“วันนี้ลมอะไรถึงได้พัดเจ้าให้มาหาพวกเราได้ เฟยอ้าวซวง”
“ข้าก็เพียงแค่มาแจ้งข่าวให้เสด็จพี่ทราบแค่นั้นบุตรชายที่รักของท่านถูกคนของลูกสามข้าสังหารไปแล้วส่วนตาแก่อู๋ซวงก็ได้รับบาดเจ็บไปไม่น้อย อีกไม่นานคงถึงคิวของเสด็จพี่แล้ววันใดที่ตาแก่อู๋ซวงถูกสังหาร วันนั้นข้าจะให้ท่านพี่ได้ตายสมใจท่าน ส่วนตอนนี้ข้าจะให้พวกเสด็จพี่ดูคนของท่านถูกสังหารไปทีละคนทีละคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“เจ้า เจ้า อย่าให้ข้าออกไปได้เชียวนะ ข้าจะทำให้เจ้าต้องตายตกไปกับข้าด้วยแม้แต่หลานของเจ้าเอง เจ้ายังสังหารได้ลงคอ สักวันเวรกรรมจะตามสนองเจ้า”
“แค่จะตายพวกท่านยังทำไม่ได้ แล้วนับประสาอะไร เสด็จพี่คิดหรือว่าข้าจะให้พวกท่านออกไปจากตำหนักนี้ได้รอให้ข้ามั่นใจว่ากำจัดคนของท่านจนหมดสิ้นก่อน ท่านไม่ต้องรีบยังไงเสียข้าก็จะให้ท่านดูคนของท่านพบกับความพินาศ”
“ตลอดหลายปีมานี้เจ้าตามล่าสังหารคนของข้าตายไปไม่น้อยเจ้าทำอย่างนี้แล้วคิดหรือว่าประชาชนทั้งอาณาจักรกาลเวลาแห่งนี้จะยอมรับเจ้าเชื่อฟังเจ้า”
“ข้าจะทำให้คนพวกนั้นยอมศิโรราบให้กับข้าเอง ท่านไม่ต้องกังวลไป ยังไงเสียพวกเขาก็ไม่มีอำนาจที่จะมาต่อรองกับข้าได้คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะครอบครองทุกอย่างได้”
“ข้ามาเพื่อแจ้งข่าวให้กับท่านแค่นี้ ข้าขอตัวท่านพี่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
หลังจากที่เฟยอ้าวซวงเดินจากไป น้ำตาของหลิวเซียงก็ร่วงลงมาอาบแก้มของเธอ
“ท่านพี่ ลูกของเราลูกของเราถูกสังหารไปแล้วจริง ๆ หรือ ? ท่านพี่”
“เจ้าอย่าพึ่งตื่นตกใจไปมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้เจ้าอย่าลืมสิท่านอู๋ซวงเป็นถึงจอมเวทอันดับหนึ่งของอาณาจักรกาลเวลาเชียวนะข้าคิดว่าเขาคงไม่ปล่อยให้ลูกของเราถูกสังหารไปง่าย ๆ หรอก พวกเราอดทนรอไปก่อนยังไงเสียข้าก็ยังเชื่อในตัวของท่านอู๋ซวง”
“แต่ว่าตลอดสิบหกปีมานี้พวกเขาแทบไม่ได้ข่าวของท่านอู๋ซวงเลย ข้าสงสัยว่าคงเป็นท่านอู๋ซวงมากกว่าที่ยอมเปิดเผยตัวตนออกมาเอง ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดหรือว่าพวกเขาจะสามารถหาตัวท่านอู๋ซวงพบโดยง่ายเช่นนี้ได้”
“ก็ขอให้เป็นอย่างที่ท่านพี่ว่าตอนนี้พวกเราเหลือเพียงความหวังเดียวที่จะช่วยเหลือเฟยหลงลูกของเราให้อยู่รอดปลอดภัยได้ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นขอเพียงแค่ได้เห็นหน้าลูกก่อนตาย ข้าก็ไม่เสียใจแล้วท่านพี่” เฟยอู่หลานดึงตัวภรรยาของเขามาอยู่ในอ้อมกอด
