วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

ณ ลานกว้างเบื้องหน้าหอคอยชิงหลง (青龙塔) คลื่นแห่งความตกตะลึงยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าของฝูงชน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นระงม

"สวรรค์ เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น บัณฑิตซูโม่ผู้แข็งแกร่งกลับถูกคุณชายตระกูลหลงตบหน้าจนกระเด็นไปได้อย่างไร"

"ข้ามองไม่ทันเลยแม้แต่น้อย มันรวดเร็วเกินไป พลังระดับนั้น...ไม่น่าจะใช่ผู้ฝึกตนขั้นสัมผัสปราณธรรมดา"

ห่างออกไปบนโรงน้ำชา หลี่ ชิงเหยา (李清瑶) วางจอกชาในมือลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาเย็นชาของนางทอประกายลึกล้ำ พลังที่ใช้ตบเมื่อครู่นั้น รวดเร็วและหนักแน่นเกินกว่าผู้ฝึกตนขั้นสัมผัสปราณจะทำได้ หรือว่าเขาจะปกปิดระดับพลังที่แท้จริงมาตลอด ความสงสัยของนางในตัวหลงเทียนเฟยได้เปลี่ยนเป็นความสนใจอย่างจริงจังแล้ว

หลงเทียนเฟย (龙天非) ผู้มีพลังบำเพ็ญที่แท้จริงอยู่ที่ขั้นสัมผัสปราณ (感气) ขั้นที่ 10 (สมบูรณ์) ปรากฏตัวขึ้นในชั้นแรกของหอคอยชิงหลง เขายืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้สนใจความวุ่นวายที่ตนทิ้งไว้เบื้องหลัง

ภารกิจชั้นที่ 19...สำหรับคนอื่นอาจจะยาก แต่สำหรับข้าแล้ว...

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เขาเดินไปยังมุมที่ลับตาคนแล้วโคจรพลังตาม 'เคล็ดวิชาแทรกแซงมิติชั่วคราว' ทันที แสงสว่างสีเงินครามวาบขึ้นโอบล้อมร่างของเขา ก่อนจะหายวับไปจากชั้นแรกอย่างไร้ร่องรอย ข้ามผ่านบททดสอบสิบแปดชั้นในพริบตา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาปรากฏตัวอยู่บนโถงศิลาของชั้นที่ 19 แล้ว ที่ใจกลางโถง ร่างจำแลงของผู้ฝึกตนโบราณซึ่งเป็นผู้พิทักษ์ประจำชั้นกำลังก่อตัวขึ้น พลังของมันถูกจำกัดไว้ที่ขั้นสัมผัสปราณสมบูรณ์

หลงเทียนเฟยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย "เสี่ยวหลง (小龙) ได้เวลาแสดงฝีมือแล้ว"

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจาก 'กำไลเงามังกรซ่อนกาย (龙影藏环)' อสรพิษเทพมังกรฟ้าปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เกล็ดสีทองอร่ามของมันสะท้อนแสงไฟในโถงเป็นประกายงดงาม

"โฮก"

ร่างจำแลงพุ่งเข้าโจมตีด้วยกระบี่ในทันที แต่เสี่ยวหลงกลับรวดเร็วกว่า มันเปิดใช้งานทักษะแรก [พุ่งทะยานเงา] ร่างของมันพลันกลายเป็นเส้นแสงสีทอง หลบหลีกคมกระบี่ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นมันก็สวนกลับด้วยทักษะที่สอง [ลมหายใจไฟแรกเริ่ม] เปลวไฟสีทองขนาดเล็กแต่ร้อนแรงอย่างยิ่งยวดพุ่งเข้าใส่ผู้พิทักษ์อย่างจัง

ร่างจำแลงยกกระบี่ขึ้นป้องกันได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะก็ทำให้มันเสียหลักไปเล็กน้อย เสี่ยวหลงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย มันใช้ทักษะที่สาม [สะบัดหางปราณ] หางสีทองอร่ามฟาดเข้าที่ด้านข้างของร่างจำแลงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง "ปัง"

ผู้พิทักษ์เซถลาไป เปิดช่องว่างครั้งใหญ่

"ยอดเยี่ยม" หลงเทียนเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เสี่ยวหลงใช้ทักษะสุดท้ายปิดฉากการต่อสู้ [กัดฉกปราณ] มันพุ่งเข้ากัดที่แก่นพลังงานของผู้พิทักษ์อย่างแม่นยำ

เพล้ง

ร่างจำแลงแตกสลายกลายเป็นละอองแสงหายไป

เมื่อผู้พิทักษ์พ่ายแพ้ ที่ใจกลางโถงก็ปรากฏแท่นศิลาเล็กๆ แท่นหนึ่งผุดขึ้นมา บนนั้นมีบุปผาสีครามเข้มที่กลีบของมันมีเส้นสายสีแดงราวกับเส้นเลือดไหลเวียนอยู่ มันคือ 'บุปผาโลหิตคราม' นั่นเอง

หลงเทียนเฟยเดินเข้าไปเก็บสมุนไพรนั้นอย่างไม่รีบร้อน

ภารกิจสำเร็จ เขามองบุปผาในมือพลางนึกถึงเส้นตายสามเดือนที่อาจารย์ไป๋มอบให้

ทันใดนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซื่อตรงของเขา

ยอดเยี่ยม ภารกิจสำเร็จแล้ว ตอนนี้ข้ามีเวลาสามเดือนเต็มๆ ในหอคอยแห่งนี้ ด้วยคู่ฝึกที่ไม่จำกัดและมิติเร่งเวลาของข้า การทะลวงสู่ขั้นสานรากฐานย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

เขาตัดสินใจในทันที เขาจะยังไม่กลับออกไป

(จบตอนที่ 57)