หอนางโลม อ้ายซ่าง / NC 18+ / E-book

        รั่วซีกำลังยืนจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าเรือนไม้ของนางเพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน แม้กระทั่งนางเองก็เพิ่งมาเป็นครั้งที่สองแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับมาเยือนถึงเรือนไม้ได้เสียนี่

        "มิทราบคุณชายเหอรู้จักที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ"

        "ข้าขอตอบตามตรง ก่อนไปข้าได้ทิ้งคนที่ไว้ใจ ไว้คอยปกป้องเจ้า"

        "อ่อ เป็นเช่นนั้น แล้วเหตุใดท่านถึงมาโผล่ที่นี่ได้เล่าเมื่อวันก่อนท่านเพิ่งส่งจดหมายมาให้ ใยตัวท่านถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้"

        "ไม่คิดจะเชิญข้าเข้าไปถามไถ่ด้านในหรือ" รองแม่ทัพเหอไม่คิดจะตอบคำถามหญิงสาวกลับทำสีหน้ายียวนให้นางแทน

        รั่วซีเห็นเช่นนั้นได้แต่จำใจเชิญให้เขาเข้าด้านในเรือน

        ไม่คิดว่าแขกคนแรกของเรือนไม้แห่งนี้กลับเป็นบุรุษหน้าตายผู้นี้ 

        "ท่านจะตอบได้หรือยัง เหตุใดถึงมาที่นี่ได้มิใช่ต้องอยู่ชายแดนหรอกหรือ" พอถึงห้องรับแขกรั่วซีได้นั่งลงก็ถามรองแม่ทัพเหอทันที ไม่รอให้เขาได้นั่งเก้าอี้ให้ดีเสียด้วยซ้ำ

        "ข้าคิดถึงเจ้า"

        "ท่าน....."

        "ที่ข้าพูดไปล้วนเป็นความจริง ข้าคิดถึงเจ้าจดหมายเจ้าก็ไม่เคยเขียนตอบข้าสักครั้ง หนึ่งปีมานี่มีเพียงข้าที่เขียนถึงเจ้าเจ้าช่างใจร้ายยิ่งนัก" 

        "คุณชายเหอ" รั่วซีฟังคำในใจของชายหนุ่มต้องหน้าไม่รู้นางจะดีใจหรือโกรธดี ที่อยู่ ๆ เขาก็มาว่านางใจร้ายเช่นนี้

        "ยังดีที่เจ้ายังยอมรับจดหมายข้า ไม่งั้นข้าคงไม่มีใจจะอยู่รบต่อที่ชายแดนคงให้ข้าศึกฟันให้ตายเสียตรงนั้น ดีกว่ามาเสียใจที่เจ้ามิรับรักข้า"

        "คุณชายเหอ ท่านเป็นคนที่ช่างพูดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดข้าจำได้ครั้งล่าสุดที่เจอท่าน ท่านมิใช่คนช่างพูดเช่นนี้" 

        "ข้าก็เป็นเช่นนี้เพียงต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องสำรวมให้เหมาะกับตำแหน่งรองแม่ทัพใหญ่เท่านั้น"

        รั่วซีหมดคำจะพูดกับชายตรงหน้า อยู่ ๆ มาถึงก็บอกคิดถึงกัน พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อยแต่นางก็อดที่จะยิ้มขำให้กับชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ถ้าผู้อื่นมาเห็นเขาตอนนี้คงหมดความเคารพนับถือเป็นแน่

        "ตอบข้ามาตามตรง ทำไมถึงมาที่นี่ได้ชายแดนท่านทิ้งมาเช่นนี้มิเป็นปัญหาหรือ"

        "ลูกน้องข้าส่งข่าวมาให้พร้อมม้าเร็วที่ส่งจดหมายมาให้ ว่าเจ้าจะออกมาที่นี่ข้าเลยรีบสะสางงานทางนู้นเพื่อมาหาเจ้า"รองแม่ทัพเหอตอบตามความจริงยกเว้นเรื่องสะสางงานที่เขาโกหกนาง

