“นั่นมันอะไรนะ.....”แคลร์มองไปที่ภาพตรงหน้าของเธออย่างไม่เข้าใจ ข้างหน้าของเธอคือฝูงฮอปแรบบิดจำนวนมากไม่ต่ำกว่า 20 ตัว กำลังยืนเบ่งกล้ามมาทางพวกเธอ
“ฮอปแรบบิดงั้นหรอ....ทำไมถึงเยอะขนาดนี้ละ?”เฟย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ยากลำบาก แบบนี้แย่แน่แน่ๆแค่ออร์คตัวนี้ตัวเดียวยังหาทางโค่นไม่ได้เลย ถ้าเกิดมีฝูงฮอปแรบบิดนี่รวมเข้าด้วยคงไม่มีทางชนะแน่นอน
ใบหน้าของทั้ง 2 เต็มไปด้วยความสิ้นหวังดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างคงจะจบลงตรงนี้แล้วแต่ว่า.....ฮอปแรบบิดทั้งฝูงต่างจ้องมองไปทางออร์คตัวนั้นอย่างไม่วางตาทันใดนั้นพวกมันทุกตัวก็กรีดร้องออกมา
“วี๊ดดดดดด”ฮอปแรบบิดจำนวนมากมุ่งตรงไปที่ออร์คตัวนั้นทันที
“เ้าพวกเดรัจฉาน นี่พวกแกคิดจะโจมตีข้างั้นหรอ!!!!”ออร์คตัวนั้นคำรามออกมาก่อนที่จะฟาดไปที่ฮอปแรบบิดตัวแรกที่ะโมาหาตัวเอง ฮอปแรบบิดตัวนั้นถูกฟาดจนกระเด็นไปชนต้นไม้ตัวอื่นๆแต่การโจมตีนั้นก็ไม่ได้ทำให้ฮอปแรบบิดตัวอื่นช้าลงเลยกลับกันพวกมันยิ่งวิ่งไปไวกว่าเดิมอีก
“พวกเขามาช่วยพวกเรางั้นหรอ?”แคลร์กล่าวออกมาอย่างสงสัยทันใดนั้นก็มีฮอปแรบบิดตัวหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆเธอ
“แรบๆ”ฮอปแรบบิดตัวนั้น พูดออกมาพร้อมกับก้มโค้งให้ตัวของเธอ
“อะขอบใจจ๊ะ”แคลร์กล่าวออกมาอย่างขอบคุณ แม้เธอจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นักว่าพวกเขามาช่วยพวกเธอทำไม แต่มีมิตรย่อมดีกว่ามีศัตรูอยู่แล้ว
“การกระทำของฮอปแรบบิดพูดตามตรงแม้แต่นักวิจัยเฉพาะทางของพวกมันเองบ้างคน ยังไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของพวกมันเลยด้วยซ้ำ แต่ในคล่าวนี้ต่อให้ไม่ใช่นักวิจัยก็พอที่จะตอบได้อยู่ว่าที่มันทำอยู่นี่เพื่อขอบคุณเธอ เธอได้ไปช่วยอะไรมันไว้หรือป่าว?”เฟย์ถามอย่างค่อนข้างประหลาดใจกับตัวของแคลร์
“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ นอกจากโดนมันเอามานาไปเล็กน้อยนะ แต่ตอนนั้นมันก็ขอบคุณฉันและเดินกลับออกไปนะ”แคลร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเข้าใจเช่นกัน
“’พวกมันอาจจะแค่ชอบมานาของเธอนะ เลยคิดว่าการตอบแทนแค่นั้นคงไม่พอมันจึงอยากตอบแทนเพิ่มนะ”เฟย์กล่าวออกมาเพราะถ้าไม่ใช่อย่างงั้นจริงๆเขาคงคิดไม่ออกแล้วละ
ระหว่างที่ทั้ง 2 คนกำลังคิดนั้น ทางด้านฝั่งของออร์คตอนนี้นั้นมันก็รู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมาก เนื่องจากฮอปแรบบิดพวกนี้เมื่อมันถูกจัดการไป ไม่ว่าจะกี่ตัวก็ตามพวกมันก็สามารถลุกขึ้นมาได้เลยๆตลอด
“นี่พวกแกเป็ฮอปแรบบิดหรือเป็ผีดิบกันแน่วะ ทำไมถึงไม่ยอมตายกันไปสักที!!!”มันคำรามออกมาด้วยความโกรธก่อนจะทุบกระบองไปที่พื้นของตัวเอง จนทำให้ฝูงฮอปแรบบิดกระเด็นไปคนละทิศทาง
“ขนาดโดนไปขนาดนั้นยังมีแรงเหลือขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”เฟย์มองไปข้างหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่นัก