“หากพลังเวทของพวกเราไม่ถูกผนึกเอาไว้แม้ข้าต้องตายก็จะให้พวกมันตายตกไปพร้อมกับข้ายังไงเสียข้าเชื่อมั่นว่าเฟยหลงลูกของเรายังมีชีวิตอยู่สักวันกรรมจะตามสนองพวกมัน”
ทางด้านเฟยหลง หลังจากไปรับรางวัลเสร็จสิ้นเขาและอู๋ซวงจึงพากันกลับตำหนัก หลังจากที่กลับเข้าห้องพักอู๋ซวงพลันร่ายเวททันทีม่านพลังครอบคลุมทั้งห้องในทันที
“ท่านปู่ตอนนี้พวกเราจะต้องทำยังไงกันต่อพวกเราจะทำยังไงเพื่อเข้าไปหาบิดาและมารดาของหลานได้”
“จากความทรงจำขององค์ชายสาม เวรยามที่นั่นถูกจัดไว้อย่างแน่นหนาหากพวกเราจะเข้าไปต้องได้รับอนุญาตจากเฟยอ้าวซวงเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้”
“ท่านปู่เช่นนั้น หลานจะลองไปขอเฟยอ้าวซวงดูไม่แน่บางทีเขาอาจจะอนุญาตให้พวกเราเข้าพบทั้งสองคนได้”
“เจ้าก็ลองดูแต่ต้องระมัดระวังตัวให้ดีอย่าให้เฟยอ้าวซวงจับพิรุธหลานได้อย่างเด็ดขาด”
“หลานจะระวังตัวท่านปู่รอหลานอยู่ที่ตำหนักนี้ก่อนหลานจะลองเข้าไปขอกับเฟยอ้าวซวงดูหากเขาไม่อนุญาตพวกเราค่อยคิดหาวิธีการดูอีกที”
เฟยหลงออกจากห้องไปเขาเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักของเฟยอ้าวซวง ในทันที
“น้องสาม เจ้าจะรีบไปไหนอย่างนั้นหรือทำไมไม่แวะคุยกันหน่อย” เสียงขององค์ชายใหญ่ที่มาพร้อมกับองค์ชายรองและกองกำลังอีกส่วนหนึ่งดังขึ้นมาหลังจากที่เขาออกมาจากตำหนักได้ไม่นาน
“พี่ใหญ่ พี่รองพวกท่านกำลังจะไปที่ไหนหรือ? นำคนออกไปด้วยตั้งเยอะ”
“พวกเรากำลังจะออกไปตามหาตาแก่อู๋ซวงน้องสามพอจะบอกพวกเราได้ไหมว่าเจ้าเจอตาแก่อู๋ซวงครั้งสุดท้ายที่ไหน?”
“ท่านพี่ ตอนที่น้องหนีมาได้ล่าสุดที่ตาแก่นั่นตามข้ามาก็อยู่แถว ๆ เมืองจิงไห่ของอาณาจักรสายลมหากพวกท่านจะไปที่นั่นพวกท่านต้องระวังตัวด้วยเพราะตาแก่นั่นระดับพลังเวทของมันสูงไม่ใช่เล่นแม้จะโดนคนของข้าเล่นงานจนบาดเจ็บแต่ข้าคิดว่าเขาคงใช้เวลาไม่นานในการพักรักษาตัว”
“ขอบใจเจ้ามากน้องสามเรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเพราะข้าได้ขอเสด็จพ่อให้ส่งกองกำลังติดตามพวกเราไปมากพอสมควรหากเจอตาแก่นั่นมันคงถูกจับอย่างแน่นอนอีกอย่างตอนนี้มันคงกังวลเรื่องความปลอดภัยของเฟยอู่หลานกับหลิวเซียงไม่แน่มันอาจจะเดินทางมายังอาณาจักรกาลเวลาของพวกเราแล้วก็เป็นได้”
“อื่มเช่นนั้นก็ขอให้ท่านพี่ทั้งสองโชคดี ข้าขอตัวก่อน พอดีข้ามีธุระนิดหน่อยจะคุยกับเสด็จพ่อ”
“เช่นนั้นพวกเราเองก็ขอตัวก่อนเจ้าไปพบกับเสด็จพ่อเถอะข้ากับน้องรองยังต้องเดินทางอีกไกลไม่รบกวนเจ้าแล้ว”
หลังจากที่เฟยหลงเดินจากไป
“ท่านพี่ท่านคิดว่าน้องสามจะไปหาเสด็จพ่อทำไม ?”
