มหาศึกแห่งจักรวาล

ทั้งสองออกมาจากถ้ำอย่างปลอดภัย แผนที่ระบบลอยปรากฏเบื้องหน้าชัดเจน — จุดสีเขียวระบุตำแหน่งเมืองที่เพิ่งมาถึงห่างไปไม่ไกล มีเส้นทางกลับชัดเป็นรอยตัดผ่านพิกัดความมืด เหมืองแร่ที่เพิ่งลงแรงทุบขุดก็ปักหมุดบันทึกไว้ในระบบแผนที่แล้ว การเดินทางกลับจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย

ทั้งคู่นั่งพักริมหินก้อนยักษ์ แล้วเริ่มใช้สมาธิหน่วงเหนี่ยวร่ายคาถาฟื้นฟูร่างกายและบรรเทาอาการบาดเจ็บจากแรงระเบิดอย่างใจเย็น ตอนอยู่โลกที่หนึ่ง ทั้งคู่เคยจ่ายค่าน้ำชาห้าเหรียญเงิน ยอมเปย์เงินแลกซื้อคาถาฟื้นตัวติดตัวมาใช้งานครบทุกสายพลังงานเพื่ออนาคต จึงสามารถใช้เรียกกระแสพลังมานาเยียวยาอณูเนื้อได้คล่องแคล่วและแม่นยำ จนบาดแผลสดเริ่มสมานปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง มาร์โกเรียกใช้คลังมิติ — ค่ายพักแรมและอุปกรณ์ทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเตาหลอมแบบเคลื่อนที่ที่เขาสร้างขึ้นเอง จนสภาพในป่าเริ่มดูรุงรังหน้าตาเฉย เขานำเครื่องมือและเตาจัดวางให้เรียบร้อยตามสไตล์คนรักความสะอาดสะอ้านกริบ

"ตอนอยู่โลกเดิม ข้าออกสำรวจก็เจอถ้ำอยู่บ้างนะ" มาร์โกพูดพลางจัดเตรียมของพลางจัดระเบียบอุปกรณ์ "แต่ไม่เคยเจอแร่เนื้อทึบหนาชันแบบที่นี่เลย ที่เขตปลอดภัย หยุดสร้างจำกัดเพดานได้แค่ระดับประณีตเท่านั้นเอง"

พลางมองก้อนแร่เหล็กชั้นดีและผลึกแร่ที่เพิ่งระเบิดขุดได้มา แววตาสนุกบ้าคลั่งลุกโชนสะท้อนประกายความโลภ เขานำแร่เหล็กชั้นดีจากเหมือง ผสมกับผลึกคริสตัลจากโลกที่หนึ่ง ค่อยๆ หลอมรวมภายใต้ความร้อนจากเปลวเพลิงที่เรียกขึ้นเอง ทั้งคู่ร่วมมือควบคุมอุณหภูมิและร่ายคาถาประสานพลังเข้าไปด้วยกัน ช้าแต่แน่นอน ความร้อนแผ่กระจายอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งโลหะและผลึกหลอมเป็นเนื้อเดียวกัน

เมื่อทรงอาวุธเริ่มปรากฏชัด — แสงสีแดงฉานและเปลวเพลิงที่ไม่ไหม้ดับพรุ่งขึ้นห่อหุ้มใบมีด! คมใบเรียบสนิทเปล่งประกายราวกับเปลวไฟค้างคา เนื้อโลหะผสมแกร่งเรียบลื่น คมขาดุจแสงแดดเผาผลาญ — คาถาผสานพลังงานเข้าไปจนแกร่งกล้าและมีชีวิตขึ้นมา

เมื่อเตาอบเย็นลงและมาร์โกจับด้ามขึ้นมา... ทั้งคู่ต่างถอนหายใจด้วยความทึ่ง!

"มีดคู่เพลิงตะวันฉาน" — อาวุธระดับหายาก ธาตุไฟ ชิ้นแรกของทั้งคู่ในโลกนี้!

เปลวเพลิงเล็กๆ ลุกโชนริมคมใบเมื่อถูกสัมผัส ความร้อนแผ่ออกอย่างคุมได้ แกร่งกล้าและคมกริบกว่าเหล็กทั่วไปหลายเท่า และเมื่อใช้ร่วมกับสกิลความมืดของมาร์โก... แสงและความมืดจะตัดกันราวกับวันและคืน เป็นคู่ขนานที่สมบูรณ์แบบที่สุด ท่วงท่าการตวัดสับคงพริ้วไหวแต่เคลือบออร่าอัคคีที่จ้องจะเผาผลาญศัตรูให้แหลกละเอียดยับเยินในพริบตา

