“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! เ้าห้าาเ็หนักได้อย่างไรกัน?!” เทพพฤกษาร้อนใจกระชากแขนญาติผู้พี่
“เ้าห้าถูกทวนหิมะของเทพหมีขาวแทงส่วนเื่อื่นไว้ค่อยพูดกันทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบรักษาเ้าห้าก่อน!” เทพาบอกแล้วก็รีบทรุดตัวลงนั่ง เตรียมจะถ่ายพลังเทพ
เทพพฤกษาพยักหน้ารับรู้แตะไหล่ญาติผู้พี่ “เ้าออกไปก่อน ข้าจะรักษาให้เอง”
“ไม่ เ้านั่นแหละออกไปข้าจัดการเอง” เทพาบอกเสียงกร้าว
เทพพฤกษาใ...ขืนให้เ้ารักษาเ้าก็รู้ซิว่านางเป็หญิงแล้วก็ไม่ใช่แมวป่า!
“เ้าออกไปซะข้ารักษาเอง!” นางใช้พลังเทพผลักญาติผู้พี่ออกไปนอกห้องโคร้ม!
เทพาลอยละลิ่วถลาเซไปเขารีบกระแทกเท้าดังตึง! ยันพื้นไม่ให้เซไถลไปไกลมากกว่านี้
“อ้า!” บรรดาศิษย์ได้แต่มองตาค้างไม่เคยเห็นอาจารย์จะถูกใครจับโยนออกไปเช่นนี้มาก่อน
พอเทพพฤกษาตวัดตามองแล้วสั่งว่า“ออกไปซะ!”
บรรดาศิษย์ก็รีบเผ่นออกนอกห้องอย่างว่องไวไม่ต้องรอให้รับสั่งซ้ำอีกรอบ
ประตูปิดฉับ!
เทพารีบลุกไปเอื้อมมือจะผลักประตูเข้าไป แต่แล้วก็ถอนใจเฮือก ลดมือลง ยืนรอนิ่งอยู่อย่างนั้น
บรรดาศิษย์ต่างก็ถอยไปยืนรออยู่ห่างๆไม่มีใครกล้าพูดอะไรในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ ขนาดตอนรบกับพวกเผ่ามารสถานการณ์ยังไม่ตึงเครียดเช่นนี้เลย
หนึ่งชั่วยามผ่านไปประตูก็เปิดออก เทพพฤกษาก้าวออกมา
เทพาจ้องใบหน้างาม
“เ้าห้าเป็ยังไงบ้าง?!” เขาถามร้อนรน
“ปลอดภัยแล้ว” เทพพฤกษาตอบ“ตอนนี้หลับไปแล้ว”
เทพาถอนใจ “เฮ้อ...”
บรรดาศิษย์ที่รอฟังข่าวอยู่ก็พากันโล่งอกไปด้วย“เฮ้อ...”
“เอาล่ะ เล่ามา เกิดอะไรขึ้น?”เทพพฤกษาถามสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงแววบังคับกลายๆ
เทพามองญาติผู้น้องหากไม่เล่า นางคงอาละวาดตำหนักพังแน่!
“เ้าห้าถูกเทพหมีขาวหลอกให้ออกจากตำหนักเก้าชั้นฟ้าแล้วก็ถูกจับตัวไปถ้ำหมีขาว ข้าตามไปช่วย ตอนที่สู้กันเ้าห้าเอาตัวบังข้าไว้จึงถูกทวนแทงอย่างที่เห็นนั่นแหละ” เทพาเล่าสั้นๆ
“เหตุใดเทพหมีขาวต้องจับเ้าห้าไปด้วยล่ะ?”เทพพฤกษางุนงง
เทพาจ้องหน้าอีกฝ่าย“ก็เพราะเ้าอย่างไรล่ะ เทพหมีขาวชอบเ้า แต่เ้าไม่เคยสนใจเลยสักครั้งเทพหมีขาวอิจฉาที่เ้ามีใจให้เ้าห้าจึงได้หลอกเ้าห้าไปเพื่อฆ่าทิ้ง”
“หา!” เทพพฤกษาอ้าปากค้าง “เพราะข้าเนี่ยนะ?!”
เทพาจิ้มหน้าผากญาติผู้น้อง“เพราะเ้า!”