“คงไม่มีอะไรมากหรอก เจ้าก็รู้ว่าเสด็จพ่อไม่ให้น้องสามออกจากเมืองหลวงไปไหนนี่เป็นโอกาสของพวกเราแล้วที่จะสร้างผลงานพวกเราต้องอาศัยโอกาสที่น้องสามไม่สามารถออกไปไหนได้ตอนนี้ตามหาอู๋ซวงให้พบและจับตัวเขามาให้ได้ก่อน”
“จริงด้วยท่านพี่พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ ครั้งนี้หากพวกเราสามารถกำจัดตาแก่นั่นได้ท่านพ่อคงตบรางวัลให้พวกเราไม่น้อยเลยทีเดียว”
ทั้งคู่นำกองกำลังออกไปจากพระราชวังในทันทีส่วนทางด้านเฟยหลงเขามุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักของเฟยอ้าวซวงเมื่อเขามาถึงตำหนักของเฟยอ้าวซวง
“เสด็จพ่อลูกมาขออนุญาตเสด็จพ่อลูกอยากสอบถามข้อมูลบางอย่างจากเฟยอู่หลานและหลิวเซียงไม่ทราบว่าเสด็จพ่อจะทรงอนุญาตให้ลูกเข้าพบทั้งสองคนได้หรือไม่”
“เจ้าอยากได้ข้อมูลเรื่องอะไรจากสองคนนั้นเช่นนั้นหรือ?”
“ก่อนหน้านั้นลูกได้ยินตาแก่อู๋ซวงและเฟยหลงพูดกันว่าพวกเขามีตำราเวทชั้นสูงเก็บซ่อนเอาไว้ลูกเพียงแค่อยากจะรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่เท่านั้นหากเป็นเรื่องจริงแล้วพวกเราได้ตำราเวทพวกนั้นมาจะเป็นผลดีกับพวกเราไม่น้อยเลยนะพะยะค่ะ”
“จริงเช่นนั้นหรือหากเป็นเช่นนั้นจริง พ่อก็อนุญาตให้เจ้าไปหาเฟยอู่หลานและหลิวเซียงได้แต่เจ้าจะใช้วิธีไหนให้ทั้งสองคนเปิดปากบอกความจริงกับเจ้าได้ยิ่งเจ้าไปสังหารบุตรชายของพวกเขาอีกด้วย”
“เรื่องนั้นเสด็จพ่อไม่ต้องเป็นห่วง หากลูกไม่มั่นใจว่าพวกมันทั้งสองจะต้องยอมเปิดปากบอกลูกอย่างแน่นอนเพราะลูกยังมีสิ่งที่พวกเขาอยากได้อยู่”
“สิ่งที่พวกมันทั้งสองคนอยากได้เช่นนั้นหรือเจ้าพอบอกพ่อได้หรือไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร”
“เสด็จพ่อลืมไปแล้วหรือว่ามีเพียงแค่ลูกและเปาเปียวเท่านั้นที่ทราบว่าร่างของลูกชายของพวกเขาอยู่ที่ไหนเสด็จพ่อคิดว่าหลังจากสังหารเฟยหลงแล้วลูกจะปล่อยให้ตาแก่อู๋ซวงรู้เช่นนั้นหรือว่าร่างของเฟยหลงอยู่ที่ไหนหากพวกเขาไม่ยอมบอกความจริงลูกพวกเขาก็ไม่มีโอกาสแม้แต่ได้เจอหน้าของลูกชายเขาตลอดไปที่ลูกไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเสด็จพ่อและคนอื่น ๆเพราะลูกอยากจะมั่นใจว่าข้อมูลที่ลูกได้มานั้นเป็นความจริงเสียก่อน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าเจ้านี่มันฉลาดเหมือนพ่อไม่มีผิด เอาหละเจ้าจะเข้าไปวันไหนก็ตามใจเจ้านี่คือป้ายเข้าออกตำหนักนั้น หากเจ้าได้ตำราเวทชั้นสูงมาจริง ๆพ่อจะตบรางวัลให้เจ้าอย่างงามเลย”