"ว้าว..." มาร์โกกระซิบ มือถือมีดแน่นพลางรู้สึกถึงพลังงานที่ตอบสนองต่อตนเอง "แข็งแกร่งจริงๆ... นี่คืออาวุธระดับหายากชิ้นแรกที่เราสร้างขึ้นมาเองสินะ" ความสะอาดสะอ้านของใบมีดผสานเปลวไฟทำให้หนุ่มอิตาลีฉีกยิ้มหน้าบานฉ่ำ

"ใช่แล้ว" นัทพยักหน้า ยิ้มกว้างเต็มใบหน้าจนกวนเบื้องล่าง "และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อเรามีแร่ที่ดีกว่า สิ่งที่เราสร้างได้ก็จะยิ่งแกร่งขึ้นไปอีก ต่อไปกูจะลากมอนสเตอร์สี่ขามาให้พี่จ้วงแทงแล่เนื้อ แบกขนกระดูกอสูรมาป้อนเข้าเตาหลอมจนเลเวลช่างของพี่ทะยานฟ้าไปเลย!"

มาร์โกค่อยๆ กางแขนยกมีดขึ้นสู่แสงแดด — แสงสะท้อนเปลวสีแดงฉานวาววับตา เป็นประกายงดงามราวกับดวงดาวยามรุ่งอรุณ บดบังรัศมีชุดผ้าทอธรรมดามอมแมมของทั้งคู่ไปจนสิ้น

"ขอบคุณนะ... คริสตัลจากโลกเดิม แร่จากที่นี่ และความช่วยเหลือจากเจ้า" มาร์โกหันมายิ้มให้นัท แววตานักฆ่าเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นลึกซึ้ง "ข้าจะใช้มันปกป้องตัวเอง ปกป้องเจ้า และเปิดทางให้เราก้าวไปไกลกว่าเดิม"

ทั้งสองเดินทางกลับถึงตัวเมืองอย่างปลอดภัย แผนที่ระบบนำทางชัดเจนตลอดทาง ไม่มีเงาซุ่มรอคอยแฝงกายอยู่ในมุมมืด ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเมือง บรรยากาศคุ้นเคยและความปลอดภัยก็โอบรับทั้งคู่อีกครั้ง จนแรงกดดันรอบตัวผ่อนคลายลง ทั้งคู่ตรงไปยังกิลด์ทันที

ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ นัทวางก้อนแร่เหล็กเรียงรายลงบนเคาน์เตอร์ครบตามจำนวนภารกิจ พร้อมกับส่วนที่เกินมาอีกจำนวนมาก จนเสียงแร่เหล็กกระทบหน้าทึบดังสนั่นลั่นห้องรับรอง "ส่งมอบครบตามที่ระบุไว้ครับ และนี่คือส่วนที่ขุดได้เพิ่ม"

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบนับชิ้นอย่างละเอียด พยักหน้าพอใจในผลงาน "ครบถ้วน และคุณภาพดีเกินมาตรฐานด้วย นี่ค่าตอบแทน คะแนนความสามารถ และสิทธิ์เข้าใช้ข้อมูลแผนที่อัปเดตแล้ว" เขาส่งถุงเงิน แผ่นป้ายคะแนน และแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ แผนที่ระบบในโสตประสาทของทั้งสองหนุ่มพลันสว่างวาบ ขยายตัวขจัดความมืดออกไปอีกหนึ่งช่วงพิกัด

นัทรับยัดถุงเงินหายวับเข้าคลังมิติอย่างลื่นไหล แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหน้าตาย "มีเรื่องจะแจ้งเพิ่มครับ ที่เขาหินแกรนิต... มีกลุ่มคนซุ่มรอโจมตีพวกเราตอนจะกลับด้วย" เขาบอกรายละเอียดอย่างตรงไปตรงมา — ลักษณะรูปร่าง อาวุธ ความสามารถในการยิงลูกบอลเพลิงหนาแน่นโดยประมาณ และชื่อที่เคยเอ่ยปากว่า "เจ้าเสือขาว"

"ทางเราจะแจ้งหน่วยลาดตระเวนและยามเมืองเพิ่มความระมัดระวัง แต่ขอแนะนำตามตรงว่า... ท่านทั้งสองก็ต้องระวังตัวด้วยเช่นกัน เขารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่แล้วแน่นอน" เจ้าหน้าที่กิลด์เอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางชำเลืองมองดูขวานใหญ่ด้ามยาวที่สะพายอยู่บนหลังนัทด้วยความทึ่งเบาๆ ที่รอดชีวิตกลับมาหน้าระรื่นได้

"เข้าใจครับ" นัทและมาร์โกรับคำพร้อมกันอย่างหน้าตาย จากนั้นทั้งคู่จึงหันหลังสับขาเคลื่อนไหวพุ่งตรงไปยังห้องพักผ่อนส่วนกลางของกิลด์นักผจญภัยทันที