แล้วก็ก้าวเข้าไปในห้องเพื่อมองดูศิษย์รัก
เทพพฤกษายืนอึ้งอยู่อย่างนั้น“เพราะข้า!”
“เทพพฤกษาออกมาแล้ว ไปๆๆๆพวกเราเข้าไปดูศิษย์น้องกันดีกว่า” ศิษย์สี่บอก
ศิษย์พี่ใหญ่รีบดึงไว้“อย่าเพิ่งเลย”
“ทำไมล่ะศิษย์พี่ใหญ่”ศิษย์สี่ถาม
“ก็เทพพฤกษาขวางประตูอยู่อย่างนั้นใครจะกล้าไปล่ะ” ศิษย์รองบอก
“ใช่ๆ ดูท่าทางเทพพฤกษาอารมณ์ไม่ค่อยดีขืนเข้าไปตอนนี้มีหวังตายหมู่” ศิษย์สามเห็นด้วย
บรรดาศิษย์จึงได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้น
ภายในห้องเทพานั่งข้างเตียงยื่นมือไปลูบแก้มนวลซีดเซียว “เพราะข้าดูแลเ้าไม่ดีเองเ้าจึงเกือบตายเช่นนี้”
เทพพฤกษาก้าวเข้ามาพร้อมกับปิดประตูนางเสด็จไปยืนข้างเตียงมองดูศิษย์รัก “เป็เพราะข้าเอง เ้าห้าของข้าจึงต้องเจ็บตัวข้าจะไปฆ่าเ้าหมีเลวนั่น!”
เทพารีบคว้ามือนุ่มตรัสว่า“ข้าฆ่าเทพหมีขาวไปแล้ว”
“ห๊า!” เทพพฤกษาหันไปจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างงงๆ... คนที่สงบนิ่งเยือกเย็นตลอดเวลาอย่างเ้าไยจึงลงมือฆ่าเ้าหมีนั่นได้เล่า? น่าแปลกยิ่งนัก
เทพาปล่อยมือแล้วก็หันไปมองศิษย์รัก
“เ้าฆ่าเทพหมีขาวไปแล้วต่อไปคงเกิดศึกใหญ่กับเผ่าหมีขาวแน่” เทพพฤกษาพูดอย่างตรึกตรอง“หากข้าเป็คนลงมือฆ่าเ้าหมีนั่น เื่ก็จะจบแค่ความแค้นระหว่างเ้าหมีนั่นกับข้าเท่านั้นแต่นี่เ้าเป็คนลงมือ เผ่าหมีขาวต้องยกเอาเื่นี้เป็ความขัดแย้งระหว่างเผ่าแน่”
“เ้าไม่ต้องกังวลหรอกข้าจะต้านศึกนี้ด้วยตัวข้าเอง” เทพาบอกอย่างไม่แยแส
เทพพฤกษาเอื้อมมือไปแตะไหล่ญาติผู้พี่“เอาเถอะ ข้าจะช่วยเ้าอีกแรง ไหนๆ เื่นี้ก็เกิดขึ้นเพราะข้าเป็ต้นเหตุข้าไม่มีทางให้เ้าทำศึกเพียงลำพังแน่”
“ขอบใจ” เทพามองอย่างซาบซึ้งใจแล้วก็หันไปมองศิษย์รัก
เทพพฤกษามองดูท่าทีของเทพาแล้วก็แกล้งถามว่า“เ้ารักเ้าห้าหรือ?”
เทพาสะดุ้ง! แล้วก็รีบทำหน้าราบเรียบ
เทพพฤกษานั่งข้างเตียงจ้องหน้าญาติผู้พี่เขม็ง “เ้ารักเ้าห้าของข้าจริงๆ”
เทพารีบเบือนหน้าหนี“จะอย่างไรก็ไม่อาจจะเป็ไปได้”
“ทำไมจะเป็ไปไม่ได้ล่ะ”เทพพฤกษาแกล้งถาม
“นางมีคู่หมั้นแล้ว”เทพาพูดแววตาเ็ป
“ห๊ะ! นาง...” เทพพฤกษาใ “นี่เ้ารู้แล้วหรือว่านางเป็หญิงน่ะ?”
