เงาเหยี่ยวท่องยุทธจักร

### **บทสนทนา ตอนที่ 42: นักฆ่าผู้หลงทาง**  

*– หลินซู่เหยาต้องเลือกข้าง*  

**ฉาก: ลานประลองร้างกลางป่าทึบ**  

พระจันทร์ส่องแสงจาง ๆ เหนือเงาไม้ เสียงใบไม้ไหวกระทบกันเป็นจังหวะเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน หลินซู่เหยากำดาบแน่น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความลังเล ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ไป่เหยียนยืนประจันหน้ากับนาง พลิ้วเสื้อสีดำสะบัดไปตามแรงลม  

---  

**ไป่เหยียน**: *(เสียงเรียบแต่หนักแน่น)*  

"เจ้าจะเลือกอะไร หลินซู่เหยา? ยังจะเดินตามคำสั่งของพรรคเทพคราม หรือจะเชื่อในหัวใจของตนเอง?"  

**หลินซู่เหยา**: *(เงียบไปชั่วขณะ ดวงตาสั่นไหว)*  

"...ข้า...ไม่รู้ ข้าใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดมาตลอด สิ่งที่ข้ารู้มีเพียงคำสั่งและเป้าหมาย ไม่เคยมีทางเลือก"  

**ไป่เหยียน**: *(มองนางด้วยสายตาสงสาร)*  

"แต่ตอนนี้เจ้ามีทางเลือก เจ้ารู้ดีว่าพรรคเทพครามใช้เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือ เจ้าจะยังยอมให้พวกมันควบคุมอยู่อีกหรือ?"  

**หลินซู่เหยา**: *(กัดฟันแน่น จ้องไป่เหยียนด้วยความสับสน)*  

"ข้าติดหนี้พรรคเทพคราม...พวกมันเป็นผู้ช่วยชีวิตข้า ช่วยให้ข้ามีชีวิตรอดในวันที่ข้าไร้ค่า..."  

**ไป่เหยียน**: *(เสียงหนักแน่นขึ้น)*  

"แต่เจ้าก็รู้ว่าพวกมันไม่ได้ช่วยเจ้าเพราะเมตตา พวกมันฝึกเจ้าให้กลายเป็นนักฆ่า ให้กลายเป็นหุ่นเชิดของมัน เจ้าคือมนุษย์ ไม่ใช่อาวุธ"  

**หลินซู่เหยา**: *(เม้มปาก หัวใจเต็มไปด้วยความสับสน กำดาบแน่นขึ้น)*  

"...แต่ข้าฆ่าคนมามากเกินไปแล้ว มันสายเกินไปที่ข้าจะถอยกลับ"  

**ไป่เหยียน**: *(จ้องนางตรง ๆ ไม่ละสายตา)*  

"ไม่มีคำว่าสายเกินไป หากเจ้าเลือกจะเดินไปในทางที่ถูกต้อง เจ้าอาจเคยเป็นนักฆ่า แต่เจ้าสามารถเป็นอย่างอื่นได้ หลินซู่เหยา คนเรามีค่าไม่ใช่เพราะอดีตที่เราผ่านมา แต่เป็นเพราะสิ่งที่เราเลือกจะทำต่อไป"  

**หลินซู่เหยา**: *(หลับตา สูดลมหายใจลึก นึกถึงอดีตอันมืดมนของตนเอง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตามีประกายที่แตกต่างออกไป)*  

"...ข้าจะทำอย่างไรดี?"  

**ไป่เหยียน**: *(ยื่นมือไปให้นาง)*  

"เลือกเส้นทางของตนเอง ไม่ใช่เส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ให้"  

**(เงียบไปครู่หนึ่ง ลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบา หลินซู่เหยาจ้องมือนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือจากดาบของตนเอง และวางลงบนมือของไป่เหยียนเป็นสัญญาณของการตัดสินใจสุดท้าย)**  

---  

**จบฉาก**