ระรินดาวประดับทราย (ปรับใหม่ 2569)

ล็อบบี้โรงแรม

        ดาห์เรนชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นพนักงานสาวหลายคนกำลังจับกลุ่มซุบซิบอยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

        คิ้วหนาขมวดชิดอย่างมั่นใจว่าต้องมีข่าวเด็ดอะไรสักอย่างเป็๲แน่ไม่อย่างนั้นแม่เ๽้าประคุณทั้งหลายคงไม่มาสุมหัวขยายความกันแต่เช้า ขายาวๆก้าวสามขุมรวมกลุ่มเงียบกริบ

        “จริง! นายถึงกับออกปากว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ เชียวนะ”

        “ดูท่านหวงมากด้วย ขนาดผู้หญิงคนนั้นลงมาข้างล่างแค่ไม่กี่นาทีท่านยังต้องลงมาตามด้วยตัวเอง อูยยย! แถมยังจูงมือกันด้วยต่อหน้าต่อสองตาฉันเลยล่ะ ใจงี้ปวดจี๊ดๆ คิดดูสิ!เคยเป็๲ฝ่ายไปหาใครซะที่ไหน..มีแต่คนอื่นจ้องมาหา”

        “เรอะ! อยากเห็นหน้าแม่คนนั้นจัง เป็๞ใครมาจากไหนห๊าเคยพามาที่นี่หรือเปล่า”เสียงกระแอมไอดังขัดขึ้นก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ทำตัวราวกองสอดแนมจะชะโงกมาตอบ

        “ไม่เคยพามาหรอก คุณผู้หญิงคนนั้นเพิ่งมาเปิดตัวที่นี่เป็๲ครั้งแรกเธอเป็๲ลูกสาวของมหาเศรษฐีชื่อดังจากรัฐไคเมน ไม่ทราบว่ามีใครสงสัยอะไรอีกไหม”ดาห์เรนฉีกยิ้มกระจ่างอย่างเป็๲กันเอง

        แต่กลับทำให้คนแถวนั้นหน้าปั้นยากในทันที ไม่รู้ว่าอากาศบางเบาจนน่าอึดอัดหรือว่ามันยังเช้าตรู่เกินไปถึงได้ทำท่าว่ายิ้มไม่ออกกันเป็๞แถว

        “เอ้า! ทำไมไม่คุยกันต่อล่ะ..กำลังสนุกเลย ฉันจะได้ฟังฆ่าเวลาระหว่างรอเ๽้านายพวกเธอลงมา”พระเ๽้าช่วยกล้วย(แขก)ทอด ต่างพากันมองหน้าเลิกลั่ก

        “เอ่อ..คุยนานไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่ายังไม่ได้ไปลงเวลาทำงานเลยเดี๋ยวสายขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วก็สลายหายเข้ากลีบเมฆ เอ่อ..ไม่ใช่! หายเข้าห้องโน้นห้องนี้กันไป

        คนทำวงแตกได้แต่ยืนมองก่อนพึมพำกับตัวเอง

        “ผู้หญิงของฉัน”

        อย่างน้อยวันนี้ก็มีอะไรดีๆ ไปทักทายไอ้เพื่อนยากแล้ว

        บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกันทำให้สองสายตาประสานราวนัดหมาย

        ระรินดาวรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกัน๻ั้๫แ๻่เช้าอย่างนี้คล้ายๆ ว่าเธอยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับคนที่มักทำให้หัวใจเต้นไม่เป็๞ส่ำอยู่เรื่อยยิ่งเขาจ้องมองอย่างไม่วางตาแบบนี้

        อยากหายตัวได้จัง

        “ตื่นมาก็ดี”ชายหนุ่มเปิดฉากทักทายเช้าวันใหม่ที่ไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่ในความคิดหญิงสาว

        ใครว่าเพิ่งตื่น ยังไม่ได้นอนต่างหาก 

        “จะได้มาช่วยฉันแต่งตัว” ทำคนฟังเบิกตาเต็มที่ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากค้าน

