Pioneer Era

***ภูติตัวน้อย [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

ได้ยินเสียงของผู้คน

ฉันพยายามเค้นพลังเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมา

"เพดานกับแสงไฟ… กลับมาที่โรงเรียนแล้วหรือ… ดอง? "

"ฟื้นแล้วหรือคะ? "

"แฟต…? นี่ฉัน…"

"ร่างกายพึ่งพักฟื้นตัว อย่าฝืนเลยค่ะ"

"...อืม"

เสื้อผ้าที่สวมยังคงเป็นชุดวันพีชสีขาวที่มีชุดคลุมสีเทาสวมทับตัวเดิม

ผิวหนังยังคงเหนียวเปรอะเปื้อน อีกทั้งยังมีบาดแผนที่ดูเหมือนพึ่งจะรักษามาอย่างเร่งด่วนด้วย

ไม่มีกลุ่มคณาจารย์หรือนางพยาบาลอยู่บริเวณนี้นอกจากกลุ่มของเรา

ที่สำคัญคือที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล

"ปล่อยผมนะ! "

"เรื่องสิ ปิว~! "

ที่ใจกลางห้อง บนโต๊ะสีขาวตัวยาวคล้ายโต๊ะประชาสัมพันธ์มีเอซถูกจับมัดขึงเอาไว้อยู่

เขากำลังอาละวาดอยู่บนนั้น แต่เนื่องจากถูกยึดอาวุธไปหมด เลยไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

"ผมจะไปช่วยดิวซ์! ปล่อยผมเดียวนี้! "

เอซกรีดเสียงดังไม่หยุด

ส่วนพรุน โฮป ไฮเจน ทั้งสามคนกำลังตรวจเช็กอาวุธด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่

"ไพไรต์กับซุนไกท์หายไปไหนดอง…"

ภายในห้องโถงเล็ก ๆ ที่ดูหรูหราอย่างเรียบง่ายแห่งนี้ ไม่มีวี่แววของชนเผ่าท้องถิ่นปรากฏให้เห็น

อย่าบอกนะว่าระหว่างที่ฉันสลบไปมีคนตายเพิ่ม…

"เดียวฉันจะอธิบายให้ฟังเองค่ะคุณลี่"

แฟตพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังในระหว่างที่ฉันคิดเช่นนั้น

" ---เรื่องมันเป็นมาแบบนี้ค่ะ"

"อย่างงั้นหรือดอง.."

สรุปคือพวกเราพบตำแหน่งที่ทุกคนถูกจับตัวไปแล้ว

แต่เนื่องจากมีคนเจ็บเยอะ แถมยังไม่ได้นอนพักกันมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เลยตกลงพักฟื้นกันก่อนที่จะหาทางลงไปช่วยเหลือ

แน่นอนว่าคนท้องถิ่นไม่ใจเย็นพอขนาดนั้น พวกเขาเลยล่วงหน้าไปกันก่อนแล้ว

ส่วนเอซนั้น… เนื่องจากคาดการณ์ได้ว่าพอฟื้นตัวกลับมา มันต้องพุ่งไปหาดิวซ์ทันทีแน่ ทุกคนเลยจับมัดเอาไว้ก่อนเลย

ผลลัพธ์จึงเป็นอย่างที่เห็น

"ฉันสลบไปนานแค่ไหนดอง? "

"ราวสิบชั่วโมงได้ค่ะ"

แปลว่าตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงกลางคืนของวันที่ 4 แล้ว…

หลังจากนั้นอีกสิบนาที

"ตอนนี้ทุกคนพร้อมกันแล้ว งั้นรีบตามลงไปช่วยทุกคนกันเลยค่ะ"

"รอคำนี้มานานแล้ว! "

แฟตลุกขึ้นยืนพร้อมกับหิ้วย่ามสีดำทรงรังไข่มดขึ้นมาสะพายข้างเอว

ส่วนเจ้าเอซลุกจากโต๊ะด้วยจิตวิญญาณที่ลุกโชน

ยังคิดจะตามไปอีกหรือดอง…

"รอทีมช่วยเหลือไม่ดีกว่าหรือดอง…"