“ยังงี้เราจะชนะอย่างไงดีละ....”ใบหน้าของทั้ง 2 เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แคลร์หยิบยันต์วาปที่พ่อของเธอให้มาเป็ครั้งสุดท้าย เธอไม่คิดเลยว่านี่จะเป็ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เธอได้รับจากครอบครัวของเธอ
ทันใดนั้นเมื่อฮอปแรบบิดตัวที่อยู่ข้างๆเธอตลอด เห็นอย่างงั้นจึงเดินมาใกล้ๆเธอและจ้องมองไปที่ยันต์วาปใบนั้นด้วยท่าทีสงสัย
“นายอยากเห็นงั้นหรอ? เอาไปสิยังไงตอนนี้ก็ใช้ไม่ได้อยู่แล้ว”แคลร์ยื่นยันต์วาปที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสีดำทั้งแผ่นไปให้ตัวของฮอปแรบบิดดู แต่ทันใดนั้นเมื่อตัวของมันััไปที่ยันต์วาป มันก็ค่อยๆกลับกลายเป็สีฟ้าอีกครั้ง
“นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!”ทั้ง 2 ได้แต่ใในสิ่งที่พวกเขาเห็นมันเป็ไปได้ยังไงกันที่อยู่ดีๆเมื่อกี้ยันต์แผ่นนี้ยังเป็สีดำสนิทใช้งานไม่ได้อยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้มันถึงกลับกลายเป็สีฟ้าตามเดิมแล้วละ?
“นี่ ฉัน ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?”แคลร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ มันเป็ไปได้ไงเมื่อกี้นี้มันยังใช้งานไม่ได้เลยนี่น่าทำไม.....แคลร์ทำการตรวจสอบเข้าไปภายในของตัวยันต์ว่าวงจรเวทนั้นยังใช้งานได้อยู่รึป่าว
“ไม่อยากจะเชื่อ มันใช้งานได้แล้ว”แคลร์มองอย่างไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง อะไรกันที่มันสามารถทำให้ยันต์นี้ไม่สามารถใช้งานได้ และอะไรกันที่ทำให้ยันต์นี้กับมาใช้งานได้ตามปกติ?
ระหว่างนั้นเองเหล่าฮอปแรบบิดที่กระจ่ายตัวกันออกไปเพราะโดนการโจมตีของออร์คตัวนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นมา
“วี๊ดดดดด”ฮอปแรบบิดทุกตัวกรีดร้องออกมาพร้อมกันจากนั้นมันก็วิ่งไปรวมตัวกันกับฮอปแรบบิดตัวที่อยู่ตรงกลาง
“นี่พวกแกเป็ตัวอะไรกันเนี่ย?”ออร์คตัวนั้นกล่าวออกมาอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่ข้างหน้า ข้างหน้าของมันคือร่างของฮอปแรบบิทขนาดั์ ตัวของมันใหญ่กว่าปกติเป็อย่างมาก แขนของมันตอนนี้ใหญ่พอๆกับต้นไม้ทั้งต้น ตัวของออร์คในตอนนี้ขนาดเท่าเพียงแค่กำปั้นมันเพียงเท่านั้น
“เห้ ตัวใหญ่ดีนี่ งั้นข้าขอดูหน่อยว่าแกจะมีดีแค่ตัวใหญ่หรือป่าว!!!!”ออร์คตัวนั้นประกาศออกมาก่อนที่จะถูกหมัดของฮอปแรบบิดตัวนั้นต่อยเข้าไปจนพื้นดินตรงนั้นกลายเป็รูปหมัด แต่เมื่อมันยกขึ้นมันกลับไม่เห็นออร์คตัวนั้นเลยแม้แต่น้อยมันพยายามมองหาตัวของออร์คตัวนั้นแต่ก็หาไม่เจอ
“นี่แกมองไปที่ไหนกัน”ร่างของออร์คตัวนั้นปรากฎตัวขึ้นด้านหลังของฮอปแรบบิดตัวนั้นจากนั้นมันก็ต่อยอย่างแรงไปที่ฮอปแรบบิด
“ดูเหมือนจะมีดีแค่ตัวใหญ่สินะ? งั้นฉันก็ชนะแล้วละ!!!!”ออร์คตัวนั้นกล่าวออกมาด้วยความน่าเกร่งขาม ก่อนจะค่อยฉีกยิ้มออกมาอย่างหน้ากลัว
ทางฝั่งของแคลร์และเฟย์
