[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 49 กองทัพโจรมาถึงแล้ว 

ขณะที่เวิงชิวฉานมองเนี่ยเฉินด้วยสายตาที่ห่วงใย เนี่ยเฉินก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ตัวเองดีว่ามีความสามารถแค่ไหน ข้าคือคนที่ต้องนั่งบัญชาการจากที่สูง จะไปลงสนามด้วยตัวเองได้อย่างไร?”

เวิงชิวฉานตอบกลับอย่างดื้อดึง

“ข้าไม่สนใจหรอก พรุ่งนี้ข้าต้องไปกับเจ้าด้วย เพราะไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อ ต้าจ้วง หลินคัง และหม่าหนิวพี ต่างก็เคยผ่านการต่อสู้บนภูเขาซากศพและเลือดมาก่อน การไปสนามรบเหมือนกลับบ้านของพวกเขา แต่เจ้าไม่เคยผ่านสงครามมาก่อน อย่าพยายามบุกไปข้างหน้า ข้าต้องคอยดูแลเจ้า”

เนี่ยเฉินหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า

“โอ้โห เจ้าภรรยาน้อยที่แสนอ่อนโยนของข้า”

เนี่ยเฉินเชยคางของเวิงชิวฉานขึ้นและลูบเบาๆ พร้อมกับมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย

“ครั้งหนึ่งเจ้าคือโจรสาวผู้แข็งแกร่ง กล้าลงจากภูเขามามัดข้าพาขึ้นไปบนเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวที่เอาใจใส่ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”

เวิงชิวฉานหน้าแดงและปัดมือของเนี่ยเฉินออก พลางพูดหยอกล้อว่า

“ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าร้ายขนาดนี้ ข้าคงฆ่าเจ้าให้ตายไปตั้งแต่ตอนนั้น ข้าจะได้ไม่ต้องถูกรังแกทุกวันอย่างนี้”

เนี่ยเฉินตอบกลับอย่างสนุกสนานว่า

“เจ้าก็ชอบให้ข้ารังแกไม่ใช่หรือ?”

“ไปไกลๆ ใครชอบให้เจ้ารังแกกันล่ะ?”

เนี่ยเฉินหัวเราะเสียงดังและก้มลงจูบนางอย่างหลงใหล

“พรุ่งนี้เราต้องสู้กับพวกโจรภูเขาเฮยเฟิง จางเทาเหนียนคนชั่วนั้นยังกล้าหวังจะมาแย่งภรรยาของข้า ข้าจะฆ่ามันด้วยมือตัวเองให้ได้”

เนี่ยเฉินมองภรรยาที่แสนงามในอ้อมแขนอย่างลึกซึ้ง เขารู้สึกถึงความรักที่มากขึ้นและคิดว่าเขาไม่อาจยอมให้ใครมาแย่งนางไปได้

คืนนั้น พวกเขาก็มีค่ำคืนที่ดุเดือดอีกครั้ง

ด้านนอกห้องโถงรวม หัวหน้าหมู่บ้านกำลังลับกระบี่ชิงหลงของตนเองอยู่

ต้าจ้วงที่อยู่ข้างๆ กำลังเช็ดดาบดำของเขาอยู่เช่นกัน

“ชิวฉานแอบไปที่ห้องของเนี่ยเฉินอีกแล้วใช่ไหม?”

หัวหน้าหมู่บ้านถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ขณะที่มองกระบี่ที่ส่องประกายแสงในมือ

ต้าจ้วงมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะพยักหน้าอย่างลำบากใจ

“หึ!”

หัวหน้าหมู่บ้านแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

รุ่งเช้าวันต่อมา ทั้งหมู่บ้านค่ายชิงเฟิงก็ตื่นตัวขึ้น ทหารเก้าร้อยนายรวมตัวกันในหมู่บ้าน

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นเวิงชิวฉานที่แอบอยู่ข้างหลังกลุ่มคนจึงสั่งเรียกนางออกมา

“เจ้ามานี่!”