ทุกคนต่างตอบสนองต่อคำพูดของฉันต่างออกไป

เยลโล่ที่กรีดร้องเรียกหารถพยาบาล

พรุนที่มองฉันด้วยสีหน้าห่วงใย

"... คุณลี่หัวกระแทกตรงไหนมาหรือเปล่าคะ? "

และคำถามตรวจสภาพร่างกายจากแฟต

รู้สึกเดจาวูชอบกลแฮะ…

"เปล่าหัวกระแทกเสียหน่อยดอง! ก็แค่… ฉันไม่อยากเห็นใครตายอีกแล้ว…"

"คุณลี่ค่ะ ถ้าแบบนั้นยิ่งควรเดินหน้าต่อค่ะ"

"ทำไมเป็นแบบนั้นละดอง? "

"ดูนี่ค่ะ พรุน รบกวนด้วยค่ะ"

"ได้"

พรุนเดินตรงไปทางประตูบานเลื่อนที่ควรจะเป็นทางเข้า

แต่ไม่ว่าพรุนจะชก หรือพยามยามออกแรงมากแค่ไหน ประตูบานนั้นก็ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย

"ประตูนี้มันเปิดให้พวกเราเข้ามา แต่ไม่ยอมให้พวกเราออกไปค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรค่ะ"

สรุปคือพวกเราถูกขังปิดตายอยู่ในนี้ไปแล้ว

"แถมข้างในยังเป็นจุดอับสัญญาณ คงยากที่จะคนข้างนอกจะรู้ได้ว่าพวกเราอยู่ข้างในนี้ค่ะ ดังนั้น ถ้าไม่อยากเห็นพวกดิวซ์ตาย มีแต่จะต้องเดินหน้าเผชิญกับมันเท่านั้นค่ะ”

สรุปคือให้เลิกหวังความช่วยเหลือจากภายนอกไปได้เลยสินะดอง…

"แต่ว่า… มันอันตราย…"

ฉันไม่อยากเห็นใครตายเพราะความอยากรู้อยากเห็น อยากสนุก รวมไปถึงความเอาแต่ใจของฉันอีกแล้ว

ฉันนะ…

"อูวอ๊าอี่!? "

โฮปเดินเข้ามาตบแก้มสองข้างของฉันจนเปล่งออกมาไม่เป็นคำพูด

"มาพูดอะไรตอนนี้กันลี่"

ปล่อยนะดอง!

"อ่ายอามอ่าไอ? "

"ไม่มีใครในที่นี้คิดจะโทษเธอหรอกนะ"

พะ… พูดอะไรของนายกัน โฮป?

"แออันเอ็นอนพาอุกอนมา…"

"ทุกคนรู้อยู่แก่ใจดีว่ามันอันตราย อย่างผมเองยังรู้สึกคัดค้านที่จะมาทวีปนี้ด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็มา ดังนั้นไม่มีใครจะมามัวโทษคนอื่นกันหรอก ชีวิตต่างคนต่างรับผิดชอบกันเอง ดังนั้นอย่ามัวแต่โทษตัวเอง แล้วรีบกลับมาเป็นยัยบ้าคนเดิมได้แล้ว! "

เจ้าโฮปออกแรงขยี้แก้มของฉันสุดแรงจนหน้าบี้เข้าหากัน ก่อนจะยอมปล่อยมือออกในท้ายที่สุด

เจ็บง่า~

จะบอกว่าไม่มีใครคิดจะถือโทษฉันอย่างงั้นหรือดอง…

โฮปพูดถูก แต่ยังไงความตายของโนอาร์ก็ยังคงเป็นตราบาปอยู่ภายในใจของฉันอยู่ดีนั่นละ

จะให้ฉันทำเป็นร่าเริงแล้วพูดว่า "ไปช่วยทุกคนด้วยกันเถอะดอง! " แล้วพาไปเสี่ยงอีกรอบนะ... ฉันไม่อยากทำแบบนั้นอีกแล้ว

อย่าลืมสีว่าหัวหน้ากลุ่มนี้คือฉันนะ

ฉันต้องทำหน้าที่รับผิดชอบชีวิตทุกคน---

"มัวแต่เถียงน่ารำคาญ รีบไปได้แล้ว"