เทพาพยักหน้า “ถึงแม้เวทมายาของเ้าจะกล้าแข็งจนไม่มีผู้ใดมองออกแต่ทรวดทรงองค์เอวเช่นนี้ไม่ใช่บุรุษแน่ข้ารู้ั้แ่วันแรกที่เ้าห้ามาเป็ศิษย์ข้าแล้ว”
“เ้ารู้แต่แรก แล้วไยจึงปิดไว้จนถึงป่านนี้ล่ะ?”
“ข้าปิดไว้ก็เพราะตำหนักข้ามีแต่บุรุษแล้วอีกอย่างข้าก็เคยคาดโทษสตรีที่คิดจะปลอมแปลงเป็ชายมาเป็ศิษย์ข้าด้วยว่าจะต้องได้รับโทษหนักและเพราะเ้าเป็ญาติข้า ข้าเห็นแก่เ้าจึงจำต้องปิดเื่นี้เอาไว้”
เทพพฤกษาจับหน้าญาติผู้พี่ให้หันมามองตัวเองพลางจ้องเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย “ขอบใจ เ้าดีกับข้าเสมอหนิงจ้าน”
นางเหลือบมองไป๋เมาแล้วก็หันกลับมาจ้องตาญาติผู้พี่อีกครั้ง“จำไว้ว่า ถึงนางจะมีคู่หมั้นแล้วก็ถอนหมั้นได้ ข้าไม่ยอมให้นางแต่งกับเ้าคนเห็นแก่ตัวนั้นเด็ดขาด!”
“ทำไม? องค์ชายเจียวหั่วเลวร้ายมากนักงั้นรึ?”เทพาอยากรู้
“เจียวหั่วน้อยของข้าเกี่ยวอะไรด้วย?”เทพพฤกษางง
“ก็เขาเป็คู่หมั้นนางเ้าก็พูดเองว่าจะไม่ยอมให้เ้าห้าแต่งงานด้วย เช่นนั้นเขาก็คงเป็คนเลวมากจริงๆ”เทพาพูดตามที่เข้าใจ
เทพพฤกษาคิดๆ ตามแล้วก็หัวเราะ“ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“เ้าขำอะไร?”เทพาสงสัย
เทพพฤกษารีบทำหน้าขรึม“ไม่มีอะไร”
นางปล่อยมือจากหน้าญาติผู้พี่
“แล้วเ้ามาที่นี่ทำไมหรือ?วันนี้ไม่ใช่วันที่เ้าจะมาเยี่ยมเ้าห้านี่น่า”
“ข้าแค่เอาขนมกับน้ำผึ้งบุปผาแล้วก็เหล้าบุปผามาให้เ้าห้าเท่านั้นเองพรุ่งนี้วันเกิดเ้าห้าเผอิญว่าข้าต้องไปเก็บบัวหิมะพันปีไม่อาจจะอยู่เลี้ยงฉลองให้เ้าห้าได้ก็เท่านั้นเอง”
“อ่อ...จริงซิข้าเกือบลืมไปแล้วว่าเ้ามาจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้เ้าห้าทุกปี”
“งั้นข้าก็ฝากของให้เ้าห้าด้วย”เทพพฤกษาวาดมือไป ใหเหล้าใหน้ำผึ้งมากมายและขนมสารพัดอย่างก็ปรากฎขึ้นบนโต๊ะเตี้ยจนเต็มโต๊ะ
“ข้าไปล่ะ” แล้วนางก็เสด็จออกไป
เทพามองตาม เหลือบมองเหล้าขนม และน้ำผึ้งอย่างไม่สนใจแล้วก็หันไปมองศิษย์รักอย่างเป็ห่วง
ครั้นเทพพฤกษาเสด็จไปแล้วบรรดาศิษย์ก็กรูกันเข้ามา
“อาจารย์เ้าห้าเป็อย่างไรบ้างขอรับ?” เสียงถามพร้อมเพรียง
เทพาหันไปมอง“ปลอดภัยแล้ว”
บรรดาศิษย์ถอนหายใจโล่งอก“เฮ้อ...”