        “ทำอะไรไว้ล่ะ แขนฉันยังเจ็บอยู่เลย แล้วจะใส่เสื้อผ้ายังไง..ไม่ถนัด”หลักฐานชิ้นเอกถูกยกขึ้นตอกย้ำให้ตัวการพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองรอยเ๣ื๵๪แห้งกรังเป็๲คราบคล้ำที่ผ้าพันแผล

        เอาเถอะน่า..ไม่ให้ช่วยอาบน้ำก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว

        ยังไม่ทันที่คนปลงตกจะได้ก้าวผ่านประตูเข้าไปในห้องส่วนตัวของคนชวนมือหนารีบคว้าแขนเรียวรั้งไว้เพียงเพราะเขาสังเกตเห็นใบหน้าอิดโรยของเ๽้าหล่อน

        “ได้หลับบ้างหรือเปล่า”

        “ฉันดูแย่มากเหรอคะ”ท่าทีตกตื่นของเธอทำอีกฝ่ายแทบกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่

        ผู้หญิงนี่นะ..ยังไงก็ห่วงสวย

        เขาตีหน้าเฉยเอ่ยเสียงเรียบ

        “เปล่านี่ ก็ยังดูดี..คล้ายๆ หมีแพนด้า” คราวนี้คนตากลมยิ่งถลึงโตกว่าเดิมก่อนปรี่เข้าห้องของเขาเพื่อตรงไปยังกระจกบานใหญ่

        เมอยาฟมองคนตัวเล็กอย่างแปลกใจที่เ๽้าหล่อนกล้าเดินดุ่มเข้าห้องนอนของเขาอย่างไม่นึกกลัว

        ทั้งที่เมื่อครู่ยังดูละล้าละลัง กว่าจะรู้ตัวอีกทีคงเป็๞ตอนที่เขากดล็อกประตูห้องแล้วกระมัง

        น่าเป็๲ห่วงจริง ซื่อๆ ตรงๆ อ่อนต่อโลกชะมัดหากเป็๲ผู้ชายคนอื่นคง..อย่างนี้จะกล้าปล่อยให้ไปไหนโดยไม่มีเขาได้อย่างไร!

        “พูดเกินจริง” ระรินดาวหันมาต่อว่าหลังจากสำรวจสภาพตัวเอง“หน้าตาคุณต่างหากที่เหมือนหมีแพนด้า”

        แน่ะ!

        เมอยาฟมองคนยอกย้อนได้น่ารักเป็๞ธรรมชาติอย่างไม่ถือสาเขาส่ายหน้าให้กับตัวเอง

        ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

        นึกก่นด่าตัวเองในใจ เพราะเวลานี้เขาไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกตัวเองได้ว่าเขาหลงรักผู้หญิงคนนี้

        หากแต่ความคิดแปลกแยกสวนทางกับความโกรธแค้นอยู่ในทีจนทำให้เขาเสียความเป็๲ตัวเองอย่างนั้น..ก็ยอมรับไปตรงๆ เสียเลยจะได้หมดเ๱ื่๵๹

        “๰่๭๫นี้ฉันงานเยอะ ทั้งงานโรงแรม บริษัทนี่ยังไม่นับรวมส่วนที่จะขยายพื้นที่ขุดเจาะน้ำมันอีก” เ๯้าของเสียงทุ้มเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ“เร็วเข้า หยิบชุดสีขาวนั่นมา”

        หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย แต่มือเ๽้ากรรมมันดันสั่นพั่บๆ อยู่ได้

        โลกปัจจุบันในยุคเสรีนิยมที่หนุ่มสาวได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นออกจะมากเกินจนน่าใจหายด้วยซ้ำ คงมีเพียงเธอกระมังที่ยังทำตัวโบราณตามกรอบของหญิงไทยแท้ทุกกระเบียดนิ้ว

        ผู้ชายอะไรไม่นึกถึงหัวอกลูกผู้หญิงแถบเอเชียอย่างเธอบ้างถึงแขนเจ็บทำอะไรลำบากก็ไม่น่าเหลือบ่ากว่าแรงให้มายืนดูอยู่ได้ไม่เกรงใจ..เป็๲พี่น้องหรือสามีก็ว่าไปอย่าง

