เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        [หวังเฉิน มีแต้มสะสม 1,065 แต้ม] 

        [จั่วชิงเหวิน มีแต้มสะสม 775 แต้ม] 

        [จ้าวหมิงคง มีแต้มสะสม 632 แต้ม] 

        ...

        เมื่อจั่วชิงเหวินเหลือบมองตารางแต้มสะสมดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

        “หวังเฉิน?”

        “เจ้าหมอนี่ไปเอาแต้มมากมายขนาดนี้มาได้ยังไง?”

        ในใจคิดสงสัยจั่วชิงเหวินเม้มริมฝีปาก

        ก่อนที่เธอจะต่อสู้กับโยวเหวินเธอได้เปิดดูตารางอันดับครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเธอครองอันดับหนึ่งอย่างมั่นคงขณะที่หวังเฉินหลุดจากยี่สิบอันดับแรก มีแต้มเพียงสามร้อยห้าสิบแต้ม

        แต่ตอนนี้...

        เธอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงจัดการโยวเหวินและได้แต้มมาอีกกว่าร้อยแต้ม ทว่าอันดับหนึ่งของเธอกลับถูกหวังเฉินช่วงชิงไป

        สามสิบนาทีได้แต้มมาเจ็ดร้อยกว่าแต้ม!

        นี่หมายความว่าในช่วงเวลาเดียวกันนั้นมีผู้เข้าแข่งขันเกือบเจ็ดคนถูกหวังเฉินกำจัดออกไป!

        “หวังเฉินเจ้าหมอนี่ ทำได้ยังไงกัน?”

        “แม้ว่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจะยืนอยู่เฉยๆก็ต้องใช้เวลามากกว่าสามสิบนาทีในการกำจัดพวกเขาไปให้หมดไม่ใช่เหรอ?”

        จั่วชิงเหวินในตอนนี้รู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

        ...

        ในเวลาเดียวกัน

        อีกมุมหนึ่งของป่าลึก

        ตูม!

        เสียงระเบิดกึกก้องคลื่นเพลิงร้อนแรงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

        เปลวเพลิงแผดเผาครอบคลุมพื้นที่สิบเมตรร่างหนึ่งที่อยู่ในรัศมีนั้นยังไม่ทันส่งเสียงกรีดร้องก็กลายเป็นประกายแสงและถูกส่งออกจากดันเจี้ยนลับไปแล้ว

        เมื่อคลื่นเพลิงสลายไปเด็กหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว หน้าตาหล่อเหลาผู้ถือไม้เท้าเวทมนตร์ก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล

        คนผู้นี้มีนามว่าจ้าวหมิงคง มาจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัว เป็นจอมเวทเพลิงพิโรธ เลเวล 70ที่เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองแล้ว

        “คนที่หกแล้ว คราวนี้ฉันน่าจะแซงจั่วชิงเหวินได้แล้วสินะ?”

        จ้าวหมิงคงมองผู้เข้าแข่งขันที่ถูกส่งออกจากดันเจี้ยนลับที่อยู่ไม่ไกลแล้วเปิดตารางอันดับด้วยความคาดหวังเล็กน้อย

        “เอ๊ะ?”

        เมื่อเห็นอันดับบนตารางแต้มใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปชั่วขณะ

        “หวังเฉิน? อันดับหนึ่งงั้นเหรอ?”

        “เขาเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ เลเวล 65 ทำไมถึงมีแต้มสูงกว่าฉันได้?”

        แววตาของจ้าวหมิงคงฉายประกายเย็นชาเล็กน้อยในใจรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

        ถูกหวังเฉินซึ่งมีเลเวลต่ำกว่าตนกดดันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง

        “ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องเร่งมือหน่อย ถ้าถูกหวังเฉินเลเวล 65 คนนี้ได้อันดับหนึ่งในรอบคัดเลือกละก็ ฉันคงไม่มีหน้าไปพบใคร!”

        “ถ้าได้เจอหวังเฉินก็ดีสิ แค่กำจัดเขาแต้มของฉันก็จะพุ่งขึ้นอีกสองร้อยแต้มเลย!”

        ...

        ความประหลาดใจของจั่วชิงเหวินและจ้าวหมิงคงไม่ใช่เรื่องแปลกในตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนที่กำลังดูตารางอันดับในดันเจี้ยนลับ‘สนามทดสอบ’  ต่างก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกับพวกเขา

        ตกตะลึงไม่เข้าใจ สงสัย และเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย...

        และในตอนนี้

        หวังเฉินผู้ที่ทุกคนกำลังคิดถึงก็ได้พบกับปัญหาเล็กน้อยระหว่างที่กำลังตามหาผู้เข้าแข่งขันคนอื่น

        ในมุมหนึ่งของป่า

        “โฮก!!”

        เสียงคำรามกึกก้องดังกังวานไปทั่วป่าจนใบไม้สั่นไหวระริก

        หลังเสียงคำรามหมาป่าสายลมตัวมหึมา ความยาวห้าเมตร ก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องไปยังมนุษย์ผู้บุกรุกอาณาเขตของตนอย่างไม่วางตา

        อีกด้านหนึ่ง

        หวังเฉินหยุดเดินมองหมาป่าสายลมที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน และใช้ทักษะสำรวจอย่างช่วยไม่ได้

        [สัตว์อสูร: ราชันย์หมาป่าสายลม] 

        [เลเวล: 80] 

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะประชิด] 

        [ทักษะ: ขย้ำ, พุ่งชน, เพิ่มพลังกาย,ลมวายุคลั่งยักษ์...] 

        [ประเภท: บอส] 

        ...

        “บัดซบ!”

        “อสูรป่าระดับบอสเลเวล 80 นี่ดวงของฉันมันแย่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!”

