ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ตู้ม สภาวะทางจิตของโคพลันถูกโจมตีเข้าอย่างรุนแรงซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นกับเขาที่เป็นถึงมหาจักรพรรดิแต่เพราะม่านพลังสีชาดที่ปิดกั้นแรงกดดันอย่างหมดจนในขนาดที่ว่าแม้แต่ตัวเขายังไม่สามารถจับถึงแรงกดดันเบื้องหลังและเมื่อโคกล่าวออกไปด้วยท่าทีท่าที่โปรดโปร่งอย่างถึงที่สุดก็โดนแรงกดดันอันมหาศาลอัดเข้าอย่างจัง
“บัดซับกลิ่นอายพลังนี้”โคสบถคำอยู่ในใจโดยไร้ซึ่งความสนใจเรื่องการโดนทำร้ายแต่กลับครุ่นคิดถึงพลังที่คุ้นเคยอย่างถึงที่สุดที่แฝงออกมาในการโจมตีที่เขาโดน
“โค”
“นายน้อย”
เสียงของทุกคนดังออกมาเป็นเสียงเดียวกันสายตาของพวกเขาทั้งหมดพลันจ้องมองมายังเรื่องเล็กวัย 5 ขวบที่โดนโจมตีจนกระอักเลือกออกมาคำโตเป็นตาเดียวกัน
ทั้งหมดละเลิกกิจกรรมที่ทำอยู่พลันมุ่งมาหาโคด้วยความเร็วสูงและเป็นเคแกนที่ทะยานเข้ามาถึงก่อนและไม่รอช้าตรวจสอบร่างกายของโคอย่างละเอียด
“ท่านพ่อข้าไม่เป็นอะไร”โคเอ่ยขึ้นมาอย่างยิ้มนี่พลันสร้างความเจ็บปวดให้เคแกนเป็นอย่างยิ่งเพราะไม่ใช่เขาหรือที่ลงมือทำลายลูกชายแม้ว่าโคจะเดินลงมาด้วยตัวเองก็เถอะแต่จะมีพ่อคนไหนที่ผลักความรับผิดชอบไปให้ลูก
“ท่านพี่”ต่อมาเป็นเสียงของทาเนียที่รีบวิ่งออกมาจากโต๊ะอาหารเพื่อดูอาการบุตรชายในใจพลางโทษตัวเองอยู่ไม่น้อยที่ทำไมนางจึงไม่เตือนลูกชายตัวเองก่อน
“บ้าน่า”ทาเนียที่วิ่งมายังไม่ถึงโคดีด้วยซ้ำเคแกนก็อุทานเสียงหลงเพราะบาดแผลทางจิตที่คาดคิดว่ารุนแรงแต่บัดนี้มันกลับทำอะไรดวงจิตของบุตรชายตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ถ้าทำได้สิแปลกมหาจักรพรรดิผู้ผ่านมาแล้วไม่ต่ำกว่าหมื่นสรภูมิรบทุกแรงกดดันย่อมเผชิญมาแล้วไม่ต่ำกว่าล้านครั้งและมีแรงกดดันที่ปลดปล่อยจากจักรพรรดิมนตราที่แสดงออกมายังไม่ถึง 5 ส่วนจะทำอันตรายเขาจนเจ็บหนักได้
“บอกแล้วท่านพ่อว่าข้าไม่เป็นอะไร ดวงจิตของตระกูลชาฮานช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก”โคหัวเราะหล้าออกมาราวกับความเจ็บปวดไม่เคยเกิดขึ้นและแค่นั้นก็เพียงพอต่อการปัดเป่าความหมองใจของทุกคนให้หมดออกไปได้
เป็นอีกครั้งที่โคหยิบยื่นความพิเศษของวัตถุฝ่ายนอกขึ้นมากล่าวอ้างและเหนือสิ่งอื่นใดในตอนนี้วิชาที่คุ้นเคยนั่นที่ดึงความสนใจของเด็กชายตรงหน้าไปจนหมดสิ้น
“ท่านพี่เม็ดยาฟื้นกำลังจิต”เป็นทาเนียที่เอ่ยเตือนสติสามีโดยเม็ดยาฟื้นกำลังจิตมันเป็นเม็ดยาระดับกลางที่สามารถฟื้นพลังจิตและซ่อมแซมจิตได้
