บทที่ 12
กลับขึ้นมาบนห้องเอ้ก็นั่งกินของที่ซื้อมาพร้อมกดโทรศัพท์ไปด้วย
เอ้ : พวกมึง เบียร์บอกกับกูว่าเค้าอยากมีคนที่จริงจังด้วยก็เลยจะไม่มาหากูแล้ว
เอ้พิมพ์ข้อความเข้าไปในกรุ๊ปแชทของเพื่อนแล้วส่งรูปของซินเข้าไป และพิมพ์ข้อความต่อไปอีก
เอ้ : นี่ซิน หล่อปะ
ปาล์ม : มากกกกกก
ตั้ม : จริง ตอนเด็กหล่อขนาดนี้มั้ยอะ
แม้จะจำได้ว่าซินคือเด็กผู้ชายที่เพื่อนของตนเคยชอบแต่ตั้มก็จำหน้าตอนเด็กของอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี
ปาล์ม : กูว่าก็คงหล่ออะ ไม่งั้นอีเอ้มันจะชอบเหรอ 5555
เอ้ :ไม่เถียง
เอ้ : แล้วนี่พวกมึงจะไม่สนใจเื่เบียร์หน่อยเหรอวะ
ปาล์ม : ไม่
ตั้ม : ไม่อะ
เพื่อนสองคนพิมพ์ตอบกลับมาในเวลาเดียวกัน
ปาล์ม : ไม่ใช่คนแรกปะ มึงจะคิดมากทำไมเดี๋ยวก็มีคนมาหามึงใหม่อยู่ดี
เอ้ : กูไม่ได้คิด แค่บอกเฉย ๆ
เอ้ : พรุ่งนี้กูจะไปบ้านที่ต่างจังหวัดซิน
ตั้ม : เพื่อ
เอ้ : อยากไป ไม่มีอะไรทำ
ปาล์ม : เดี๋ยวนี้อะไรก็ซิน มึงชอบน้องเค้าแหละ
เอ้ : ก็ชอบไง มีผู้ชายหล่อ ๆ คนไหนที่กูไม่ชอบบ้างอะ
ตั้ม : อิควายยยย อีปาล์มมันหมายถึงว่ามึงชอบซินอะแบบชอบจริง ๆ
เอ้ : กูไม่แน่ใจอะ ตอนนี้ก็เอาแต่คิดถึงซินก็จริงแต่อาจเป็เพราะว่าซินยังใหม่
คำตอบของเอ้ทำให้ทั้งตั้มและปาล์มคิดตามบางทีก็อาจจะเป็อย่างที่เอ้ว่าก็ได้
เอ้ถ่ายรูปอมยิ้มที่ซื้อมาคู่กับตัวเองแล้วส่งไปให้ซินในตอนดึก ไม่ได้คาดหวังให้ซินตอบกลับมาในทันทีเพราะคิดว่าเวลานี้เขาอาจจะร้องเพลงอยู่ที่คลับ
เอ้ส่งรูปไปแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีเอ้ก็กลับออกมา สิ่งแรกที่ทำคือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
รอยยิ้มพอใจปรากฏที่มุมปากเอ้เปิดอ่านแชทที่ซินตอบกลับมาเมื่อห้านาทีก่อน
ซิน :น่ากินจัง
เอ้ไม่อยากพิมพ์ตอบแล้วเขาเลือกที่จะโทรหาซินในทันที ไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย
“ครับคนสวย”
ประโยคแรกซินก็ปากหวานมาเลยเป็แบบนี้จะไม่ให้เอ้ชอบได้อย่างไร
“สวยอะไรของเธอ”เอ้ตอบกลับไป ซึ่งก็ได้ยินเสียงเพลงแทรกมาเป็ระยะ คิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่คลับ
“ก็คนสวยไงครับ”
เสียงเพลงที่อยู่ปลายสายเบาลงเพราะซินเดินออกมาทางด้านหลัง ตรงลานจอดรถ
“พี่สวยจริง ๆ นะ”
“ฮ่าๆๆ เธอนี่นะ แล้วตกลงอะไรน่ากินเหรอ?” เอ้ถาม
“ให้ทาย”ซินบอกน้ำเสียงขี้เล่น
“อมยิ้ม”เอ้แกล้งตอบ
“ถูกครับ” ซินเฉลยหากคำตอบกลับทำให้เอ้หน้ามุ่ย
“งอนแล้วนะ”
“ดีกันนะครับ จริงๆ พี่น่าจะรู้ว่าผมหมายถึงอะไรนะ” ซินบอก และเรียกรอยยิ้มของเอ้กลับมาได้ไม่น้อย
“เมาหรือเปล่า?”เอ้ถามด้วยความเป็ห่วง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายขี่มอเตอร์ไซค์ไปทำงาน
“เปล่าครับ”
“ก็ดีแล้วแล้วนี่จะกลับหรือยัง?”
