เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​"หยุดนะรินดา! วางหุ่นฟางนั่นลงเดี๋ยวนี้!" ชิงเซียนในชุดนอนลายเป็ดตะโกนก้อง สองมือเท้าเอวพยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่ชุดนอนจะอำนวย

​[เสียงในใจของชิงเซียน: หนอย... ยัยรินดา! นึกว่าหายหัวไปไหน ที่แท้แอบไปมุดหัวอยู่กับพวกสายมูมาเหรอ? ดูสิ ทำหน้าตาบิดเบี้ยวเหมือนปวดท้องเมนส์แล้วยังจะมาขู่เผาหุ่นแม่ข้าอีก! ถึงนางจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ไอ้หุ่นฟางนั่น... กลิ่นอายมันเหม็นเน่าเหมือนของที่จอมมารนิรันดร์ทำไว้ชัดๆ! ขืนนางเผามันจริงๆ คุณแม่ได้กลายเป็นไก่ย่างแน่!]

​"แกกลัวล่ะสิชิงชิง!" รินดาหัวเราะเสียงแหลมพลางกำหุ่นฟางในมือแน่น "มีคนส่งของดีมาให้ฉัน เขาบอกว่าถ้าฉันเผาไอ้หุ่นนี่ แกกับแม่แกจะต้องพินาศ! แล้วพี่อี้ พี่ลั่ว พี่ซิง ก็จะกลับมารักฉันคนเดียว!"

​"รินดา... ฟังพี่นะ" เสียงทุ้มเข้มดังมาจากเงามืด หวังอี้ เดินออกมาพร้อมกับเฟยหลงและพี่ชายอีกสองคน ทุกคนแอบตามชิงเซียนมาเงียบๆ "วางของนั่นลงเถอะ มันไม่ใช่ของเล่นนะ รินดาโดนหลอกแล้ว"

​สงครามประสาทท่ามกลางสวนสวย 

​"ไม่! พวกพี่นั่นแหละที่โดนมันหลอก!" รินดาชี้หน้าชิงเซียนด้วยนิ้วที่สั่นเทา "ตั้งแต่มันฟื้นขึ้นมา มันก็ทำตัวแปลกๆ พูดจาประหลาดๆ แถมยังทำให้พวกพี่เมินฉัน! ฉันจะเผามันเดี๋ยวนี้แหละ!"

​รินดาหยิบไฟแช็กเพชร (ที่แอบขโมยมาจากห้องท่านประธาน) ขึ้นมาเตรียมจะจุดไฟ

​[เสียงในใจของชิงเซียน: กรี๊ดดด! หยุดนะยัยชะนีไร้สติ! นั่นมันไฟแช็ก Limited Edition ของคุณพ่อนะ! เอ๊ย ไม่ใช่! นั่นมันชีวิตคุณแม่นะโว้ย! พี่เฟยหลงคะ! ทำอะไรซักอย่างสิคะ ยืนหล่อกล้ามแน่นอยู่ได้ พลังหยางของพี่เอามาเป่าไฟแช็กให้ดับได้ไหม!]

​เฟยหลงพยายามจะก้าวเข้าไปหา "รินดา ใจเย็นๆ..."

​"อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันจุดจริงๆ ด้วย!" รินดาถอยกรูดไปจนชิดขอบสระว่ายน้ำ

​ความลับที่ (เกือบ) จะรั่วไหล 

​ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด คุณนายหวัง ที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะ ก็เดินถือแก้วน้ำออกมาทางระเบียงพอดี!

​"เอ๊ะ... นั่นใครน่ะ? รินดาเหรอ? แล้วทำไมไปยืนเล่นไฟแช็กตรงสระน้ำล่ะ เดี๋ยวไฟก็ไหม้สวนแม่หมดหรอก!"

​รินดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเป้าหมายตัวเป็นๆ "คุณแม่... หนู... หนูจะทำให้คุณแม่รู้ว่าชิงชิงมันเป็นปีศาจ!"

​"ปีศาจอะไรกันจ๊ะ? ชิงชิงก็นอนชุดลายเป็ดอยู่ตรงนั้นไง" คุณนายหวังมองลงมาแบบงงๆ "แล้วในมือนั่นอะไร? ตุ๊กตาถักเหรอ? ฝีมือยังไม่ค่อยประณีตนะลูก หลังเบี้ยวเชียว"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: แม่คะ!!! นั่นมันหุ่นสาปแช่งแม่นะคะ! ยังจะไปวิจารณ์ฝีมือถักเขาอีก! โอ๊ยยย... ข้าล่ะยอมใจความใสซื่อ (หรือความเบลอ) ของแม่จริงๆ!]