เวิงชิวฉานที่ถูกเรียกตัวหดคอเล็กน้อยและเดินมาอย่างเชื่องช้า

หัวหน้าหมู่บ้านมองเห็นนางถือคันธนูขนาดใหญ่และมีถุงบรรจุลูกธนูสะพายอยู่ด้านหลัง เขาจึงถามด้วยความไม่พอใจว่า

“เจ้าจะไปไหน? ข้าบอกให้เจ้าคอยเฝ้าหมู่บ้านไม่ใช่หรือ?”

เวิงชิวฉานยกมือขึ้นเท้าเอวและกล่าวอย่างมั่นใจว่า

“กลัวอะไรล่ะ? ก็มีพวกท่านอยู่ด้วย หากพวกเราชนะ ท่านก็จะปกป้องข้าได้ ถ้าพวกท่านแพ้และตายกันหมด ข้าอยู่คนเดียวก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว”

“มีเหตุผล!”

หม่าหนิวพีกล่าวสนับสนุนทันที

ทุกคนหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ หม่าหนิวพียิ้มแหยๆ

“ก็ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ไปด้วยกันให้หมดเถอะ”

หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ

“เฮ้อ นางเอาธนูมาด้วยอีกแล้ว”

เนี่ยเฉินได้ยินเช่นนั้นก็นึกสงสัย เวิงชิวฉานมีเรื่องราวอะไรกับธนูหรือ?

ทุกคนถืออาวุธและนำเสบียงอาหารลงจากภูเขา มุ่งหน้าไปยังเนินเขาหวังพั่ว

พวกเขานำกองทัพไปตั้งมั่นที่เนินเขา โดยตั้งเครื่องยิงลูกธนูไว้บนยอดเนิน หันลงไปทางลาดของเนินเขา ทหารหอกยาวและทหารดาบถูกจัดตั้งไว้ด้านหลังยอดเนิน ส่วนทหารม้าถูกกระจายอยู่ทั้งสองฝั่งของถนน

ค่ายชิงเฟิงเตรียมพร้อมสำหรับการรบ โซ่วโฮ่วและหน่วยสอดแนมของเขากระจายตัวออกไปเพื่อลอบสังหารหน่วยสอดแนมของศัตรูที่เข้ามาสำรวจพื้นที่

ในที่สุด กองทัพของจางเทาเหนียนก็มาถึงเส้นทางหลัก มีทหารมากกว่าพันนายเดินทางมา

เนี่ยเฉินมองออกไปและเห็นชายผู้หนึ่งที่มีลักษณะคล้ายจางเทาไห่และจางเทาซาน ขี่ม้าอยู่แถวหน้า นั่นคงเป็นจางเทาเหนียนเป็นแน่แท้

จางเทาเหนียนมีผู้นำโจรคนอื่นๆ หลายคนที่ดูดุร้ายอย่างชัดเจน แต่ละคนมีท่าทางที่แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่คนดีแน่นอน พวกเขาคงถูกจางเทาเหนียนดึงเข้ามาร่วมมือในครั้งนี้

พวกเขาพูดคุยและหัวเราะกันเสียงดัง โดยไม่สนใจค่ายชิงเฟิงเลย

“พี่ใหญ่จาง ท่านคิดว่าค่ายชิงเฟิงกล้าจะมาสู้กับเราหรือ? หรือพวกมันจะกลัวจนต้องหลบอยู่ในหมู่บ้านเหมือนเต่าในกระดอง?”

หัวหน้าของกลุ่มโจรพันธมิตรถามจางเทาเหนียนด้วยรอยยิ้ม

จางเทาเหนียนหัวเราะเยาะแล้วตอบว่า

“หึ เวิงหวนนั้น หากเขากล้าหลบในหมู่บ้าน ก็จะกลายเป็นตัวตลกในหมู่วีรบุรุษ หากเขามีความหยิ่งยโสเพราะฆ่าน้องชายของข้า เขาย่อมไม่หลบอยู่ในหมู่บ้านแน่นอน”