"ดอง? "

ในตอนนั้นเองที่เจ้าเอซเข้ามาจับคอเสื้อของฉัน แล้วหิ้วออกไปด้านหน้าเหมือนถือตะเกียงส่องทาง

"ปกติเธอก็เอาแต่ใจจนทุกคนเอือมระอาอยู่แล้ว แล้วอยู่ ๆ จะมาทำตัวเป็นเด็กดีตอนนี้เนี่ยนะ? ขอเถอะ มันรู้สึกสยองฟะ เพราะงั้น รีบหยุดทำตัวงอแงแล้วนำทางให้พวกเราได้แล้ว! "

"ดองงง!? "

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

พอรู้ตัวอีกที ฉันก็มาอยู่ในสภาพเป็นตะเกียงยูวีส่องทางให้ทุกคนไปเสียแล้ว

มันเป็นความผิดของเจ้าเอซคนเดียวเลย!

แสงที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังส่องประกายขับไล่พวกพืชนรก ได้เปล่งออกมาโดยรอบกลุ่มพวกเราอย่างไม่ขาดสายโดยฝีมือของฉัน

หากส่วมแว่นตาพิเศษ คงจะมองเห็นเป็นม่านบาเรียทรงโดมที่กำลังคลุมพวกเราเอาไว้

บาเรียรังสียูวีทำให้พวกต้นเถาวัลย์หนามแดงต่างขยับถอยหลีกเข้าไปในเส้นทางเดินสีขาวอย่างรวดเร็ว

แต่จะลดการระวังไม่ได้

เพราะพวกมันยังรอเตรียมโจมตีจากนอกบาเรียนี้อยู่

"รีบเดินหน่อย! มัวแต่ชักช้าเดียวดิวซ์ก็ตายก่อนหรอก! "

เจ้าเอซเดินจี้หลังฉันตามมาติด ๆ พร้อมกับส่งเสียงดังสั่งฉันมาตลอดทาง

หน่อย เดียวแอบยิงรังสียูวีใส่มันให้เป็นมะเร็งตายแม่มดีกว่าดอง

ก็ว่าไปนั่น... ฉันไม่ทำหรอก

"หุ่นยนต์สีขาวเมื่อคราวก่อนก็ดี เส้นทางนี้ก็ดี… ทำไมถึงมีเทคโนโลยีระดับสูงปรากฏอยู่ในทวีปนี้ด้วยละดอง? "

"นั่นสิ แถมไม่มีใครเคยพบของแบบนี้เลย ทั้งที่ทำการสำรวจมาสิบปีแล้วแท้ ๆ ค่ะ"

"คุณพรุนค่ะ ฉันคิดว่าบางทีมันอาจจะมีเงื่อนไขบางอย่างในการเข้าถึงสถานที่พวกนี้อยู่ และบังเอิญว่าพวกเราโชคดีผ่านเงื่อนไขนั้นมาได้ค่ะ"

"เป็นไปได้..."

ฉันละความสนใจจากบทสนทนาระหว่างพรุนกับแฟต แล้วไปมองเส้นทางเดินตรงหน้าอีกครั้ง

ลักษณะของเส้นทางเดินสีขาวนี้ มันกว้างเพียงสามเมตร และสูงเพียงสี่เมตรเท่านั้น

ช่องทางเดินนี้ถือว่ามีขนาดเล็กหากนำไปเทียบกับขนาดร่างกาย ของเผ่ายักษ์หรือของชนเผ่าท้องถิ่นอย่างไพไรน์

มันเป็นเส้นทางที่เรียบง่าย ไร้สิ่งประดับดกแต่งผิดกับห้องโถงเมื่อกี้ แถมยังมีเส้นทางแยกย่อยปรากฏเป็นจำนวนมาก

ราวกับเป็นเส้นทางสำหรับคนงานเช่นนั้น

สาเหตุเดียวที่พวกเราไม่หลงทาง เป็นเพราะว่าแฟตมีเขียนแผนที่ซึ่งลอกมาจากห้องประชาสัมพันธ์เมื่อกี้ ติดตัวมาด้วย