ไม่เอ่ยอันใดออกมาเคแกนพลันเรียกเม็ดยาที่อยู่แหวนมิติออกมาอย่างรวดเร็วและไม่รอช้าเขาได้ยัดมันเข้าปากของบุตร
เมื่อเม็ดยาได้เข้ามาในปากของโคแล้วจู่ๆโคก็สัมผัสได้ถึงดวงจิตที่กำลังปฏิกิริยาซ่อมแซมตัวอย่างรวดเร็วดูเหมือนว่าหลายหมื่นปีที่เขาจากไปจะมีอะไรที่พิเศษๆเกิดขึ้นมามากมายซึ่งศาสตร์แห่งการปรุงยาก็เป็นหนึ่งในนั้น
“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม สมแล้วที่เป็นของลูกของพ่อดูสิขนาดเจ็บปวดขนาดนี้ยังไม่ร้องออกมา”เคแกนหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อรู้ว่าบุตรชายของตัวเองปลอดภัยดีแต่ถึงเขาจะสงสัยอยู่เล็กน้อยที่ว่าเหตุใดโคจึงสามารถทนต่อการโจมตีทางจิตที่รุนแรงไปได้
“ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านรู้หรือไม่ว่าข้ายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ไม่คืนเพราะฉะนั้นแล้วตอนนี้ข้ากำลังจะเป็นลมไปแล้วจริงๆนะ”โคเอ่ยขึ้นมาเพื่อเบี่ยงประเด็นแต่เอาจริงแล้วเสียงที่กำลังคำรามอยู่อย่างเกรี้ยวกราดที่หน้าท้องของเขาก็เลือกได้ว่าสร้างความทรมานให้เขาได้ไม่น้อยเพื่อเห็นเหล่าอาหารที่อยู่ออกไปไม่ไกลนัก
“เป็นเช่นนั้น”ทาเนียเป็นนางที่รีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วและหลังจากนั้นทั้ง 5 ที่กลับเข้าสู่ห้องอาหารภายในตำหนักเพื่อรับประทานอาหารเช้าต่อไป
“นี่วิชาที่ท่านลุงฝึกมันเรียกว่าอะไรหรอ”โคที่สงสัยถึงวิชาที่ทิมบาฝึกอยู่เป็นทุกเดิมอยู่แล้วก็แดจะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้ขณะที่ปากของเขานั้นเต็มไปด้วยอาหาร
ทิมบาที่ได้ฟังดูเหมือนเขาจะนิ่งเงียบไปเล็กน้อย“วิชาที่ข้าฝึกมันเป็นสุดยอดวิชาที่ปู่ของนายน้อยได้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในสุสานจักรพรรดิพิชิตฟ้ากว่าจะได้มาเพื่อการนั้นปู่ของท่านจึงตั้งชื่อมันว่าจักรพ��รดิพิชิตฟ้า”
“หืม ชื่อมันช่างอวดโอ้สรรพคุณยิ่งนักแล้วไม่ทราบว่าข้าขอดูมันหน่อยได้หรือไม่”
“ตามความต้องการนายน้อย”ทิมบาส่งยื่นผลึกที่รูปร่างคลายคลึงกับผลึกทักษะโลหิตเป็นอย่างมากแต่ต่างกันตรงที่สีและกลิ่นอายที่แพร่ออกมาซึ่งถ้าเป็นผลึกทักษะโลหิตมันจะปลดปล่อยกลิ่นอายของทักษะที่บรรจุไว้ออกมาเป็นกลิ่นอ่อนๆแต่ผลึกนี่หามีมันไม่
“ท่านพ่อข้าต้องทำลายมันหรือไม่”
“ลูกอย่าคิดทำลายเชี่ยวมันไม่ใช่ผลึกทักษะโลหิตเพราะฉะนั้นการทำลายมันก็ทำกับว่าการทำให้มันต้องดับสูญซึ่งผลึกนี้มันทำได้แค่เพียงส่งพลังเวทย์เข้าไปเพื่อการดูทักษะวิชาอยู่ภายในเพียงเท่านั้น”เคแกนเอ่ยขึ้นขณะที่ในปากของเขาเต็มไปด้วยอาหารจำนวนมากที่กลิ่นเข้าไปอย่างไม่บันยะบันยัง