        หวังเฉินเกาศีรษะเมื่อเห็นข้อมูลคุณสมบัติของราชันย์หมาป่าสายลม

        ตั้งแต่เขาพบว่าอสูรป่าในดันเจี้ยนลับนี้ให้แต่แต้มไม่ให้ค่าประสบการณ์ เขาก็พยายามหลีกเลี่ยงพวกมันมาตลอด

        ท้ายที่สุดแต้มที่ได้จากการสังหารอสูรป่า เมื่อเทียบกับการกำจัดผู้เข้าแข่งขันแล้วมันห่างกันราวฟ้ากับเหว

        การเสียเวลาต่อสู้กับอสูรป่าสู้เอาเวลาไปตามหาผู้เข้าแข่งขันคนอื่นยังดีกว่า

        “โฮก!!”

        มันคล้ายจะรับรู้ถึงการดูถูกของหวังเฉินดวงตาสีแดงก่ำของราชันย์หมาป่าสายลมก็ฉายแววโกรธเคืองราวกับมนุษย์

        มันคำรามก้องฟ้าแล้วลมวายุคลั่งยักษ์สองสายก็ปรากฏขึ้นข้างตัวมัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หวังเฉิน

        ฟิ้วฟิ้ว!!

        เสียงลมพัดหวิวดุจมีดเฉือนคมลมวายุคลั่งยักษ์พุ่งเข้าใส่หวังเฉินด้วยความเร็วสูง

        "เวรเอ๊ย!"

        เมื่อหวังเฉินก้าวเท้าร่างกายก็ทะยานขึ้นสูงในพริบตา ลมมีดมหึมาสองสายเฉียดร่างเขาไป

        ปังปัง ปัง!!

        พอลงสู่พื้นเสียงปะทะกันดังลั่นตามหลัง ลมวายุคลั่งยักษ์ที่ยังคงแรงไม่หยุดได้ฟันต้นไม้ไปกว่าสิบต้นก่อนจะสลายไป

        “เรามาเจรจากันหน่อยดีไหม?”

        “วันนี้ถือว่าแกไม่เห็นฉัน แล้วต่างคนต่างไป”

        หวังเฉินมองราชันย์หมาป่าสายลมที่อยู่ตรงข้ามแล้วแบสองมือพลางพูด

        เมื่อครู่เขาก็เพิ่งจะเจอเบาะแสของผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งถ้าตอนนี้ต้องมาสู้กับราชันย์หมาป่าสายลม คงจะไปไม่ทันแน่นอน

        “โฮก โฮก โฮก!!”

        ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของเขาราชันย์หมาป่าสายลมก็คำรามดุร้าย ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองหวังเฉินไม่วางตาน้ำลายไหลเยิ้มจากปากที่ส่งกลิ่นคาว

        เห็นได้ชัดว่ามันไม่คิดจะปล่อยอาหารที่เดินมาหาถึงที่ไปง่ายๆ

        “โฮก!”

        ราชันย์หมาป่าสายลมคำรามก้องสี่เท้าเหยียบพื้น พุ่งเข้าใส่หวังเฉินด้วยความเร็วอันน่าพรั่นพรึง

        เพียงชั่วพริบตาเดียวมันก็ข้ามระยะห่างระหว่างทั้งคู่ และมาปรากฏตัวตรงหน้าหวังเฉิน

        วินาทีต่อมา

        ชิ้ง!

        กรงเล็บแหลมคมขนาดเท่าจานหินของราชันย์หมาป่าสายลมฟาดเข้าใส่อย่างไม่ลังเล

        เล็บแหลมคมที่ยื่นออกมานั้นเปล่งประกายเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัว ทำให้ผู้คนไม่สงสัยเลยว่าแม้แต่เหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง ก็คงจะถูกมันตัดเป็นชิ้นๆ

        “ดูเหมือนว่าจะเจรจากันไม่ได้สินะ!”

        แต่ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับการโจมตีของราชันย์หมาป่าสายลมหวังเฉินกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

        เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้แล้วเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็ว ถอยหลังหลบการโจมตีของราชันย์หมาป่าสายลม

        ปัง!

        กรงเล็บของราชันย์หมาป่าสายลมพลาดเป้าลงไปกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่

        “ในเมื่อแกหาที่ตายเอง ฉันก็ช่วยส่งแกไปเกิดใหม่ก็แล้วกัน!”

        ในขณะเดียวกันในจังหวะที่ราชันย์หมาป่าสายลมหยุดชะงักหวังเฉินที่ถอยออกมาก็หยิบกระบี่ฟันเลื่อยออกมา แล้วฟาดฟันออกไปหนึ่งดาบ

        ผ่าจันทรา!

        ฟิ้วฟิ้ว!!

        คมดาบรูปพระจันทร์เสี้ยวสองสายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและกระแทกเข้าใส่ร่างของราชันย์หมาป่าสายลมอย่างจัง

        ตูมตูม!!

        เสียงปะทะกึกก้องราชันย์หมาป่าสายลมถูกอัดกระเด็นไปทันที ร่างกายปรากฏบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกสองรอย

        “โฮก!”

        ราชันย์หมาป่าสายลมชนเข้ากับต้นไม้หลายต้นก่อนจะหยุดนิ่งมันส่งเสียงร้องครวญคราง แววตาสีแดงก่ำฉายแววหวาดกลัว

        มันพยุงร่างกายขึ้นมาอย่างยากลำบากพยายามจะหนีห่างจากมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัวผู้นี้

        ทว่า

        วินาทีต่อมา

        ราชันย์หมาป่าสายลมที่เพิ่งจะลุกขึ้นจากพื้นก็รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัวคนนั้นปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามันราวกับเคลื่อนย้ายพริบตา