ฉันลองเงียหูฟังลอดผ่านกำแพงสีขาวด้านข้างดู

ข้างนอกเต็มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์กับเสียงจุดระเบิดที่ดังเป็นจังหวะ

เป็นเสียงที่ให้ความรู้สึกคล้ายกับโรงงานอะไรสักอย่าง

"พวกพืชมันรุกรานเข้ามาจากทางไหนกันนะ ปิว? "

"คงมีสักห้องในนี้ที่ถูกพังเข้ามาละมั้ง? "

เยลโล่หันไปมองเถาวัลย์หนามด้านหลังด้วยความหวาดกลัว

สภาพของพวกเราในตอนนี้คือถูกเถาวัลย์หนามแดงล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้

ถ้าหากฉันหยุดแผ่รังสีเมื่อไหร พวกเราคงไม่รอดกันหมด

ว่าแต่เถาวัลย์พวกนี้มันมาจากที่ไหนกันนะ ดอง?

พวกเราไม่พบรอยแตกหรือการพังทลายบนกำแพงของทางเดินนี้เลยสักที่

อาจเป็นอย่างที่ไฮเจนว่า คือพวกมันมาจากทางห้องย่อยที่อยู่นอกเหนือเส้นทางหลักตรงหน้า

เส้นทางหลักสีขาวนี้ นอกจากมีขนาดคับแคบแล้ว ยังมีสีบอกทางถูกทาเอาไว้เป็นเส้นยาวด้วย

สีเหล่านั้นมีลงอักษรบางอย่าง แถมยังเป็นภาษาที่ต่างออกไปจากภาษาชนเผ่าท้องถิ่นที่ได้เรียนมา

ไม่สิ มันมีบางคำที่คล้ายกันอยู่ แต่มีอีกหลายคำที่ดูไม่คุ้นตารวมอยู่ด้วย

มีบางครั้งที่พวกเราผ่านห้องพักริมทางเดิน

ข้างในห้องเต็มไปด้วยกล่องแคปซูลขนาดเล็กบรรจุอยู่ในกล่องเหล็ก

พอลองเปิดออกมา ก็พบว่าพวกมันคืออาหารที่ถูกเก็บเอาไว้

พวกมันไม่ได้ถูกเก็บในระบบแช่เย็นเหมือนพวกเรา แต่ถูกเก็บในสภาวะสูญญากาศ

บรรจุภัณฑ์ของกล่องจะคล้ายกับตู้กดน้ำ ที่พอเลือกของจากหน้ากลล่อง มันจะขับออกมาให้เอง

แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าที่จะเปิดออกมากินอยู่แล้วดอง...

"ลี่ไหวหรือเปล่า? จะเอาช็อกโกแลตเพิ่มมั้ย? "

"ด้วยความยินดีเลยดอง"

การรักษาสภาพแผ่พลังเวทนั้นต้องใช้พลังงานร่างกายสูงมาก

ซึ่งอาหารยอดฮิตที่เหมาะสมกับการให้พลังงานนั้น คือช็อกโกแลตนี่แหละดอง

พวกเราเริ่มเดินทางต่อหลังจากหยุดแวะพักราวสามนาที

ถึงจะบอกว่าพัก แต่มีฉันคนเดียวที่ไม่ได้พัก เพราะต้องคอยสร้างบาเรียรังสียูวีนี่แหละดอง

พูดถึงยูวีแล้ว…

"ทำไมแฟตถึงรู้ว่าพวกนี้แพ้ยูวีกันละดอง? "

ใช่ ทำไมถึงบอกให้สร้างยูวีแทนที่จะให้สร้างพระอาทิตย์จำลองละดอง?

ถึงจะบอกว่าการสร้างรังสีมันรวดเร็วกว่าหลายเท่าก็เถอะนะ แต่ทำไมเธอถึงให้ฉันทำแบบนั้น?

