทั้งโล่ทั้งคนปลิวกระเด็นไปด้านหลัง

ทหารมืดนั้นกลิ้งไปกับพื้นสองรอบก่อนหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งหัวไม่แตกและสมองไม่ถูกทำลาย วินาทีถัดมาเขาก็กระตุกตัว ลุกขึ้นช้าๆคว้าโล่ที่ตกอยู่แล้ววิ่งกลับเข้าประจำตำแหน่งทันทีเหมือนไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย

สำหรับทหารมืดการบาดเจ็บไม่ใช่จุดจบตราบใดที่สมองยังอยู่ครบก็สามารถลุกขึ้นสู้ต่อได้ทันทีมีผู้รอดชีวิตที่อยู่ทางตึกซ้ายแอบมองดูภาพนั้นทำให้แม้แต่ผู้รอดชีวิตยังอดขนลุกไม่ได้ ทหารพวกนี้…ในบางมุมก็น่ากลัวพอๆ กับซอมบี้จริงๆ

โชคดีที่นี่คือทหารของนายท่านลอร์ด