“กำลังจะกลับครับ”ซินตอบ
“ขับรถดี ๆ นะ”
ร่างโปร่งนั่งลงบนที่นอนตอนนี้ในมือของเอ้มีอมยิ้มอยู่ เอ้มองมันแล้วนึกถึงซินตลอด
“แล้วพี่ยังไม่นอนเหรอครับ?”ซินถาม ไม่รู้ว่าตอนนี้เอ้กำลังอยู่กับใครแต่ก่อนหน้านี้เขารู้ว่าเอ้อยู่กับเบียร์
“กำลังจะนอนแล้วล่ะ”เอ้บอก “ตื่นเต้นจัง จะได้ไปบ้านเธอ”
“ขนาดนั้นเชียว”
“อื้ม! จริง ๆ นะ” เอ้ยืนยันความรู้สึกของตัวเอง“พ่อกับแม่เธอดุหรือเปล่า?”
“ไม่หรอกมั้งครับ”ซินว่า “พี่ถามอย่างกับจะไปกับผมในฐานะแฟนอย่างนั้นแหละ”
เอ้เงียบไปแล้วถามซินกลับไปว่า “แล้วเธอจะบอกพ่อกับแม่เธอว่าพี่เป็อะไรกับเธอเหรอ?”
“พี่อยากให้ผมบอกว่าอะไรล่ะ?”ซินถามกลับ
“ก็เพื่อนไง เธอจะบอกว่าเราเอากันเฉยๆ หรือไงล่ะ” เอ้ว่า
ซินหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะตอบกลับทำเหมือนว่ากำลังน้อยออกน้อยใจ ซึ่งแน่นอนว่ามันคือการแสดง
“ครับเพื่อนก็เพื่อน”
ซินกับเอ้ออกเดินทางจากกรุงเทพฯเกือบเที่ยงวัน จึงมาถึงบ้านซินตอนสามโมงเย็น ท้องของเอ้ก็ร้องพอดี เพราะระหว่างทางเอ้ได้กินแค่ขนมปังกับนมเพราะหาของกินไม่ได้
“หิวแน่เลย เราเข้าบ้านก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมหาอะไรให้กิน”ซินบอกก่อนจะชวนเอ้หิวข้าวของที่เอ้ตั้งใจซื้อมาฝากที่บ้านของซิน
“พี่จะหยิบขนมกินก็ได้นะลองดูว่ามีอะไรกินได้บ้าง” ซินบอกกับเอ้ ก่อนหน้านี้เขาก็พูดให้เอ้ฟังคร่าว ๆของว่าบ้านของเขาเปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ
เอ้เดินตามซินเข้ามาซึ่งบ้านของซินมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง ที่ตรงนี้เป็ที่ดินที่ย่าของซินยกให้พ่อของซินก่อนท่านจะจากไปด้วยโรคชรา
พ่อของซินใช้พื้นที่ตรงนี้เปิดร้านขายของชำเล็กๆ ไว้หน้าบ้าน ส่วนด้านหลังใช้เป็ที่อยู่อาศัยซึ่งเป็บ้านสองชั้นที่ปลูกไว้ั้แ่รุ่นปู่รุ่นย่าแล้ว
“เฮียโค้กถุงนึง!”