"มันคือการคาดเดาและเดิมพันค่ะ"

"เดิมพัน? "

"พวกมันหยุดเคลื่อนไหวเมื่อเจอแสงอาทิตย์ แต่ไม่หยุดเคลื่อนไหวภายใต้แสงจากไฟที่ลุกไหม้ในป่าเมื่อกี้ ฉันเลยคิดถึงสิ่งที่แตกต่างระหว่างแสงอาทิตย์กับไฟธรรมชาติ แล้วลองเดิมพันกับความเข้มของรังสียูวีที่แตกต่างกันค่ะ"

ฉันเข้าใจละ

" แล้วถ้าตอนนั้นเดิมพันพลาดละ ดอง? "

" ฉันไม่มีแผนสำรองเหลือค่ะ ถ้าตอนนั้นไม่ได้ผล ฉันจะรีบขุดดินหนีไปคนเดียวค่ะ"

"เธอนี่ก็กล้าพูดดีนะ"

"คนจะทำการใหญ่ จิตใจมันต้องเหี้ยมค่ะคุณโฮป อย่างที่เคยบอกว่าฉันเล็งตำแหน่งราชินีจากท่านแม่ตัวเองอยู่ ถ้าอยาก NTR ท่านพ่อมาจากท่านแม่ ฉันต้องเหี้ยมให้มากกว่านี้ค่ะ คุณเองก็เช่นกัน ถ้าอยากจะกอบกู้ความไม่เป็นธรรมจากตัวสัญญานั้น บางทีคุณก็ต้องยอมให้ตัวเองแปดเปื้อนสีดำเอาไว้ค่ะ"

"..."

โฮปทำสีหน้าเหนื่อยใจ ก่อนจะหันไปตั้งสมาธิกับเส้นทางเดินตรงหน้าอีกครั้ง

จะทำการใหญ่ จิตใจต้องเหี้ยมเข้าไว้อย่างงั้นหรือดอง…

"จะว่าไป ไม่เจอไพไรต์กับซุนไกท์เลยแฮะ"

พวกเราเดินมาลึกพอสมควรแล้ว และน่าจะใกล้ถึงจุดหมายแล้วด้วย

แต่ทว่ากลับไม่พบวี่แววของสองคนนั้นจากที่ไหนเลย

ร่องรอยการต่อสู้ขัดขืนก็ไม่มีให้เห็นอีกด้วยดอง

"อาจโดนจับตัวไปแล้วมั้งค่ะ คุณโฮป"

ไม่เอานะ!

ขอละ อย่ามองในแง่ร้ายขนาดนั้นเลยได้โปรด

ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ไม่งั้นยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิมแน่นอนดอง…

"ห้องข้างหน้ามีแสงด้วย"

ในตอนนั้นเองที่เสียงของไฮเจนดังแทรกขึ้นมา

เส้นทางเดินข้างหน้านี้มีแสงสว่างลอดผ่านประตูออกมาอยู่

"ทำไมมีของแบบนี้อยู่…"

"สุดยอดไปเลย ปิว…"

ทุกคนต่างหยุดนิ่งทันทีที่เปิดประตูตรงหน้าเข้าไป

สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกเราคือห้องขนาดใหญ่

มันเป็นห้องทรงหกเหลี่ยมด้านเท่าที่กว้างขวางมากกว่าสามสิบเมตร

พื้นเป็นสีขาวที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงราวกับว่ามันคือทะเลโลหิต

ผนังทั้งหกด้านและเพดานที่ล้อมพื้นที่แห่งนี้ ถูกสร้างจากม่านพลังแสงที่โปรงใส่

ม่านพลังนั้นถูกยิงออกมาจากกำแพงสีขาวที่โผล่เหนือพื้นขึ้นมาสี่เมตร

ฝั่งตรงข้ามของม่านพลังไร้สีนั้นคือโลกของเปลวไฟ

เป็นเปลวไฟที่เกิดจากเตาหลอมเหลวขนาดยักษ์

มันเต็มไปด้วยวัตถุทรงกลมสีขาวที่แผ่ความร้อนสูง กับทะเลลาวาสีแดงอันร้อนระอุ

เปลวไฟพวยพุ่งปะทุไปพร้อมกับความร้อนที่ลอยตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า

ทั้งที่ภายนอกร้อนระอุรุนแรง แต่ภายในพื้นที่นี้กลับเย็นฉ่ำสบายตัว

ที่ตรงกลางห้องมีแท่นสีดำทรงกระบอกตั้งเอาไว้อยู่แท่นหนึ่ง

แค่ปรายตามองผ่านก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นหัวใจสำคัญของห้องนี้