ซึ่งดูไปแล้วเคแกนในยามนี้นั้นไม่มีสภาพของจักรพรรดิมังกรผู้ยิ่งใหญ่หลงเหลืออยู่เลยหรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่ต้องการแสดงความใหญ่โตภายในครอบครัวซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นเคแกนจะเป็นคนๆหนึ่งที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในการสร้างสถาบันครอบครัว
ไม่รอช้าเมื่อโคส่งพลังเวทย์อันน้อยนิดที่ได้จากเมื่อวานนี้เข้าไปในผลึกทักษะอย่างรวดเร็วซึ่งการกระทำของโคในยามนี้ล้วนแต่สร้างความนิ่งเงียบให้กับชั้นบรรยากาศเป็นอย่างมาก
เกร็ง
เสียงช้อนกระทบกับจานที่ทิมบาทำมันได้ทำลายบรรยากาศไม่จนหมดสิ้นในตอนนี้ใบหน้าของทุกคนยกเว้นเทอเรนล้วนบิดเบี้ยวเพราะมีที่ไหนเด็ก 5 ขวบจะสามารถสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์และบังคับมันได้เช่นนี้
“นายท่าน...”เป็นทิมบาที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอยหวังจะเรียกเคแกนให้อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น
“บุตรชายของข้าเขาฝืนทำพิธีปลุกพลังเวทย์ขึ้นมาด้วยตัวเองเพราะฉะนั้นอย่าได้สนใจเลย”แม้คำกล่าวจะดูนิ่งเรียบแต่น้ำเสียงก็แฝงขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้ภรรยาของเขาที่เอามือทาบบอกแต่ดวงตาพลันขยายขึ้น
“อะไรกันพวกท่าน....”ยังไม่ทันที่โคจะกล่าวดีผลึกที่อยู่ในมือก็ตกกระทบสู่พื้นอย่างรวดเร็วและหัวใจของเขาในยามนี้พลันสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด“บัดซับ บัดซับ บัดซับ เหตุใดมันจึงมาอยู่ที่นี่”
เมื่อทั้ง 4 ได้เห็นอาการของโคก็ตกใจขึ้นมาอย่างทันทีโดยในใจหวังว่านี่จะไม่ใช่อาการที่เป็นผลของการโจมตีเมื่อครู่
“โคลูกเป็นอะไร”ทาเนียลุกขึ้นและเดินมาหาโคอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่ครั้งหรอกที่จักรพรรดิอย่างเขาจะเสียอาการได้มากขนาดนี้เพราะในชีวิตเก่าของเขาล้วนผ่านอะไรมามากมายแต่นี่อะไรกันแค่ไม่เกินชั่วโมงเขากลับแสดงออกเช่นนี้ออกมาถึง 2 คราซึ่งตอนแรกก็เป็นตอนที่จับสัมผัสได้ถึงวิชาที่โดนโจมตีไปเมื่อครู่และครั้งนี้ที่การเป็นดูผลึกทักษะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 บางสิ่งที่คุ้นเคย

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 บางสิ่งที่คุ้นเคย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้