ทั้งคู่ใช้คาถาฟื้นฟูที่ยอมควักเงินจ่ายค่าน้ำชาซื้อติดตัวมาแต่แรกเริ่มตั้งแต่ตอนอยู่โลกที่หนึ่ง จัดแจงรวบรวมสมาธิหน่วงเหนี่ยวร่ายเวทช้าๆ สม่ำเสมออย่างแม่นยำ ปล่อยให้มวลกระแสพลังงานความร้อนแผ่ซ่านซึมซาบเข้าสมานตามข้อต่อ คอยช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิดลูกไฟเมื่อบ่าย กระตุ้นเลือดลมในหลอดปราณให้ไหลเวียนเสถียรขีดสุด พร้อมทั้งฟื้นพลังกายดิบและพลังเวทมนตร์ในร่างให้กลับคืนมาเติมเต็มหลอดข้อมูลทีละน้อย ช้าแต่แน่นอน จนกระทั่งบาดแผลสดรอบตัวเริ่มแห้งสนิทและตกสะเก็ดลงอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดล้าทางสรีระลดฮวบลงหายเป็นปลิดทิ้ง และร่างกายค่อยๆ ทะยานกลับมาแข็งแกร่งฟิตปั๋งดุดันดังเดิม เมื่อขจัดความเหนื่อยหอบจนระบบหายใจโล่งกริบ ทั้งคู่จึงเอนหลังพิงผนังศิลาพักผ่อนหลับตาลงอย่างเต็มอิ่มยาวๆ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือภัยคุกคามลึกลับที่จะดาหน้าเข้ามาขวางทางรอดในอนาคต

ทั้งสองเดินออกมาจากกิลด์พร้อมถุงเงินพลุบพลั่วและกองแร่เหล็กที่เก็บสะสมมา ก่อนจะเดินสับขาตามแนวถนนเพื่อหาโรงแรมดีๆ แห่งหนึ่งใกล้เคียง — ห้องกว้างขวาง สะอาดสะอ้านกริบ และที่สำคัญที่สุด... มีเตียงนุ่มๆ สองเตียงตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องพัก

มาร์โกก้าวเข้าไปด้านในแล้วพลันหยุดนิ่งสนิท จ้องมองเตียงนอนด้วยสายตาแปลกประหลาดราวกับเจอสมบัติดาราจักร "นี่มัน... เตียงนุ่มๆ นี่หว่า" เขาหันมามองหน้านัทด้วยดวงตาแวววาวประกายลุกโชนปนสะเทือนใจ "กูไม่ได้นอนหลังแนบหลังบนเตียงแบบนี้มา 6 เดือนเต็มแล้วนะมึง... ตื่นเต้นชิบหายเลยว่ะ"

นัทระเบิดเสียงหัวเราะลั่นก้องโรงเตี๊ยมขนาดยักษ์ "ผมก็เหมือนกัน! แบกขวานใหญ่ยาวหนีตายมาครึ่งปี นอนพิงแต่ก้อนศิลาหินแกรนิต ตื่นมาครั้งนี้ผมคงต้องกอดหมอนจนแน่นหลอดไม่ปล่อยมือเลยมั้ง?"

ทั้งสองพากันหามุมนั่งกินข้าวขัดตากลางเมืองอย่างจุใจ — อาหารร้อนๆ รสชาติเลิศรสปรุงสุกใหม่ๆ ต่างจากของแห้งๆ เนื้อเยื่ออสูรกายเหนียวๆ เสียบไม้ประทังชีวิตที่เคยกินมาตลอดเดือนเป็นฟืนเป็นไฟ ทั้งคู่กินกันแหลกแหลกละเอียดจนพุงกาง แล้วจึงพากันก้าวเท้ากลับมาที่ห้องพักอันอบอุ่น

แต่ก่อนจะเข้าห้วงนิทรา มาร์โกหันขวับมาพลางยกมือขึ้นลูบคางเบาๆ แววตาช่างตีเหล็กฉายแสงจริงจัง "มึง... ก่อนจะเลิกงานนอนหลับวันนี้ มีอย่างหนึ่งที่สูตรระบบเรายังขาดอยู่"

นัทเอียงคอ "อะไรฟะพี่?"

มาร์โกชี้ลงบนกองแร่เหล็กชั้นดี "สร้างอาวุธสำรองเก็บไว้ติดตัวซ่อนในคลังมิติสากลซะ ถ้าวันข้างหน้าเกิดสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน สู้ประชิดตลบหลังด้วยคมขวานยาวไม่ไหว จะได้มีทางหนีทีไล่... กูคิดไอเดียคำนวณสูตรเจ๋งๆ ออกมาได้แล้วนะมึง" เขากระซิบต่ำพลางแสยะยิ้มดิบ "สร้าง 'ปืน' กันเถอะ!"