“สวัสดีค่ะทุกท่าน ฉันคือโจวเชี่ยนเชี่ยนที่ก่อนหน้านี้มีข่าวขึ้นหน้าหนึ่งว่าฉันเป็คนที่อยู่เื้ัในการสร้างหลักฐานเท็จเพื่อใส่ร้ายจนทำให้เหอกรุ๊ปต้องประกาศล้มละลาย รวมถึงเื่อื่นๆ ที่ฉันเคยทำเพื่อจะให้ตัวเองได้ขึ้นเป็ผู้สืบทอดตระกูลโจว
ทุกคนสงสัยใช่ไหมคะว่าเื่เลวร้ายพวกนั้นเป็ฝีมือของฉันจริงหรือเปล่า ฉันขอตอบไว้ตรงนี้เลยว่าเื่เลวๆ ทั้งหมดนั้นเป็ความคิดของฉันแค่ครึ่งเดียว เพราะคนที่ร่วมคิดและร่วมลงมือกับฉันอีกคนหนึ่งก็คือผู้ชายคนนั้น” โจวเชี่ยนเชี่ยนชี้ไปที่ฮั่วเฉินหยวนที่ถูกมัดให้นั่งอยู่กับเก้าอี้ “ผู้ชายคนนั้นคือฮั่วเฉินหยวน แม้ฉันจะมีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับพี่ชายของเขา แต่เพราะฉันรักเขามากฉันถึงขอถอนหมั้นจากฮั่วเฉินซีแล้วหันมาหมั้นกับเขาแทน
เมื่อฉันรู้ว่าเขาอยากขึ้นเป็ผู้นำของฮั่วกรุ๊ป ฉันก็ร่วมมือกับเขาเพื่อที่จะทำให้ฮั่วเฉินซีถูกขับออกจากตระกูล หลังจากนั้นเราสองคนก็ทำเื่ไม่ดีอีกมากมายเพื่อให้ตำแหน่งในตระกูลของเราสูงขึ้น แต่สุดท้ายผู้ชายที่ฉันรักและไว้ใจมากที่สุดกลับโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน เขาบอกให้ฉันยอมรับความผิดแล้วไปติดคุกแทนเขา
ทุกคนดูการกระทำของเขาสิคะ ผู้ชายแบบนี้เหรอที่ฉันยังจะฝากชีวิตไว้ได้” พูดถึงตรงนี้โจวเชี่ยนเชี่ยนก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ ในเมื่อฉันรักผู้ชายคนนี้มาก ฉันรักเขามากจนทำใจแยกจากเขาไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว”
โจวเชี่ยนเชี่ยนเดินเข้าไปหาฮั่วเฉินหยวน เธอนั่งยองให้อยู่ในตำแหน่งเดียวกับเขา จากนั้นเธอก็หยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มก่อนที่เธอจะยื่นน้ำขวดนั้นให้เขาดื่มด้วยกัน “ดื่มน้ำก่อนสิคะที่รัก ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าคุณะโจนคอแห้งไปแล้วเหรอคะ”
“ไม่...ผม....ผมไม่ดื่ม...” ฮั่วเฉินหยวนเม้มปากไว้แน่น
“ทำไมคะ คุณรังเกียจจนไม่กล้าที่จะดื่มน้ำที่ฉันเตรียมไว้ให้เลยเหรอ” โจวเชี่ยนเชี่ยนยกน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง “หรือกลัวว่าฉันจะใส่อะไรลงไป ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกค่ะ ดูสิ...ฉันดื่มเข้าไปแล้วยังไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันเลย คุณคงไม่อยากทำให้ฉันโมโหก่อนหรอกนะคะ คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเวลาฉันโมโหแล้วฉันจะเป็ยังไง”