​จังหวะที่รินดาหันไปคุยกับคุณนายหวัง ชิงเซียนเห็นโอกาส เธอแอบดีดนิ้วใช้ "มนต์วายุจิ๋ว" (เท่าที่ตบะที่เหลือจะทำได้) สร้างลมวูบเล็กๆ พัดผ่านมือรินดา

​"ว้าย!"

​ไฟแช็กหลุดมือรินดาตกลงพื้น แต่ทว่า... มันดันติดไฟก่อนจะตกลงบนหญ้าแห้งใกล้ๆ หุ่นฟาง!

​วีรบุรุษขี่ม้าขาว (หรือขอทานขี่ม้าหิน?) 

​"ไฟติดแล้ว! ฮ่าๆๆๆ ตายซะเถอะ!" รินดากรีดร้องพลางพยายามจะเอาหุ่นฟางไปจ่อไฟ

​แต่ทว่า... เฟยหลงเร็วกว่า เขาพุ่งตัวเข้าไปประดุจเสือชีตาห์ แต่เพราะเขายังจำวิชาตัวเบาในอดีตชาติไม่ได้เต็มร้อย ทำให้เขาสะดุดรากต้นมะม่วงจนตัวลอยไปคว้าหุ่นฟางในมือรินดาได้... แต่เท้าดันไปเกี่ยวขารินดาจน โครม!!!

​ทั้งเฟยหลง รินดา และหุ่นฟาง ตกลงไปในสระว่ายน้ำพร้อมกัน!

​ตู้มมมมม!

​น้ำกระจายเต็มสระ หุ่นฟางที่ลงอาคมมืดไว้พอโดนน้ำมนต์ในสระ (ซึ่งชิงเซียนแอบใส่ผงสลายมนต์ไว้ตั้งแต่วันก่อน) ก็เปื่อยยุ่ยกลายเป็นเศษฟางทันที

​บทสรุปที่ยังค้างคา 

​รินดาตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด "พวกพี่... พวกพี่รังแกฉัน!" เธอกรีดร้องแล้ววิ่งหนีออกไปทางประตูหลังบ้าน

​"รินดา! กลับมาคุยกันก่อน!" หวังอี้พยายามจะตามไป แต่เฟยหลงคว้าแขนไว้

​"ปล่อยเธอไปก่อนเถอะครับพี่อี้ ตอนนี้สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่รินดา... แต่คือไอ้คนที่ส่งหุ่นนั่นมาต่างหาก" เฟยหลงพูดพลางลูบหน้าที่มีน้ำเกาะ พลางเหลือบมองชิงเซียน

​ชิงเซียนยืนถอนหายใจยาว [เฮ้อ... รอดไปอีกหนึ่งงาน แต่เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้พี่เฟยหลงสะดุ้งตอนข้าชมกล้ามในใจรึเปล่านะ? หรือว่าพี่เขาจะได้ยินสิ่งที่ข้าพูด?]

​เฟยหลงไอคอกแคก "ชิงชิง... วันหลังถ้าจะชม... ชมต่อหน้าก็ได้นะ ไม่ต้องชมในใจ"

​ชิงเซียนตัวแข็งทื่อ "พี่พูดเรื่องอะไรคะ! ใครชม! "

​ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเข้าบ้าน จู่ๆ ลมพัดแรงกระโชกหนึ่งก็พัดเอาเศษฟางที่เปื่อยยุ่ยในสระมารวมตัวกันเป็นรูปร่าง "นกฮูก" บนผิวน้ำ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ได้ยินกันทุกคนครั้งนี้...

​"จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง... คือที่ที่ 'ข้า' ถูกฝังอยู่ใต้คฤหาสน์ของพวกเจ้าเอง!"

​ชิงเซียนและพี่ชายทั้งสามหน้าซีดเผือด หันไปมองพื้นดินคฤหาสน์ตระกูลหวังที่พวกเขายืนอยู่มาทั้งชีวิต

​[เสียงในใจของชิงเซียน: กรี๊ดดด! นี่บ้านข้าสร้างทับหลุมศพใครไว้รึเปล่าเนี่ย?! คุณพ่อคะ! ตอนซื้อที่ดินนี่พ่อลืมเช็กประวัติใช่ไหมคะ!!!]