วันเวลาผ่านไปจากวันนั้นวันที่สาวน้อยจากต่างโลกได้เข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูคาเรน แห่งตระกูลคาเพนเธียร์ มันก็ล่วงเลยผ่านมาแล้วกว่า 4 เดือน ซึ่งใน 4 เดือนนี้การเปลี่ยนแปลงของตระกูลคาเพนเธียร์ และเมืองในการปกครองนั้นไปมาก ความร่ำรวยของตระกูลคาเพนเธียร์ลือไปไกลถึงเมืองหลวงเลยทีเดียว และนอกจากเื่เงินแล้ว สินค้าของตระกูลคาเพนเธียร์เองก็เป็ที่นิยมชมชอบกับบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ จนมีหลายตระกูล้าสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลคาเพนเธียร์จำนวนมากเลยทีเดียว..
“ขออนุญาตขอรับคุณหนู.. กระผมมารายงานรายได้ของบริษัทขอรับ” นาธานที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็รองประธานบริษัทคาเพนส์ แต่นั่นมันก็เป็เพียงแค่ในนามเท่านั้น เพราะเขาก็ยังต้องทำงานเหมือนเดิม เป็ผู้ช่วยคุณหนูคาเรนต่อไป..
“รายงานมาได้!..” คาเรนกล่าวในขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะหลังจากวันนี้เธอจะมุ่งเป้าหมายไปยังจุดหมายใหม่ หลังจากที่วางรากฐานธุรกิจดีแล้ว เป้าหมายที่เธอคิดจะทำเอาไว้ั้แ่มายังโลกบนโลกนี้ และรู้ตัวว่าเป็นางมารร้ายประจำเนื้อเื่ ‘สร้างสัมพันธ์ที่ดีกับชาวบ้าน ขุนนางผู้ครองดินแดน’
“รายรับประเภทชา 534 เหรียญทอง รายรับประเภทสินค้าขนมเบเกอรี่ 450 เหรียญทองเศษ รายรับประเภทสินค้าชั้นกลาง 1,187 เหรียญทองเศษ รายรับประเภทสินค้าชั้นสูง 1,598 เหรียญทองเศษ รายรับประเภทสมาชิก 30 เหรียญทอง.. รวม 3,800 เหรียญทองเศษนิดหน่อยขอรับ..” นาธานกล่าว และเมื่อเขาเห็นว่าคุณหนูไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เขาก็กล่าวถึงรายจ่ายต่อทันที..
“ส่วนรายจ่ายเป็ค่าวัตถุดิบสินค้ารวม 1,428 เหรียญทอง รายจ่ายค่าจ้างแรงงาน 100 คน จำนวนรวม 150 เหรียญทองขอรับ รายจ่ายค่าบำรุง และซ่อมแซม 15 เหรียญทอง รวมทั้งหมด 1,593 เหรียญทองเศษขอรับ ทำให้เดือนนี้ได้กำลังสุทธิ 2,206 เหรียญทองเศษขอรับ” นาธานกล่าวรายงานการเงินจบลง คาเรนที่ได้ยินอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองนาธานเล็กน้อย
“มากกว่าเดือนที่แล้ว 150 เหรียญทองกว่าๆสินะ..”
คาเรนกล่าว พร้อมกับหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม สินค้าของเธอขายดีมาก เดือนแรกที่เริ่มขายก็ได้กำไรไปถึง 1,500 เหรียญทอง เดือนสอง 1860 เหรียญทอง และเดือนที่แล้วได้ไป 2,050 เหรียญทอง ถ้าหากรวมเดือนนี้รายได้ทั้งหมด 4 เดือนก็จะมากถึง 7,650 เหรียญทองโดยประมาณ หรือถ้าให้ตีเป็เงินของประเทศไทยแล้วล่ะก็ก็คงจะราว 76 ล้านบาท ซึ่งมันเยอะมากจริงๆ
“เป็เช่นนั้นขอรับคุณหนู..” นาธานกล่าว
“..ประคองรายได้สุทธิของเราเอาไว้เท่านี้ให้ได้จนกว่าข้าจะกลับมา ข้าจะออกเดินทางเพื่อหาวัตถุดิบใหม่ๆ และเจรจาการค้า การเพาะปลูกกับชาวบ้านในดินแดนของท่านพ่อข้าเป็เวลาไม่น้อยกว่า 2 เดือน.. และข้าจะทิ้งเงินเอาไว้ให้เ้าเผื่อมีเื่ฉุกเฉิน 500 เหรียญทอง.. ข้าหวังพึ่งเ้าได้ใช่ไหมนาธาน..” คาเรนกล่าว
“กระผมจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวังขอรับ..” นาธานกล่าว และเขารู้ว่าแผนธุรกิจของคุณหนูเป็เช่นไร มันไม่ยากเลยถ้าจะประคองรายได้สุทธิให้ได้เท่าเดิม เผลอๆมันจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ..