ฮั่วเฉินหยวนจำใจต้องดื่มน้ำจากขวดนั้น เขากลัวว่าถ้าเขาไม่ทำตามแล้วโจวเชี่ยนเชี่ยนจะโมโห เพราะถ้าเธอโมโห เธออาจทำอะไรที่มันร้ายแรงกว่านี้ก็ได้ เขายังต้องรักษาชีวิตเอาไว้ หลังจากดื่มน้ำไปหลายอึก “เชี่ยนเชี่ยนครับ คุณแก้มัดให้ผมก่อนได้ไหม”
“รออีกสักพักเถอะค่ะ ให้ฉันร่ำลากับคนที่อยู่ในไลฟ์ให้เสร็จก่อน” โจวเชี่ยนเชี่ยนหันไปยิ้มให้กล้อง “ทุกคนคะ เอกสารเกี่ยวกับความผิดทุกอย่างที่ฉันกับฮั่วเฉินหยวนเคยทำ ฉันได้ส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำไปจัดการต่อแล้ว ไม่ว่าผลที่ออกมาจะเป็ยังไงฉันก็พร้อมที่จะยอมรับ แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ที่ฉันมาเปิดไลฟ์ในวันนี้
เพราะวันนี้เื่สำคัญที่ฉันจะทำคือฉันอยากให้ทุกคนช่วยเป็พยานในความรักของฉันกับฮั่วเฉินหยวน” โจวเชี่ยนเชี่ยนเริ่มแก้มัดให้คู่หมั้น “ในเมื่อฉันเป็คู่หมั้นของเขาและเราก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแล้ว ไม่ว่าจะอยู่หรือตายฉันก็เป็คนของตระกูลฮั่วไปแล้ว
เพราะฉะนั้นฉันก็อยากจะใช้เวลาทุกวินาทีไปพร้อมกับเขา ขอให้ทุกคนเป็พยานให้ความรักของเราด้วยนะคะ” โจวเชี่ยนเชี่ยนประคองฮั่วเฉินหยวนที่อยู่ในสภาพไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นยืน เธอหันกล้องให้เห็นเตียงขนาดเล็กที่ปูด้วยผ้าสีแดงคล้ายเตียงนอนของคู่บ่าวสาวถูกวางไว้ในหลุมลึก จากนั้นเธอก็กดปิดไลฟ์
ส่งผลให้โซเชียลถึงกับตื่นตระหนก เพราะคนที่ได้ดูไลฟ์มีความเห็นตรงกันว่าสภาพจิตใจของโจวเชี่ยนเชี่ยนผิดปกติ อีกทั้งฮั่วเฉินหยวนที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ ก่อนหน้านี้เขายังพูดจาเป็ปกติ แต่หลังจากที่เขาดื่มน้ำขวดเดียวกับโจวเชี่ยนเชี่ยนเข้าไป เขาก็ดูเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงไปเสียอย่างนั้น อีกอย่างสถานที่โดยรอบยังดูคล้ายกับสุสาน หลายคนโทรขอความช่วยเหลือจากเ้าหน้าที่ตำรวจ บางส่วนเริ่มตรวจสอบพิกัดสถานที่ที่โจวเชี่ยนเชี่ยนเปิดไลฟ์
คุณปู่ฮั่วกับคุณพ่อฮั่วมาถึงสุสานตระกูลฮั่วก็เป็เวลาใกล้ค่ำแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นรถยนต์ของฮั่วเฉินหยวนจอดอยู่ ความวิตกกังวลก็เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า คุณพ่อฮั่วลงจากรถได้รีบวิ่งเข้าไปด้านในสุสาน ส่วนคุณปู่ฮั่วก็รีบจนไม่มีเวลาที่จะหยิบไม้เท้าของตัวเองด้วยซ้ำ พวกเขาหวังเพียงอย่างเดียวว่าอย่าให้เกิดเื่ร้ายขึ้นกับฮั่วเฉินหยวน