“พวกเ้าเอาของพวกนั้นไปเก็บทีเทพพฤกษาให้เป็ของขวัญวันเกิดเ้าห้าพรุ่งนี้” เทพาสั่ง
“ขอรับ”บรรดาศิษย์รับคำแล้วก็ช่วยกันยกของไปเก็บ
เมื่อทุกคนออกไปแล้วห้องก็เงียบอีกครา
“อา...จารย์...ระวัง...”เสียงแ่เบาละเมอออกมา
เทพารีบขยับเข้าไป“เ้าห้า”
มือเรียวเล็กปัดป่ายไปมา“อา...จารย์”
เทพาจับมือไว้ไม่ให้ปัดป่าย“ข้าอยู่นี่แล้ว ไม่มีอะไรแล้ว เ้าปลอดภัยแล้ว”
“ท่านปลอด...ภัย...แล้ว”เสียงแ่เบาเอื้อนเอ่ย ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มบางๆ แล้วก็หยุดกระสับกระส่าย
ความเ็ปเกาะกุมใจเทพผู้เข้มแข็งไม่้าให้นางปกป้องเลยสักนิด ข้าซิควรจะต้องรับทวนนั้นเสียเอง!
เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา
“อาจารย์ ท่านไปพักผ่อนเถอะขอรับข้าจะดูแลเ้าห้าเองขอรับ” ลี่จิ่นอาสา
เทพามองแล้วก็ค่อยๆวางมือเรียวเล็กลงอย่างทนุถนอม เขาลุกขึ้นย้ายไปนั่งที่เบาะรองนั่งข้างโต๊ะเตี้ยแทนแม้ว่าอยากจะคอยเฝ้าดูแลศิษย์รักเสียเอง แต่การทำเช่นนั้นจะยิ่งตอกย้ำข่าวลือที่ว่าเขาหลงรักศิษย์คนเล็กแพร่กระจายออกไปมากขึ้นอีกทั้งนางมีคู่หมั้นแล้ว เขาไม่อาจจะทำให้นางเสื่อมเสียเกียรติได้
ลี่จิ่นก้าวเข้าไปดูแลเอื้อมมือแตะหน้าผากวัดไข้ แล้วก็หันไปสั่งศิษย์น้องรองว่า “เ้าไปต้มโอสถสมานแผลมาถ้วยนึงแล้วก็โอสถบำรุงถ้วยนึง อ่อ...แล้วก็ต้มโจ๊กไว้ด้วยล่ะ”
“ขอรับศิษย์พี่ใหญ่”แล้วศิษย์รองก็หันไปคว้าแขนศิษย์น้องสามและสี่ให้ไปช่วยกันต้มโอสถ
“น้ำ...”เสียงแ่เบาละเมอบอก “หิว...น้ำ”
ศิษย์พี่ใหญ่รีบรินน้ำใส่ถ้วย
เทพารีบลุกเข้าไปช่วยประคอง
ศิษย์พี่ใหญ่ค่อยๆให้ศิษย์น้องดื่มน้ำทีละนิดๆพอร่างเล็กทำท่าว่าพอแล้วเขาก็วางถ้วยลง
เทพาค่อยๆ ประคองร่างเล็กให้นอนลงตามเดิมจัดแจงห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วก็ลุกไปนั่งตรงที่เดิม
ครึ่งชั่วยามต่อมาศิษย์รองศิษย์สามและสี่ก็กลับมา “โอสถมาแล้วศิษย์พี่ใหญ่”
เทพารีบลุกไปค่อยๆประคองร่างเล็กขึ้นมา
“เ้าห้ากินโอสถนะ”เสียงทุ้มบอกอ่อนโยน
ไป๋เมาพยักหน้ารับทั้งๆที่ยังสะลืมสะลือ “อืม...”
ศิษย์พี่ใหญ่ค่อยๆ ประคองถ้วยยาป้อนให้ศิษย์น้องจนหมด2 ถ้วย
เทพาค่อยๆประคองร่างเล็กลงนอนตามเดิม
ศิษย์พี่รีบหยิบผ้าห่มๆให้ จากนั้นเขาก็ถอยไปนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
เทพาี้เีลุกไปลุกมาแล้วจึงนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆไม่ลุกไปไหนอีก
ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ก็ขยับไปหามุมของตัวเองคอยนั่งเฝ้านอนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง
เช้ามืดร่างเล็กขยับตัว
เทพาลืมตาขึ้น
ดวงตางามกะพริบปริบๆ จ้องมองใบหน้าอาจารย์อย่างงงๆ“เอ่อ...”
พอหันไปอีกด้านก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงส่วนศิษย์พี่คนอื่นๆก็นอนคุดคู้ตามมุมต่างๆ
“เ้าตื่นแล้ว” เสียงทุ้มพูดราบเรียบ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจreadfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
44K
