ตอนที่9 ข้าวใหม่ปลามัน (ลูคัส&มุกดา)
หลังจากที่ทั้งสองกลับมาจากที่ทำงานจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเข้านอนมุกดากำลังนั่งเล่นมือถือเครื่องใหม่ล่าสุดที่เพิ่งไปถอยมาใหม่อยู่บนเตียงลูคัสเดินมาถึงที่เตียงได้เขาก็หงายท้องนอนลงบนเตียงข้างๆเธอพร้อมกับยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากตัวเองเอาไว้ แล้วบ่นออกมาเบาๆ
“เฮ้อ...อีกหกวัน” ก็เขากำลังนับวันนับคืนที่จะได้ปั้มลูกกับเธอน่ะสิ
มุกดาเธอนั่งอยู่ข้างๆเขาได้ยินชัดเต็มสองหู รีบเบนหน้าออกจากมือถือมามองหน้าเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉยทำเป็ไม่ได้ยินไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เธอแกล้งไม่ได้ยินต่างหาก
“เฮ้อ....ง่วงพอดีเลยนอนดีกว่า” มุกดาทำท่าวางมือถือแล้วเอนตัวนอนลงข้างๆเขาเธอหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวเองอย่างดี แล้วกำลังจะหลับตาลงแต่ลูคัสสามีทางนิตินัยของเธอที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ตะแคงหันมาทางเธออยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาว่า...
“วันนี้เลยได้ไหม” ทำเอาคนที่กำลังจะหลับตาลงกลับต้องเบิกตาโพล่งขึ้นมาถึงเขาจะกำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อเธออยู่ก็จริงแต่คนอย่างเขาก็ไม่มีทางขืนใจเธอย่างแน่นอน
“เราตกลงกันแล้วนี่คะ พี่หมอสัญญากับมุกแล้วนะว่าจะให้เวลามุกเจ็ดวัน” มุกดารีบเอ่ยทวงสัญญาทันที ถึงคำพูดของเขาจะดูไม่ได้มีความหมายอะไรแต่มุกดาก็รู้ได้ถึงความหมายนั้นเป็อย่างดีและนั่นก็ยิ่งทำให้มุกดาหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีเพราะเกิดจากความกลัวเธอไม่ได้กลัวลูคัสหรือพี่หมอของเธอหรอกนะ แต่สิ่งที่เธอกลัวก็คือน้อยชายของพี่หมอต่างหาก
“ถ้าอย่างนั้น…” ลูคัสรั้งเอวบางของมุกดาเข้ามาประชิดตัวทันที
“ว๊าย...พี่หมอจะทำอะไรคะ” มุกดาหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกหลายเท่าของเมื่อสักครู่แต่ทว่าเมื่อมือเรียวใหญ่ของเขาที่ยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าออกให้เธออย่างอ่อนโยนนั้นมันทำให้มุกดารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที
“คืนนี้ขอจูบได้ไหม” ลูคัสเอ่ยขอเสียงเบามุกดาส่ายหน้าเบาๆมองหน้าเขาทั้งสองสบตากันในระยะกระชั้นชิดมุกดาหน้าแดงขึ้นมาทันทีถ้าไม่นับจูบในวันแต่งงานที่มีคนเชียร์กันให้เธอกับเขาจูบกันครั้งนี้จะเรียกว่าจูบแรกก็ได้ เพราะครั้งนั้นริมฝีปากแค่แตะกันเท่านั้น
“น่านะ เื่นั้นพี่ให้เวลามุกเจ็ดวัน แต่พี่ไม่ได้หมายถึงเื่อื่นด้วยสักหน่อย” คนตัวโตเริ่มใช้มารยาหลอกล่อคนตัวเล็กด้วยการค่อยๆััเนื้อตัวกันทุกวันเป็ประจำไม่แน่เธออาจจะยอมให้เขาก่อนครบเจ็ดวันก็ได้
“ทำไมพี่หมอเ้าเล่ห์จังคะ” มุกดาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่หมอของเธอเป็ผู้ชายแบบนี้เพราะ่ที่คบกันมาสองปี พี่หมอของเธอเป็สุภาพบุรุษมาตลอดแต่ตอนนี้เธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว ซึ่งถ้าเขาจะทำมากกว่านี้มันก็ไม่ได้ผิดอะไรเพียงแต่แค่เธอยังเขินอยู่ก็เท่านั้น
“นะครับ ขอแค่นี้เอง มุกคงไม่ใจร้ายกับพี่ใช่ไหม” ลูกอ้อนมาเต็ม หญิงชายอยู่ด้วยกันใกล้ชิดกันย่อมต้องเกิดความรู้สึกที่ดีต่อกันอยู่แล้วยิ่งลูคัสที่เป็สุภาพบุรุษกับมุกดามาโดยตลอดด้วยแล้วยิ่งเกิดความไว้เนื้อเชื่อใจกันมากขึ้น
“พี่หมอ…อุ๊บ!” มุกดายังพูดไม่ทันจบประโยคลูคัสก็เลือกที่จะประกบริมฝีปากอุ่นนุ่มของเขาลงไปที่ริมฝีปากบางของเธอทันที มือข้างหนึ่งของเธอถูกเขาผสานไว้ด้วยนิ้วมือของเขาอยู่ที่หน้าอก
ลูคัสค่อยๆโน้มตัวเองให้ขึ้นไปอยู่้าตัวเธอเพื่อให้ง่ายต่อการลิ้มรสริมฝีปากอุ่นยังคงขบเม้นเบาๆอยู่ที่ริมฝีปากบางไม่ได้หยุดแต่ดูเหมือนว่าคนใต้ล่างจะนอนให้เขาจูบอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งมันไม่สนุกเอาเสียเลย