แต่คำภาวนาของพวกเขากลับไม่เป็ผล เมื่อพวกเขามาถึงจุดที่โจวเชี่ยนเชี่ยนเปิดไลฟ์ บริเวณนั้นกลับเงียบสงบและไม่มีใครอยู่ตรงนั้นสักคน ยิ่งคุณปู่ฮั่วกับคุณพ่อฮั่วเดินเข้าไปใกล้หลุมลึกนั้นมากเท่าไหร่ ขาของพวกเขาก็เหมือนกับมีหินถ่วงไว้จนแทบจะก้าวไม่ออก และเมื่อพวกเขามองลงไปในหลุม พวกเขามองเห็นคู่บ่าวสาวสวมชุดแต่งงานแบบโบราณนอนกอดกันอยู่บนเตียงที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีแดงสดด้วยท่าทางสงบและไร้การเคลื่อนไหว
คุณปู่ฮั่วกับคุณพ่อฮั่วช็อกจนหมดสติ จากนั้นทั้งคู่ก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ส่วนร่างของฮั่วเฉินหยวนกับโจวเชี่ยนเชี่ยนก็ถูกนำไปเก็บไว้เพื่อรอการชันสูตร
เป็เพราะการไลฟ์สดของโจวเชี่ยนเชี่ยน คุณปู่ฮั่วกับคุณพ่อฮั่วจึงปิดข่าวไว้ไม่ได้ ครึ่งเดือนหลังจากนั้นพวกเขาก็จัดงานแถลงข่าวถึงสาเหตุการเสียชีวิตของฮั่วเฉินหยวนกับโจวเชี่ยนเชี่ยน พวกเขายังประกาศขายหุ้นและทรัพย์สินที่มีอยู่ออกไปจนหมด หลังจากนั้นก็ไม่มีใครรู้อีกเลยว่าคุณปู่ฮั่วกับคุณพ่อฮั่วไปใช้ชีวิตอยู่ที่ไหน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้มีผลเฉพาะฮั่วกรุ๊ป โจวกรุ๊ปก็ได้รับผลกระทบไม่แพ้กัน คุณพ่อโจวต้องลาออกจากทุกตำแหน่งในบริษัท รวมถึงรุ่ยจื้อเทคโนโลยีก็ได้รับผลกระทบไปด้วย เพราะถึงอย่างไรฮั่วเฉินซีก็เป็ทายาทตระกูลฮั่ว แม้จะมีหนังสือตัดสัมพันธ์เป็หลักฐาน แต่ความเป็สายเืก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหาย ฮั่วเฉินซีก็ขายหุ้นในชื่อของเขาทั้งหมดให้กับจางฟานและซุนหย่ง
“ที่รัก คุณไม่เสียดายเหรอคะที่ต้องขายหุ้นออกไป ในเมื่อรุ่ยจื้อเป็บริษัทที่คุณสร้างขึ้นมาเองกับมือ” เหอหลี่น่าถามสามีอย่างเป็ห่วง เธอรู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นกับตระกูลฮั่วมีผลต่อสภาพจิตใจของสามีเป็อย่างมาก แม้จะมีเื่ให้ต้องโกรธเคืองกัน แต่อย่างไรคนเ่าั้ก็ยังเป็คนในครอบครัว และสามีของเธอไม่ได้ใจร้ายพอที่จะมองเห็นใครตายไปต่อหน้า แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่คิดว่าโจวเชี่ยนเชี่ยนจะกล้าทำเื่ร้ายแรงแบบนั้น “ที่รักคะ คุณอย่าเอาแต่เงียบสิคะ คุณรู้ไหมว่าฉันเห็นคุณเป็แบบนี้แล้วฉันรู้สึกไม่ดีเลย บางทีฉันก็คิดว่าถ้าฉันไม่ขอให้คุณเปิดโปงแผนร้ายที่โจวเชี่ยนเชี่ยนกับฮั่วเฉินหยวนทำไว้กับเหอกรุ๊ป เื่ทั้งหมดก็คงจะไม่มีจุดจบแบบนี้”
“มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เพราะต่อให้ผมไม่เปิดโปงความผิดของพวกเขา สักวันก็ต้องมีคนมาเปิดโปงความผิดของพวกเขาอยู่ดี ความลับไม่มีในโลกหรอกนะครับ” ฮั่วเฉินซีกอดภรรยาแล้วซบหน้าไปบนไหล่ของเธอ “แต่ที่ผมเสียใจก็คือวันนั้นถ้าผมเอะใจสักนิดแล้วสั่งให้คนตามโจวเชี่ยนเชี่ยนไปที่สุสาน เฉินหยวนก็คงไม่ต้องจากไป ต่อให้เขาจะทำไม่ดีกับผมไว้มากขนาดไหน แต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะเอาชีวิตเขา เพราะถึงยังไงเขาก็เป็น้องชายของผม”
“เฉินซีคะ รอให้ฉันทำโปรเจคซูเปอร์มาร์เก็ตพรีเมียมเสร็จ ฉันจะลาออกจากริชคอร์ปอเรชันแล้วฉันก็จะขายหุ้นในชื่อของฉันคืนให้พวกเขาทั้งหมด ถึงตอนนั้นเราทำเื่ย้ายไปอยู่ที่ประเทศ S กันดีไหมคะ”
“ขอบคุณนะนาน่า แต่ผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เพราะผมรู้ว่าคุณรักงานของคุณมากขนาดไหน” ฮั่วเฉินซีเปลี่ยนท่านั่งโดยการยกภรรยามานั่งบนตัก จากนั้นเขาก็กอดเธอไว้ทั้งตัว “ผมขายหุ้นให้เสี่ยวฟานกับเสี่ยวหย่งแล้วก็จริง แต่แค่ผมไม่ออกหน้า ผมก็ยังรับงานจากพวกเขามาทำได้ คุณไม่จำเป็ต้องเสียสละความชอบเพราะผม”
“ฉันก็ไม่ได้ทำเพื่อคุณทั้งหมดหรอกนะคะ ถึงฉันจะรู้ว่าสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ทำกับฉันก็เพราะพวกเขาอยากปกป้องฉัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังลบความเสียใจและความผิดหวังออกไปจากใจไม่ได้อยู่ดี” เหอหลี่น่าซุกตัวเข้าหาสามีแล้วกอดเอวเขา “ฉันคิดว่าเมืองกวางิเต็มไปด้วยความทรงจำที่เลวร้าย ถ้าเป็ไปได้ฉันอยากย้ายไปอยู่ในที่ที่เราสองคนสบายใจ อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่ก็มีจิ้งจิ้งคอยดูแลอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีใครดูแลพวกเขา”
“แล้วทำไมคุณถึงเลือกว่าต้องเป็ประเทศ S ล่ะ”
“ถึงแม้เราจะรู้จักกันผ่านโลกออนไลน์มาก่อน แต่ประเทศ S ถือเป็สถานที่แรกที่ทำให้เราสองคนได้รู้จักและเรียนรู้ซึ่งกันและกัน และที่นั่นก็มีแต่ความทรงจำดีๆ ของเราอยู่เต็มไปหมด ฉันอยากให้ลูกของเราเกิดมาท่ามกลางสถานที่ที่มีความสุขแบบนั้นค่ะ”
“แล้วเื่งานของคุณล่ะ คุณไม่เสียดายจริงๆ เหรอ”
เหอหลี่น่าจุมพิตสามีไปหนึ่งที “ฉันชอบทำงานที่ร้านกาแฟริมหาดมากกว่าค่ะ เพราะทำงานที่นั่นฉันถึงจะได้อยู่กับคุณทั้งวัน”
“ตกลงครับ ขอแค่คุณไม่เสียใจ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนผมก็พร้อมที่จะไปกับคุณ” ฮั่วเฉินซีตอบ เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเหมือนกัน
เมื่อตัดสินใจกันได้ ฮั่วเฉินซีกับเหอหลี่น่าก็เริ่มเคลียร์งานที่อยู่ในมือ ฮั่วเฉินซีไม่มีอะไรให้ทำมากนัก เพราะก่อนหน้านี้เขาได้ขายหุ้นให้จางฟานกับซุนหย่งไปแล้ว โปรเจคที่อยู่ในมือก็ส่งมอบงานไปหมดแล้วเช่นกัน มีเพียงเหอหลี่น่าที่มีโปรเจคค้างอยู่ในมือหลายอย่าง กว่าที่เธอจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เวลาก็ผ่านไปครึ่งปี
“คุณแม่อย่าร้องไห้เลยนะคะ ตอนนี้การเดินทางไปประเทศ S ไม่ได้ยากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เอาไว้ไปถึงที่โน่นหนูจะรีบซื้อบ้าน ถ้าได้ที่อยู่ที่มั่นคงเมื่อไหร่ หนูจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้คุณแม่รีบบินตามไปเลยดีไหมคะ” เหอหลี่น่ากอดคุณแม่เหอ “หนูสัญญาว่าหนูจะโทรกลับมาหาคุณแม่ทุกวันนะคะ”
“แม่รู้ว่าการติดต่อสื่อสารมันสะดวกสบาย แต่ถึงยังไงมันก็ไม่เหมือนมีหนูอยู่ใกล้ๆ นี่จ๊ะ” คุณแม่เหอกอดลูกสาวไว้ไม่ยอมปล่อย
“ลูกกำลังจะเดินทางแต่คุณก็เอาแต่ร้องไห้ คนโบราณเขาถือนะคุณ” คุณพ่อเหอเตือนภรรยา แต่สีหน้าของเขาเมื่อหันไปมองลูกสาวก็ยังซ่อนความเสียใจไว้ไม่มิด “นาน่า พ่อจะไม่ถามว่าทำไมลูกถึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ในที่ห่างไกลแบบนั้น แต่พ่อขอให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เอาไว้พ่อจะพาแม่บินไปเยี่ยมลูกบ่อยๆ นะ”
“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ” เหอหลี่น่าตอบ จากนั้นเธอก็หันไปมองน้องสาว “พี่ฝากให้เธอช่วยดูแลคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะ”
“พี่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ ฉันจะดูแลคุณพ่อคุณแม่อย่างดีเลยล่ะค่ะ” เหอหลี่จิ้งจับมือพี่สาวแล้วยิ้ม “อย่าลืมนะคะ ไปอยู่ที่โน่นพี่อย่าทำงานให้หนักจนเกินไป ฉันอยากเป็คุณน้าจะแย่แล้ว”
“ใช่แล้วพี่เขย พวกพี่ต้องรีบมีหลานสาวหรือหลานชายได้แล้ว ไม่อย่างนั้นลูกๆ ของผมก็คงไม่มีโอกาสได้มาเกิดกันพอดี” จางฟานมองภรรยาอย่างน้อยใจ “จิ้งจิ้งบอกไว้ว่าเธอจะไม่ยอมมีเ้าตัวเล็กก่อนคู่ของพวกพี่ เพราะฉะนั้นพี่ต้องรีบมีเ้าตัวเล็กมาให้ได้นะ”
“ได้! ภารกิจนี้ฉันจะรีบทำให้สำเร็จ” ฮั่วเฉินซีพูดอย่างมั่นใจ
เหอหลี่น่าหน้าแดงจนต้องหันไปพูดกลบเกลื่อน “ใกล้จะได้เวลาแล้ว เราสองคนต้องไปขึ้นเครื่องแล้วนะคะ”
เครื่องบินลำใหญ่ลอยอยู่บนท้องฟ้า สองสามีภรรยามองไปที่ก้อนเมฆขาวที่ลอยอยู่ข้างหน้าต่างแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
5K