“ก็ใช่ ข้าได้ยินมาว่าจางเทาไห่และจางเทาซานถูกกลลวงจากค่ายชิงเฟิงหลอกให้ตกหลุมพราง ความเลวของพวกค่ายชิงเฟิงทำให้เราอับอายขายหน้าเหล่าวีรบุรุษจริงๆ”

“ใช่ ข้าจะขอเป็นทัพหน้า พอการต่อสู้เริ่มขึ้น ข้าจะฆ่าเวิงหวนเพื่อเอาใจพี่ใหญ่จาง และจะหั่นร่างของหัวหน้าพวกมันคนอื่นๆ ให้เป็นชิ้นๆ ”

“เจ้าอย่าเหลวไหลไป เวิงหวนนั้นต้องปล่อยให้พี่ใหญ่จางจัดการแก้แค้นด้วยตัวเอง ส่วนคนอื่นๆ ก็ให้พวกเราไปจัดการ  เมื่อพวกมันตายกันหมดแล้ว เหมืองแร่ก็จะเป็นของพวกเรา”

“ข้าได้ยินมาว่าเป็นเหมืองแร่เหล็กนี่นา เหล็กที่ได้จากการถลุงนั้นสามารถใช้เพื่อสร้างอาวุธให้พี่น้องในภูเขาของเราได้ทั้งหมด”

“ใช่ และต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลัวทหารอีก หากทหารมาล้อมเรา เราก็จะโจมตีจนพวกเขาแตกพ่ายกลับไป”

จางเทาเหนียนมองไปที่เหล่าหัวหน้าโจรที่กำลังผ่อนคลายแล้วหัวเราะเยาะในใจ

เขารู้ดีว่าค่ายชิงเฟิงมีความน่ากลัวเพียงใด เขาได้ฟังจากโจรที่รอดชีวิตกลับมาจากการต่อสู้ครั้งก่อนว่า ค่ายชิงเฟิงมีอาวุธใหม่ที่น่ากลัวมากมาย และหัวหน้าของพวกเขาก็มีความกล้าหาญและชาญฉลาด สามารถฆ่าทุกคนในเขาเฮยเฟิงได้โดยไม่มีการสูญเสียแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่กล้าประมาทค่ายชิงเฟิง เขาจึงรวมกำลังโจรจากหลายกลุ่มมาโดยไม่บอกความจริง บอกเพียงว่าน้องชายสองคนของเขาถูกกลลวงจากค่ายชิงเฟิงฆ่าตายเท่านั้น

โจรเหล่านี้เป็นพวกหัวรั้น ชอบเรียกตัวเองว่าเป็นวีรบุรุษ แต่กลับดูถูกการใช้กลลวง และยังโลภกับแร่เหล็กที่เหมืองอีกด้วย ทำให้พวกเขาพาพรรคพวกของตนมารวมกันอย่างไม่มีใครคิดมาก

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า หากพวกเขาต่อสู้กับค่ายชิงเฟิงแล้วชนะ เขาเฮยเฟิงจะไม่คิดยึดแร่เหล็กไว้เอง และจะไม่ใช้โอกาสนี้ยึดกลุ่มโจรของพวกเขาไปด้วยได้อย่างไร

แม้จางเทาเหนียนจะรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของค่ายชิงเฟิง แต่เขายังต้องการโจมตี เพราะคิดว่าค่ายชิงเฟิงแค่พึ่งพาหลุมพรางและกำแพงหมู่บ้านเท่านั้น ตอนนี้พวกเขามาอยู่บนเนินเขา ทุกอย่างเห็นได้ชัดเจน ไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ ไม่ต้องกลัวกับดักใดๆ อีก

เมื่อไม่มีสิ่งเหล่านั้น ค่ายชิงเฟิงก็ไม่ต่างจากเสือที่ไร้เขี้ยวเล็บ

ที่เขาบอกว่าจะล้างแค้นให้น้องชายสองคนก็เพียงข้ออ้างเท่านั้น ความจริงคือเขาต้องการแร่เหล็กของค่ายชิงเฟิง และยังต้องการตัวเวิงชิวฉานอีกด้วย