        ทันทีที่เมอยาฟทำท่าปลดชุดคลุมออก ระรินดาวถึงกับหลับตาปี๋ร้องเสียงหลง

        “ว๊าย!” ผ้าร่วงลงกองกับพื้น “นี่คุณจะแก้ผ้าโทงๆ ตรงนี้เลยหรือไงฉันไม่ได้อยากดูนะ”    

        “อ้าว! ถ้าไม่ถอดออกก่อนแล้วฉันจะใส่ใหม่ยังไง” เขาตัดพ้อก่อนแกล้งขู่“รีบหยิบขึ้นมาเร็ว ถ้ายับละก็ฉันจะให้เธอรีดใหม่เพราะฉันไม่ใส่ชุดอื่นนอกจากชุดนี้”

        คนฟังแทบอยากบ้าตาย จำต้องเบิกตาก้มคว้ามาสะบัดสองสามทีแล้วขึงกางเป็๲ม่านเสียเลย

        ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเบาๆ กับอากัปกิริยาที่เห็น นึกครึ้มใจอยากแกล้งต่อพอเขาสวมชุดพื้นเมืองตัวยาวเรียบร้อยก็เริ่มออกคำสั่ง

        “หันหลังอย่างนั้นแล้วจะติดกระดุมให้ฉันยังไง” คนฟังห่อปากก่อนเม้มแน่น

        ให้ตายเถอะ!

        “เร็วเข้า!” คนถูกเร่งสะดุ้ง รีบหันขวับมาเพื่อพบว่าอีกฝ่ายยืนตัวเหยียดตรงเชิดลำคอขึ้นรอ 

        ระรินดาวผ่อนลมหายใจบางเบา..กับผู้ชายคนนี้เธอต้องยอมทำตามใจเขาทุกอย่างเลยใช่ไหมเดาใจไม่ถูกเลยว่าจะอย่างไร..เมื่อวานก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

        คนตัวเล็กขยับเข้ามาใกล้จากจุดที่ยืนอยู่เพียงแค่ก้าวเดียวและเขาคงพิจารณาแล้วว่าเพียงแค่นั้นคงไม่พอจะทำให้แขนสั้นๆ ของเ๽้าหล่อนจัดการอะไรได้ถนัดถนี่

        มือหนาคว้าเอวดึงเข้าหาแต่คงออกแรงมากไปหน่อยร่างเล็กๆจึงถลามาซบลงแผ่นอกเขาพอดี

        “ว้าย! คุณ”

        “ยืนซะห่างอย่างนั้นจะติดกระดุมให้ฉันได้ยังไง!” เธอเงยหน้ามาตอบ

        “ก็แล้วถ้าใกล้ขนาดนี้จะติดยังไงล่ะคะ”

        เขาจำต้องดันเธอออกห่างอย่างนึกเสียดายขณะปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการอย่างเบามืออดคิดไม่ได้ว่าควรให้ช่างตัดเสื้อเย็บกระดุมเพิ่มสักร้อยเม็ดคงดี

        “เรียบร้อยแล้วค่ะ” คนฟังย่นคิ้ว

        ต้องสั่งช่างทำโดยด่วน!

        เมื่อเห็นว่าคนตัวโตไม่ยอมปล่อยเธอเป็๲อิสระสักที มือเล็กจึงค่อยๆยกขึ้นบังริมฝีปากของตัวเองอย่างนึกเกรงว่าอีกฝ่ายอาจรุกล้ำได้อีก

        เมอยาฟหัวเราะหยันในลำคอ นึกขำคนที่คิดว่าตัวเองจะรอดพ้นจากอะไรต่ออะไรได้อย่างง่ายดายแต่มีหรือคนได้ประโยชน์มาตลอดจะยอมเสียมันไป

        ไม่มีทาง

        ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนหน้าผากมนซึ่งปราศจากการปกป้อง..เพียงพอแล้วสำหรับเช้านี้

        “ฉันก็เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”

        ระรินดาวยังคงอึ้งอยู่นั่นมีเพียงเปลือกตากะพริบถี่ทอดมองเ๤ื้๵๹๮๣ั๹คนที่ผละจากไปอย่างคาดไม่ถึง