“หรือว่าสาเหตุที่ดินแดนแถบนี้ร้อนระอุเสมอ จะเป็นเพราะเจ้าสิ่งนี่นะดอง? ”

ฉันตั้งคำถามให้กับตัวเองเช่นนั้น

“จะอะไรก็ช่าง แต่ต้องรีบเก็บภาพเอาไว้แล้วปิว”

เยลโล่สั่งโกเลมทรงไข่ขึ้นมาบินถ่ายเก็บภาพตรงหน้าอย่างขยันขันแข็ง

เนื่องจากเยลโล่รับหน้าที่เป็นผู้จดบันทึกในการสำรวจ ดังนั้นของใช้ส่วนใหญ่จึงเป็นโกเลมที่ผนวกวิทยาการโดรนของเผ่ามนุษย์ เพื่อใช้ในการถ่ายภาพเก็บบันทึกเอาไว้

“ปลายทางของพวกเราอยู่อีกฝั่งของประตูนี้สินะ? ”

เอซพูดพร้อมกับชี้ไปที่ประตูบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากของกำแพง

“จากแผนที่...ใช่ค่ะ มันอยู่อีกฟากของประตูบานนั้นค่ะ”

“งั้นรีบไปกันเถอะ จะได้จบเรื่องบ้า ๆ นี้เสียที”

ทุกคนต่างมายืนหลบอยู่ข้างหลังฉันพร้อมกัน

ช่างเป็นภาพที่น่าดูมาก ภาพของคนกลุ่มใหญ่ตัวสูงที่มายืนหลบข้างหลังเผ่าภูติตัวสูงหนึ่งเมตรกว่าเนี่ย...

หน้าที่ของฉันตอนนี้มีแค่เปิดประตูตรงหน้า แล้วเร่งพลังรังสียูวีให้เข้มข้นเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของเถาวัลย์หนามแดง และใช้ช่วงเวลานั้นช่วยทุกคนออกมา

แน่นอนว่าหลังจากนี้คงต้องเข้ารับการรักษาโรคมะเร็งกันยกกลุ่ม เพราะการอาบรังสียูวีเข้มข้นมันอันตรายมาก แต่… นั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้ละนะดอง

ตอนนี้ต้องเอาชีวิตให้รอดกลับไปกันก่อน

“ตอนแรกนึกว่าจะเจอต้นเถาวัลย์ประหลาดในห้องนี้เสียอีกปิว”

“ทำไมคิดแบบนั้นละเยลโล่? ”

“ก็ห้องนี้ออกจะอลังการเหมือนกับห้องบอสสุดท้ายในเกมส์แบบนั้นเลยนะสิโฮป ปิว~”

ดูเหมือนว่าเทพเจ้าจะตอบรับคำเรียกร้องของเยลโล่

เพราะว่าประตูบานใหญ่ตรงหน้าได้เปิดออกกว้าง พร้อมกับมีเถาวัลย์จำนวนมากพุ่งออกมาจากห้องนั้นราวกับจะตอบรับการเรียกขานของเยลโล่

“...ถูกจับตัวไปจริง ๆ ด้วยดอง”

เจ้าเถาวัลย์หนามสีแดงนั้นมีขนาดของตัวเถาวัลย์ที่หนามากกว่าหนึ่งเมตร

มันมีจำนวนมาก มากจนมองเห็นเป็นกลุ่มก้อนของตัวไฮดร้าขนาดใหญ่

ที่ใจกลางของเถาวัลย์หนามแดงมีร่างของเหยื่อสัตว์ร้ายที่ถูกจับตัวมัดรวมกันเอาไว้อยู่หลายสิบตัว

มากกว่าครึ่งได้กลายเป็นร่างมั่มมี่ตากแห้งหุ้มกระดูกไปแล้ว ส่วนที่เหลือนั้นเป็นสภาพของร่างไร้วิญญาณที่รอวันถูกสูบสารอาหารออกไป

มีเพียงแค่พวกดิวซ์ที่ยังคงมีลมหายใจกันอยู่

ท่ามกลางผู้เสียหายนั้น มีไพไรน์กับซุนไกท์ที่วิ่งล่วงหน้ามาก่อนรวมอยู่ด้วย

“ดิวซ์! พี่มาช่วยแล้ว! ”

“พี่...คะ? ”

เสียงที่อ่อนล้าของดิวซ์ดังขานรับเสียงของเอซ

ดีละ ในเมื่อออกมาปรากฏตัวให้เห็นเอง แบบนี้ก็ช่วยประหยัดเวลาทางนี้ไปได้เยอะเลย

คราวนี้จะไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้วดอง!