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อลูกจะพยายามอย่างสุดความสามารถ”
หลังจากที่ได้ป้ายเข้าออกตำหนักเฟยหลงออกจากตำหนักของเฟยอ้าวซวง กลับไปหาอู๋ซวงในทันทีเมื่อไปถึงเขาพบว่าอู๋ซวงกำลังทำความรู้จักกับองครักษ์ใหม่ทั้งเก้าคนของเขาอยู่เมื่อทุกคนเห็นองค์ชายสามกลับมาจึงรีบออกมาต้อนรับ
“องค์ชายสามท่านกลับมาแล้ว”
“พวกเจ้าตามสบายเถอะช่วงนี้เรายังไม่ออกไปไหนพวกท่านพักผ่อนกันเถอะ ไว้ข้าออกไปด้านนอกข้าจะเรียกพวกเจ้าเอง”
“ขอรับองค์ชายสาม”
“เปาเปียวท่านตามข้ามาข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”
“ขอรับองค์ชายสาม”
ทั้งสองคนพากันกลับเข้าไปยังห้องพักขององค์ชายสามในทันที
“ท่านปู่หลานได้ป้ายเข้าออกตำหนักของท่านพ่อท่านแม่มาแล้วพรุ่งนี้ท่านปู่ไปกับหลานพวกเราจะต้องพาทั้งสองคนออกมาให้ได้ท่านปู่ท่านพ่อท่านแม่ของหลานไม่มีพลังเวทที่จะสู้กับพวกเขาเลยเช่นนั้นหรือทำไมพวกเขาถึงถูกจับตัวได้กัน”
“ทั้งคู่คงถูกผนึกพลังเวทเอาไว้ไม่ให้ใช้เวทได้ไม่เช่นนั้นบิดาของเจ้าคงไม่ยอมอยู่เฉยแบบนี้มาตลอดสิบหกปีหรอก”
“ท่านปู่ท่านสามารถคลายผนึกเหล่านั้นได้ไม่ใช่หรือเหมือนที่ท่านเคยปลดผนึกให้กับพวกเรา ท่านปู่หลานไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องลำบากเช่นนี้พวกเราคงต้องรีบช่วยทั้งสองคนออกมาโดยเร็วที่สุดแล้ว”
“เฟยหลงเจ้าอย่าพึ่งใจร้อนไป พวกเราทำอะไรต้องระมัดระวังปู่สามารถปลดผนึกพวกนั้นได้ก็จริงแต่ต้องใช้เวลาไม่น้อย หากหลานสามารถดึงเวลาให้ปู่ได้สักสามชั่วโมง”
“ได้สิท่านปู่ หลานคิดอะไรออกแล้วตอนที่หลานไปหาเฟยอ้าวซวงหลานบอกว่าจะทำให้ท่านพ่อท่านแม่ของหลานบอกเรื่องตำราเวทขั้นสูงท่านปู่ท่านสามารถสร้างตำราเวทขั้นสูงปลอมขึ้นมาสักเล่มหนึ่งได้หรือไม่? ไม่แน่ครั้งนี้อาจเป็นโอกาสดีของพวกเราก็ได้หากท่านปู่สามารถสร้างตำราเวทขั้นสูงปลอมขึ้นมาแล้วนำไปให้เฟยอ้าวซวงฝึก”
“ตำราเวทขั้นสูงปลอมเช่นนั้นหรือ? ของแบบนั้นจะสามารถตบตาเฟยอ้าวซวงได้อย่างนั้นหรือ?”
“ด้วยความโลภของพวกมันหลานคิดว่าพวกมันคงไม่ได้คิดมากถึงขนาดนั้นอีกอย่างหากท่านปู่สามารถสร้างตำราเวทขั้นสูงที่มาจากตำราเวทจริงมันคงไม่ยากที่จะสามารถตบตาเฟยอ้าวซวงได้”
377K