“อื้มม ข้า้าอยู่คนเดียวสักพัก เ้าออกไปก่อน..” คาเรนกล่าว เมื่อนาธานได้ยินเช่นนั้นก็ขานรับเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของคุณหนูคาเรนไปทำงานของตัวเองต่อ และเมื่อห้องเหลือเพียงแค่คาเรนเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอก็หัวเราะพร้อมกับะโโล้นเต้นอย่างกับคนเป็บ้า..
“ยะฮู้.. ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวัน.. มันหายเป็ปลิดทิ้งเลยแฮะ ฮุฮุฮุ...” คาเรนกล่าวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แต่เธอก็ทำอย่างนั้นได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาเรียกร้องให้เธอสนใจอีกครั้งหนึ่ง
“ขออนุญาตเ้าค่ะคุณหนู.. คุณท่าน้าพบตัวคุณหนูเ้าค่ะ..” เมดสาวเมร่าเอ่ยเสียงบอกกับคุณหนูของตนเอง ซึ่งนั้นก็ทำให้คาเรนถึงกับต้องขมวดคิ้วเป็การใหญ่ เธอไม่รู้ว่าทำไมท่านพ่ออยากจะพบเธอในเวลาเช่นนี้ แต่เธอก็ตอบรับ และออกจากห้องเพื่อไปพบกับท่านพ่อของเธอทันที..
“ขออนุญาตเ้าค่ะท่านพ่อ.. ลูก..” คาเรนเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามา แต่เธอก็ต้องชะงักเพราะว่าภายในห้องทำงานของท่านพ่อนั้นมีบุคคลที่คาดว่าจะแขกอยู่อีก 3 ท่าน หนึ่งในนั้นเธอรู้จักเป็อย่างดี ชายวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาองอาจ เขาคือ ‘เซอร์วอล์ตัน’ หัวหน้าอัศวิน และหัวหน้าทหารของดินแดนทางเหนือ หรือก็คือเขาคือผู้อยู่จุดสูงสุด รองผู้บัญชาการทางทหารของดินแดนนี้ และเป็รองแค่ท่านพ่อออกัสเท่านั้นเอง..
“ขออภัยที่เสียมารยาทเ้าค่ะ เราไม่คิดว่าท่านพ่อจะมีแขก..” คาเรนสวมบทบาทของเลดี้เคเรนผู้สูงศักดิ์อีกครั้ง ก่อนจะย่อตัวทำความเคารพกับทั้งสามท่านอย่างสง่างาม
“ไม่ต้องมากพิธีใดหรอกลูกรัก.. ทุกคนในที่นี้เป็ทหาร และอัศวินที่พ่อไว้ใจ ตามสบายเถอะ!..” ดยุคออกัสกล่าวกับลูกสาวของตนเอง เขาอยากให้ลูกมีความรู้สึกสบายๆ ไม่ตึงเครียดมากนัก..
“ทราบแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ.. ไม่ทราบว่าท่านพ่อเรียกตัวของลูกเข้าพบในเวลาเช่นนี้ มีเื่อะไรอย่างนั้นหรือเ้าคะ.. เอ๊ะ! ทหาร..อัศวิน.. หรือว่าจะเกิดาทางตอนเหนือ!..” คาเรนกล่าวถามก่อนจะอุทานออกมาด้วยความใ เธอพลาดลืมเื่นี้ไปได้อย่างไร นั่นคือคำถามที่ยังติดอยู่ในหัวของเธอในเวลานี้
ตามเนื้อเื่ของเกม ตอนที่คาเรนนางร้ายของเื่เข้าเรียนยังโรงเรียนที่เมืองหลวงนั้น เธอโดนนินทาให้ร้ายอยู่มาก เหตุผลหนึ่งก็เป็เพราะพ่อของเธอพ่ายแพ้ให้กับาทางเหนือของดินแดน และเสียดินแดนทางตอนเหนือที่เป็อาณาเขตการปกครองไปส่วนหนึ่ง และมันก็เป็อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้คาเรนไม่เป็ที่ชื่นชมสำหรับนักเรียนคนอื่นๆ
“ลูกรู้?.. ลูกรู้ได้อย่างไร..” ออกัสกล่าวถาม พลางขมวดคิ้วพร้อมกับจองมองที่ลูกสาวตัวน้อยของเขา
“..ท่านพ่อเ้าคะ ลูกเป็แม่ค้านะเ้าคะ เื่สังคม เศรษฐกิจ ข่าวสารบ้านเมือง ลูกก็ต้องย่อมติดตามไว้เป็ธรรมดา ถึงแม้ว่าจะคิดว่ามันเป็เพียงแค่ข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับาเท่านั้นในตอนแรก แต่เมื่อลูกได้เห็นอัศวิน ทหาร และโต๊ะแผนที่ ลูกก็เข้าใจทุกอย่างแล้วเ้าค่ะ..” คาเรนเหงื่อตกเล็กน้อย เธอเผลอพูดสิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับอนาคตออกไปจนทำให้เป็ที่น่าสงสัย แต่เธอก็ยังคงมีสติไหวพริบที่ดี แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี เมื่อออกัสได้ยินเหตุผลเช่นนั้นเขาก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ..
“ใช่! มันเป็อย่างที่ลูกพูดกล่าว เรากำลังมีาทางตอนเหนือของดินแดน.. และที่พ่อเรียกลูกมาก็เพราะพ่อมีเื่อยากจะขอร้องหลายสิ่งหลายอย่างจากลูก..” ออกัสกล่าว คาเรนทำหน้าตานึกคิดอะไรบางอย่าง เธอเหม่อมองเข้าสู่ภวังค์แห่งความคิดของตัวเอง
‘ตามเนื้อเื่ของเกมแล้ว ท่านพ่อจะแพ้า และต้องสูญเสียดินแดนไปบางส่วน เหตุผลที่อาณาจักรทางตอนเหนือ้าดินแดนของเราก็เพราะ้าที่ดินที่สามารถเพาะปลูกผลผลิตทางการเกษตรได้.. มีความเป็ไปได้หรือไม่ที่ท่านพ่อ้ายกดินแดนแห่งนี้ให้กับพวกเขาเพื่อเลี่ยงา ก่อนจะแสร้งทำเป็ว่าแพ้..’ คาเรนกล่าวคิดในใจ แม้ว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่จะสงสัยการกระทำของคุณหนูคาเรนก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าพูดขัดอะไรออกมา บางทีคุณหนูคาเรนกำลังคิดเื่สำคัญอยู่ก็เป็ไปได้..
‘เราเปิดบริษัทการค้ามันก็น่าจะมีผลเปลี่ยนแปลงของเนื้อเื่ไปไม่มากก็น้อย สินค้าที่ไม่เคยมี เงินทองที่ไม่เคยรุ่งเรืองของตระกูล อื้มม..ถ้าเราสามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ของานี้ได้ล่ะ หึหึ สถานะทางสังคมของตระกูลเราก็จะมากขึ้น ชาวบ้านชาวเมืองก็จะยิ่งนับถือตระกูลของเรากว่าเดิม อีกทั้งจะทำอะไรๆมันก็ง่ายขึ้นตามไปด้วย..’ คาเรนผู้ไม่สนใจในสิ่งรอบข้างคิดอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง
‘.. ดังนั้นเพื่อความอยู่รอดของตระกูล ไม่สิ! เพื่อความอยู่รอดของฉันคนนี้ ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ของาในครั้งนี้ แต่ว่าเราจะใช้แผนไหนดีล่ะ.. หือออ แบบนี้อย่างนั้นเหรอ น่าสนุกไปอีกแบบ แล้วถ้าเพิ่มจุดนี้ จุดนั้นไปด้วย ฮ่าๆ เรานี่มันอัจฉริยะจริงๆ..’