“เจอนี่หน่อย รังสียูวีชนิดเข้มข้นสูง! ”

เนื่องจากเตรียมสะสมมาตลอดเส้นทาง เลยทำให้ฉันสามารถยิงออกไปได้ในทันที

รังสีที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้แผ่พุ่งเข้าใส่เถาวัลย์หนามสีแดงจำนวนมากที่กำลังเลื้อยเข้ามาหาพวกเรา

เถาวัลย์เหล่านั้นสิ้นแรงและหยุดขยับไปในทันที

แต่ร่างหลักของมันที่เป็นพุ่มใหญ่ด้านในสุดยังคงเคลื่อนไหวได้อยู่

ฉันจึงเร่งความเข้มข้นของรังสีให้มากขึ้น แล้วแผ่กระจายใส่มันเพิ่มเข้าไปอีก

มันเริ่มขยับเถาวัลย์ไปมาอย่างทรมาน

ดีละ อีกแค่นิดเดียว---

*ก๊าสสสสสสส! *

“ทำไมพืชส่งเสียงได้ละดอง!? ”

ในตอนนั้นเองที่เกิดเรื่องน่าเหลือเชื่อขึ้นมา

มันมีเสียงของสัตว์ร้ายดังออกมาจากเถาวัลย์หนามแดงเหล่านั้น

เป็นเสียงกรีดร้องที่ปวดร้าวราวกับเสียงของคนที่ถูกทรมาน

มันปล่อยร่างของเหยื่อทั้งหมดทิ้งลงบนพื้น แล้วใช้เส้นเถาวัลย์เหล่านั้นแทงทะลุผ่านม่านโปร่งแสงออกไปด้านนอก

ปลายเถาวัลย์หนามของมันถูกเปลวไฟแผดเผา แต่เถาวัลย์เหล่านั้นกลับไม่ไหม้ไฟ

ในทางกลับกัน เถาวัลย์เหล่านั้นกลับพุ่งตัวลงไปในลาวา แล้วเริ่มดูดลาวาเข้ามาภายในร่างเฉกเช่นรากของพืชที่กำลังดูดสารอาหารจากผิวดิน

ผิวของเถาวัลย์เริ่มเปล่งประกายเป็นสีแดงเข้มราวกับว่ากำลังถูกหุ้มเกราะเอาไว้

ตามผิวของเถาวัลย์ที่เป็นสีแดงเข้ม เริ่มมีรอยปริแตกสีเหลืองปรากฏให้เห็น

สีเหลืองเหล่านั้นดูคล้ายกับเนื้อเยื้อของสิ่งมีชีวิต

มันขยับตัวราวกับว่ามีชีพจรและหัวใจที่คอยสูบฉีดให้มัน

“เออ… ตกลงนั่นมันตัวอะไรกันแน่ปิว? นี่มันไม่ใช่พืชแล้วปิว! ”

“ดูเหมือนเป็นปรสิตที่สิงพืชอยู่มากกว่าค่ะ”

เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นใช้ร่างใหม่ของมันรัดร่างของพวกดิวซ์ แล้วจับโยนเข้าไปทางประตูห้องด้านหลัง

ดูเหมือนว่ามันไม่คิดที่จะคืนเหยื่อให้พวกเรา ถ้าพวกเราไม่ข้ามศพของมันไปก่อนสินะดอง

ภายในจิตใจของฉันนั้นรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่… พวกเราจะต้องรอดกลับออกไปให้ได้

เพราะฉะนั้น… ฉันจะมาทำเป็นเล่นเหมือนกับแต่ก่อนไม่ได้อีกต่อไป

คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้ว

ไม่ยอมเด็ดขาด