ซินะโเข้าไปในร้านเขาเดาว่าพ่อของเขาตอนนี้น่าจะนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวโปรดที่อยู่ด้านในร้าน
เอ้ยิ้มเมื่อเห็นว่าซินกำลังแกล้งสวมบทเป็ลูกค้าแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเสียงตอบรับจากใครเลย
“สงสัยพ่อจะหลับ”ซินหันไปบอกกับเอ้ยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบนมถั่วเหลืองในตู้เย็นให้เอ้ดื่มรองท้องก่อน
“นี่พ่ออยู่คนเดียวเหรอ?”เอ้ถามเมื่อเดินเข้ามาในร้านขายของ เห็นว่ามีคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวคนเดียว
ชิตพลพ่อของซินที่นอนหลับอยู่เริ่มรู้สึกตัวเมื่อเหมือนจะมีใครเดินเข้ามาเขาลืมตาแล้วขยับลุกขึ้นเมื่อนึกว่าเป็ลูกค้ามาซื้อของ แต่เมื่อมองชัด ๆ จึงเห็นว่าเป็ลูกชายของเขารอยยิ้มของคนเป็พ่อก็เผยออกมา
“ถึงแล้วเหรอซิน”ชิตพลเอ่ยออกมาน้ำเสียงดีใจ สายตาของเขามองเลยไปทางด้านหลังเห็นผู้ชายอีกคนยืนอยู่ เขาเดาว่าน่าจะเป็เพื่อนของซินเพราะก่อนหน้านี้ซินโทรบอกแล้วว่าจะพาเพื่อนมาด้วย
ชิตพลรู้จักเพื่อนของซินทุกคนแต่คนที่เห็นอยู่ตอนนี้เขาไม่เคยเห็นหน้า เขาเดาว่าน่าจะมาที่นี่เป็ครั้งแรก
“นี่พี่เอ้ครับ เพื่อนผม”ซินแนะนำ
เอ้ยิ้มในมือที่ถือกล่องนมยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าด้วยความนอบน้อม
ชิตพลเลิกคิ้วได้ยินลูกชายเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ ซึ่งเขาค่อนข้างประหลาดใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็รุ่นเดียวกับซิน เพราะดูผิวพรรณ และหน้าตาดูอ่อนวัยมาก
“ชื่ออะไรล่ะ?”ชิตพลถาม
“เอ้ครับ”เ้าของชื่อตอบอย่างเขิน ๆ ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันและในใจของเอ้ก็คิดว่าตัวเองรู้แล้วว่าซินหล่อได้ใคร
ดูพ่อของซินสิแม้จะดูมีอายุ มีร่องรอยแห่งวัยไปบ้าง แต่ก็ยังคงดูดีมีเค้าโครงของซินอยู่เต็มไปหมด เอ้เดาว่าตอนหนุ่มน่าจะหล่อมากแน่ ๆ อาจจะหล่อกว่าซินด้วยซ้ำ
“แม่กับน้องล่ะพ่อ”ซินถามหาน้องสาว เพราะเขาซื้อของฝากมาให้น้องเยอะเลย
“แม่พาน้องไปบ้านยาย”ชิตพลตอบ แล้วถามอีก “กินอะไรกันมาหรือยัง พ่อทำกับข้าวไว้ให้อยู่ที่บ้านพาเพื่อนไปกินสิซิน” พ่อของซินบอกอย่างใจดี
“ปะพี่” ซินหันไปบอกคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
“ขอบคุณครับพ่อ”เอ้หันไปยกมือไหว้พ่อของซินอีกครั้งซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะเรียกชิตพลว่าพ่อได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
“พ่อซินน่ารักจัง”
เอ้เอ่ยขึ้นในขณะที่อยู่ในครัวกับซินอีกฝ่ายบอกว่าจะทำไข่เจียวให้เอ้กิน
“น่ารักเหมือนผมไง”ซินหันมายักคิ้วให้ พร้อมกับชูมะเขือเทศที่หยิบออกมาจากตู้เย็นก่อนถามว่า“พี่กินมะเขือเทศมั้ย?”
เอ้พยักหน้าหงึก ๆซินเลยบอกว่าเขาจะหั่นมะเขือเทศใส่ไข่เจียวให้กับเอ้ ส่วนเอ้ก็ดีใจยกใหญ่ไม่ใช่เพราะได้กินมะเขือเทศหรอก แต่เพราะรู้สึกว่าซินนั้นใจดีและน่ารักมาก ๆ
“พี่หั่นให้มั้ย?”เอ้ขยับมายืนข้างซินที่กำลังวางมะเขือเทศบนเขียง
“พี่หั่นเป็เหรอ?”ซินถามจริง ๆ เขาคิดว่าเอ้น่าจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้
“เื่เล็กพี่ไปช่วยตั้มหั่นผักที่ร้านบ่อย ๆ” เอ้บอกก่อนจะรับมีดมาจากในมือของซินแล้วจัดการหั่นมือมะเขือเทศเป็ชิ้นเล็ก ๆ
“ตั้มเหรอครับใช่เด็กของพี่อีกคนหรือเปล่า?” ซินถามขึ้นมา
เอ้เงยหน้ายิ้มแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มของอีกฝ่าย มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มอีกฝ่าย
“เด็กโง่เธอหึงเหรอ?”
“ถามเฉย ๆ ครับ”ซินตอบเหมือนเจียมเนื้อเจียมตัว
“ตั้มเป็เพื่อนพี่คบกับมาั้แ่สมัยเรียนแล้ว ก็เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับเธอไง” เอ้อธิบายและทำให้สีหน้าของซินดีขึ้นมา “ตั้มมันเปิดร้านกาแฟ แต่ก็ขายอาหารด้วยไว้กลับไปพี่พาเธอไปกินดีมั้ย?”
“อาหารที่นั่นอร่อยกว่าพี่หรือเปล่าครับ?”ซินว่ายิ้ม ๆ เขาเอื้อมมือไปบีบก้นอีกฝ่ายเบา ๆ เอ้ก็ยิ้มชอบใจ
“เื่แบบนี้เธอเองก็น่าจะรู้นะ”
1K