ดยุคออกัสที่เห็นสีหน้าของลูกสาวที่เปลี่ยนจากขมวดคิ้วมาเป็ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ มันไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มของเสือเฒ่าในราชสำนักเลยแม้แต่น้อย เขาก็ขมวดคิ้วสงสัยว่าลูกสาวของตนเองกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่กันแน่..
“..ลูกรัก!.. ลูกกำลังคิดถึงเื่อันใดอยู่.. หรือจะเป็เื่ของาในครั้งนี้” ออกัสกล่าวถาม
“เอ๊ะ!.. ขออภัยเ้าค่ะท่านพ่อ ลูกคิดอะไรเพลินๆเกินไปหน่อย.. ว่าแต่ที่ท่านพ่อเรียกลูกมาพบ มีเื่อันใดให้ลูกช่วยเหลือหรือเ้าคะ..” คาเรนกล่าวพร้อมกับทำหน้าตาเจื่อนๆ เธอดันเผลอคิดแผนการอะไรต่างๆมากมายภายในหัวอยู่นานสองนานจนลืมไปเลยว่ายังมีคนอื่นๆรอเธออยู่
“เฮ้ออ.. ก็เื่านี่แหละ พ่อกับทหารกล้า 3 ท่านกำลังปรึกษากันอยู่ และผลสรุปที่เราเห็นพ้องต้องกันนั้นก็คือ ากับอาณาจักร ‘ไอโบเนีย’ คาดว่าจะยืดเยื้อ ครั้งนี้คงจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงา และความตายได้อีกต่อไปแล้ว พ่ออยากจะให้ลูกช่วย 2 สิ่ง หนึ่งคือเื่เงิน.. สองคือเื่อาหาร..”
ออกัสกล่าวอย่างหนักใจ จริงๆเขาไม่อยากจะรบกวนการเงิน และธุรกิจของลูกสาวที่พยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก แต่ครั้งนี้มันนับว่าจำเป็จริงๆที่จะต้องพึ่งทรัพยากรจากลูกสาวเพื่อไม่ให้ผู้คนล้มตายอย่างไร้ประโยชน์ คาเรนที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็คาดการณ์เอาไว้แล้วหลายอย่าง เธอยิ้มออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็ในครั้งไหนๆ แผนการในหัวก่อนหน้านี้ทุกอย่างจะต้องพับเก็บเอาไว้ก่อน และเริ่มแผนการสำหรับกอบโกยผลประโยชน์จากานี้..
“ท่านพ่อ้าใช้เงินจำนวนเท่าใดเ้าคะ แล้วเื่อาหารเองก็ด้วย ลูกอยากจะทราบเพื่อพิจารณาความเสี่ยง ความเป็ไปได้ และผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นตามมาด้วยเ้าค่ะ..” คาเรนกล่าว
“พ่อ้าเงินสนับสนุนเพื่อซื้ออุปกรณ์จำนวนพวกชุดเกราะ ดาบ ธนู และอื่นๆเป็จำนวน 5,000 เหรียญทอง.. ส่วนเื่อาหารนั้นพ่ออยากให้ลูกเพิ่มผลิตภัณฑ์อาหารแห้ง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป จำนวนมาก มูลค่าเบื้องต้นที่คำนวณเอาไว้ พ่อจำเป็ต้องใช้มันเทียบเท่ากับมูลค่า 1,000 เหรียญทอง.. ลูกพ่อจะช่วยพ่อได้หรือไม่ในเื่นี้..”
4K
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