        แท้จริงพอได้ข่าวเสร็จก็รีบห้อม้ามาหานางทันที ทุกครั้งที่ม้าเร็วมาส่งจดหมายลูกน้องที่ให้อยู่เฝ้ารั่วซีก็จะฝากข่าวนางกลับไปให้ด้วย

        เขารู้เรื่องที่นางปลูกเรือนไม้กลางป่าและเรื่องที่วันนี้นางจะมากับคนสนิทไม่กี่คน เขาจึงตัดสินใจกระโดนขึ้นหลังม้ามาหานางอย่างไม่คิดอะไรให้มากความทั้งยังมิทันได้บอกลูกน้องเสียด้วยซ้ำว่าเขาจะไปที่ใด ทำให้ตอนนี้ชายแดนคงวุ่นวายไม่น้อยที่จู่ ๆ รองแม่ทัพใหญ่หายตัวไป

        "แล้วจะมากี่วัน"

        "เจ้าอยู่กี่วัน ข้าก็อยู่เท่านั้น"

        "ท่าน.....แล้วได้ทานอะไรมาหรือยัง ดูซูบผอมลงไปกว่าเดิมเยอะชายแดนไม่มีอาหารทานหรือไง"

        "ยังเลย ข้าขี่ม้ามาแทบไม่ได้พัก อย่างมากก็เพียงดื่มน้ำเท่านั้นข้ากลัวมาไม่ทันเจ้า"

        "จิงจิง ทำอาหารเถิด เอาง่าย ๆ ก็พอ......ทำเผื่อคุณชาย    เหอด้วยแล้วกัน" รั่วซีให้จิงจิงไปทำอาหารเย็นให้ส่วนนางก็พาชายหนุ่มตรงหน้าไปห้องพัก ให้เขาได้อาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่เนื้อตัวเขาช่างมอมแมมยิ่งนัก คงขี่ม้ามาไม่ได้พักตามที่บอกจริง ๆ

        เสี่ยวลึกของหัวใจนางยินดีไม่น้อยที่ได้เจอหน้าเขา คราแรกที่นางบอกปัดไปคิดว่าเขาจะยอมแพ้และหายเงียบไปเช่นผู้อื่น

        ทว่าหนึ่งปีเต็มที่เขายังคงเขียนจดหมายมาหาไม่ขาดนางซึมซับเขาเข้าไปในหัวใจเรื่อย ๆ

        เขาทำให้นางเริ่มรู้จักว่า‘ความรัก’ เป็นเช่นไร

        "เจ้าอาบน้ำให้ข้าได้หรือไม่" รองแม่ทัพเหอมองรั่วซีด้วยแววตาจริงจังเขาโหยหานางเหลือเกิน

        "ท่านจะเกินไปแล้วนะ ข้าให้พักด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

        "เถอะนะ อาบน้ำให้ข้าเถิด ข้าขี่ม้าจนหมดแรงแม้จะถอดเสื้อผ้าออก"

        "ท่านนี่นะ"

        สุดท้ายรั่วซีก็อดใจอ่อนกับสายตาเว้าวอนตรงหน้าไม่ได้มือเล็กค่อย ๆ ปลดชุดคลุมออก หญิงสาวค่อย ๆ ถอดอาภรณ์ชายหนุ่มตรงหน้าออกทีละชิ้น

        การถอดอาภรณ์ให้บุรุษเป็นเรื่องปกติที่นางต้องทำทว่าครั้งนี้กลับทำให้หัวใจหญิงสาวเต้นแรงรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

        ถึงภายนอกจะดูซูบผอมลงแต่ภายในอาภรณ์กลับยังคงมีมัดกล้ามแน่นเช่นเดิม หรือดูจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำเท่าที่นางจำรูปร่างเขาได้ ส่วนด้านล่างของเขา นางแทบไม่มองลงไปด้วยซ้ำ

        "เจ้าเขินอายเช่นนี้ ช่างน่ารักยิ่งนัก"

        "ถอดอาภรณ์เสร็จแล้ว ท่านลงอ่างอาบน้ำเถอะ ข้าได้ถูตัวให้จะได้เสร็จเร็วๆ"