“งั้นก็ดีเลยเธอรีบใช้ยันต์นั้นวาปหนีไปก่อนได้เลยเดี๋ยวฉันจะไปช่วยพวกฮอปแรบบิด เพื่อถ่วงเวลาไว้เอง”เฟย์มองไปที่ฮอปแรบบิดเ่าั้ด้วยสายตาที่สงสาร เขาไม่มีทางยอมให้มีคนตายเพราะปกป้องเขาแน่นอน เขาค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ โดยที่แผลเดิมของเขายังคงไม่ได้หายไปมากนัก
“เดี๋ยวสิเฟย์ อย่าขยับมากสิแขนนายังไม่หายดีเลยนะ!!!”แคลร์กล่าวออกมาอย่างเป็ห่วง
“พูดอะไรกันนะแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ เธอนะหนีไปก่อนเถอะค่อยตามคนมาช่วยฉันที่หลัง”เฟย์กล่าวออกมา ก่อนที่เขาจะเดินต่อไป
“ด เดี๋ยวก่อนทำไมเราไม่ไขปริศนานี่ก่อนละว่าทำไมยันต์ถึงกลายเป็แบบนี้ได้”แคลร์พยายามหยุดเฟย์ไว้ให้ได้ทันใดนั้นเฟย์ก็หันมาพูดกับเธอ
“นี่เธอพูดอะไรกันเนี่ย ต่อให้เธอรู้ว่าทำไมยันต์นั้นถึงได้กลายเป็แบบนี้แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ!!!”เฟย์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก จนทำให้ตัวของแคลร์เงียบไป
‘เขาพูดถูกต่อให้เรารู้ไปแล้วมันจะช่วยอะไรได้ละแต่ว่า....’แคลร์ได้แต่คิดอย่างสงสัยเธอนั้นก็ไม่้าเช่นกันที่จะมีใครมาตายเพื่อเธอ มันจะไปมีประโยชน์อะไรละถ้าอนาคตเรากลายเป็นักเวทอันดับ 1 แต่ไม่สามารถปกป้องคนได้ จะมีประโยชน์อะไรละถ้าเธอเป็นักปรุงยาอันดับ 1 แต่ยาที่เธอทำนั้นกับรักษาใครไม่ได้
เมื่อเฟย์เห็นว่าแคลร์เงียบไปแล้วนั้น เปลวไฟบนถุงมือของเขาก็ค่อยๆถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง ในจังหวะนั้นที่ทางฝั่งของออร์คและเหล่าฮอปแรบบิด
“อะไรกันมากันเยอะแยะ แต่กับทำอะไรฉันไม่ได้เลย? แถมพอรวมร่างกันก็ยังไม่ได้ช่วยอะไรอีก? หมดเวลาของพวกแกแล้ว!!!!”ออร์คตัวนั้นถือกระบองของตัวเองแน่นก่อนจะฟาดไปที่ฮอปแรบบิดที่รวมร่างกันจนมันคลายร่างออกและกระจายกันออกไปคนละทาง
“แย่แล้ว”เฟย์เมื่อเห็นดังนั้นจึงจะวิ่งไปแต่ว่าทันใดนั้นก็มีเสียงอะไรบ้างอย่างมาจากด้านหลัง
“เดี๋ยว!!!”แคลร์ตระโกนเรียกตัวของเฟย์เพื่อหยุดเอาไว้
“นี่เธอเป็อะไรนักหนา? จะหยุดฉันเพราะอะไรอีกแล้วงั้นหรอ?”เฟย์ถามด้วยความหงุดหงิดนิดๆ ผู้หญิงคนนี้เป็อะไรกันเนี่ยถึงพยายามหยุดเขาจัง
“ฉันมองเห็นแล้ว”แคลร์กล่าวออกมาอย่างเบาๆ
“มองเห็นงั้นหรอเห็นอะไร?”เฟย์กล่าวออกมาอย่างไม่เข้าใจ
“ได้โปรดเชื่อฉันเถอะฉันรู้วิธีที่เราจะชนะแล้ว และฉันก็รู้แล้วว่าทำไมยันต์นั้นถึงกลายเป็สีดำไปได้”แคลร์กล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็รู้และเข้าใจแล้วว่าทำไมฮอปแรบบิทตัวข้างๆเธอถึงทำให้ยันต์นั่นกลับกลายเป็สีฟ้าได้
“นี่เธอพูดจริงงั้นหรอ?”เฟย์ถามออกมาอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่นัก
“อืมแน่นอนฉันค่อนข้างมั่นใจเลยสิ่งที่นายต้องทำก็แค่ทำตามแผนของฉัน”แคลร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่อเฟย์ได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆดับไฟบนถุงมือของตัวเองและเดินตรงมาที่แคลร์
“บอกแผนมาสิ......”
335