        รองแม่ทัพเหอมองหญิงสาวตรงหน้าเขาไม่เคยเห็นนางเขินอายเช่นนี้มากก่อน เป็นอีกมุมของหญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็น 

        คิดไม่ผิดจริงๆ ที่มาหานาง

        "ท่าน....ไม่นึกรังเกียจข้าหรือ"

        "รังเกียจเจ้า เรื่องอันใดเหตุใดข้าต้อง..." ชายหนุ่มหันหน้ากลับไปหารั่วซีที่กำลังถูหลังให้เขาตอนแรกเขาไม่เข้าใจคำถามนาง แต่ตอนนี้เขาพอคิดตามได้แล้ว ว่านางถามถึงสิ่งใด

        "เสี่ยวรั่ว เหตุใดข้าต้องรังเกียจเจ้าข้าเองก็รู้จักเจ้าเพราะงานที่เจ้าทำ ตอนนั้นข้ายังทำเรื่องน่ารังเกียจต่อเจ้าด้วยซ้ำ

        ข้ารู้เรื่องหออ้ายซ่างทั้งหมดแล้วข้าจะรอเวลาที่เจ้าได้เป็นอิสระ ถึงเวลานั้นเราจะอยู่ด้วยกัน ดีหรือไม่" รองแม่ทัพเหอใช้ฝ่ามือร้อนประคองใบหน้าสวยไว้ ก่อนจะบรรจงหอมแก้มนุ่มที่เริ่มเปียกชื้นด้วยคราบน้ำตา

        รั่วซีเองก็ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงร้องไห้ออกมาหลังจากได้ยินคำตอบจากเขา นางกลัวเหลือเกินว่าเขาจะคิดรังเกียจหญิงคณิกาเช่นนาง

        คำตอบของเขาเสมือนปลดผลึกความรู้สึกภายในใจ

        หญิงสาวมิได้ขัดขืนเมื่อร่างหนาลุกขึ้นจากอ่างน้ำช้อนอุ้มนางกลับไปที่เตียงนอน

        ชายหนุ่มจับใบหน้าเล็กอีกครั้งริมฝีปากร้อนค่อย ๆ ประทับรอยจูบบนหน้าผากมน แก้มเนียนทั้งสองจมูกโด่งรั้น จนสุดท้ายมาบรรจบที่ริมฝีปากบาง

        รองแม่ทัพเหอบรรจงจุมพิตรั่วซีอย่างอ่อนโยนดูดเม้มริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา เป็นการจุมพิตที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่รั่วซีเคยเจอมา 

        "อะ อืมมม" รั่วซีอ้าปากเล็กให้ลิ้นหยาบได้เข้ามากวาดหาน้ำหวานในโพรงปากเกี่ยวตวัดเรียวลิ้นพันไปมาแลกน้ำใสกันอยู่นาน

         ระหว่างนั้นมือใหญ่ก็ไม่อยู่นิ่ง เขาค่อย ๆ ถอดอาภรณ์ร่างบางออกไปด้วยกว่านางจะรู้ตัวทั้งร่างก็เปลือยเปล่าแล้ว

        "อ่าา ท่านนี่นะ มือไวจริง ๆ"

        "เสี่ยวรั่วต่อจากนี้ข้าจะเรียกเจ้าเช่นนี้ ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่ฟางหลง ดีหรือไม่"

        "พี่ฟางหลง?"

        "ใช่ ข้าแซ่เหอนามฟางหลง เช่นนั้นเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่ฟางหลงหรือว่าจะเรียกท่านพี่ดี"

        "พี่ฟางหลงก็พอเจ้าค่ะ ท่านนี่คุยคุยด้วยหน่อยก็เริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น"

        ฟางหลงหัวเราะชอบใจกับท่าทีของหญิงสาวในอ้อมอกตอนนี้จะยอมให้นางเรียกแค่ ‘พี่ฟางหลง’ ไปก่อนยังไงเสียต่อไปนางก็ต้องเรียกเขาว่า'ท่านพี่'อยู่ดี