“จูบตอบพี่ด้วยสิครับ” น้ำเสียงแ่เบาแทบจะเรียกว่ากระซิบมุกดาหลับตาลงอีกครั้ง แล้วจูบตอบเขาตามที่เขา้า ทั้งสองจูบกันอยู่เนิ่นนานจากจูบเบาๆก็กลายเป็แลกลิ้น มุกดาหัวใจเต้นแรงมือข้างหนึ่งที่ถูกนิ้วของเขาผสานเอาไว้ เริ่มบีบแรงขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์ของทั้งสองริมฝีปากที่ประกบกันอยู่นั้นก็เริ่มหนักหน่วงขึ้นไปตามอารมณ์โดยลูคัสจะให้จังหวะเธอได้หายใจตลอด ทั้งสองจึงจูบกันอย่างเนิ่นนานจนเป็ลูคัสเองที่เริ่มจะทนอารมณ์ของตัวเองไม่ไหว
“วันนี้เลยได้ไหม” มุกดาที่ยังมีความกลัวอยู่มากรีบเม้มปากแน่นแล้วส่ายหน้าให้เขาเป็คำตอบ เอาจริงๆถ้าเขาไม่ถามก็น่าจะดีกว่านี้
“งั้นพอแค่นี้” เขาตอบแค่นี้แล้วรีบลุกออกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปโดยที่มุกดาไม่รู้เลยว่าเขาเข้าไปทำอะไรในนั้นอยู่นานสองนานแต่พอเขากลับออกมามุกดาก็หลับไปแล้ว
“ยัยตัวแสบฝากไว้ก่อนเถอะ” ลูคัสล้มตัวนอนลงข้างๆเธอจากนั้นเขาก็หลับตาลง สำหรับลูคัสแล้วมุกดายังเด็กกว่าเขามากเขาควรให้เวลากับเธอตามที่ตกลงกันไว้อีกอย่างเกมแข่งขันครั้งนี้ยังไงเขาก็เป็ฝ่ายนำ
ทางด้านนาธาน
@ผับโซเฟีย
“พักนี้มาบ่อยนะเพื่อน” โซเฟียเดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเพื่อนอย่างเคยชินพลางเอ่ยทักทายอย่างเป็กันเองแต่โซเฟียก็ยิ่งแปลกใจที่วันนี้เพื่อนของเขามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“ไอ้โซเฟีย กูเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วว่ะ” วันนี้นาธานสั่งเหล้ามาดื่มด้วย
“เฮ้ยจริงดิ แล้วเธอมีผัวไปหรือยังวะ” รอยยิ้มของนาธานหุบลงทันทีรู้สึกเซ็งทันทีที่คำถามของโซเฟีย คำถามนี้เอ่ยขึ้นมา
“กูไม่รู้ กูถามเธอแล้วแต่เธอก็ไม่ยอมบอก” และเื่นี้นี่แหละที่ทำให้นาธานยังคงรู้สึกหนักใจอยู่แต่ถ้าเธอยังไม่มีใคร เขาก็พร้อมที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้นแต่อย่างน้อยการที่เขาได้เจอเธออีกครั้ง ก็ทำให้เขาได้ขอโทษเธอแล้ว
“ยังสวยเหมือนเดิมไหมวะ”
“อือ” นาธานไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าเธอเป็ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งถึงแม้นว่าเวลาจะผ่านไปถึงสี่ปีแล้ว เธอก็ยังสวยเหมือนเดิมเลย แต่แววตาของเธอดุดูเด็ดเดี่ยว เขากำลังกลัวว่าจะเข้าหาเธอได้ยากขึ้น
“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ” โซเฟียอยากรู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ในใจเพื่อนของเขามาสี่ปีพอได้เจอหน้ากันแล้วมันจะทำยังไงต่อแต่ถ้าเป็โซเฟียต่อให้ได้มายากขนาดไหนเขาก็จะต้องเอามาให้ได้ยกเว้นแต่ว่าเธอเป็ของคนอื่นไปแล้ว
“ไม่รู้ว่ะ ดูเธอไม่ค่อยจะเป็มิตรกับกูสักเท่าไหร่” ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ง่ายเหมือนกับครั้งแรกที่เขาเคยเจอเธอซะแล้วแถมคำพูดของเธอยังตัดเยื่อใยของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
“ก็แหงแหละ ถ้าเธอดีกับมึงก็แปลกแล้ว ทำกับเธอไว้ซะขนาดนั้น” นั่นสินะ แค่คำขอโทษมันอาจจะไม่พอ
“มึงว่ากูควรจะเดินหน้าหรือถอยหลังดีวะ” แน่นอนว่าใจในของเขาคือเดินหน้าอยู่แล้วแต่แค่อยากจะลองเชิงถามความคิดเห็นของเพื่อนดูก็เท่านั้น
“กลัวหรือไงแค่ผู้หญิงคนเดียว ให้คนของกูไปฉุดมาให้เอาไหม” คำพูดของเพื่อนรัก ทำเอานาธานถึงกลับอยากจะตบกระบาลมันให้ทิ่ม
“อย่างเว่อ ถ้าทำแบบนั้นมีหวังเธอคงเกลียดขี้หน้ากูจนลูกกูบวชแน่ๆ” นาธานส่ายหน้าให้เพื่อนเบาๆ แต่ก็รู้ว่าถ้าเขา้าแบบนั้นโซเฟียก็จัดให้เขาได้ แต่เขาจะไม่มีวันทำกับเธอแบบนั้นเด็ดขาด
“มึงยังยืนยันคำเดิมไหม ว่ายังอยากได้เธอมาเป็แม่ของลูกมึงน่ะ” โซเฟียถามขึ้นเตือนสติเพื่อน เพราะถ้านาธานยังคงยืนยันคำเดิมก็ไม่ต้องมาถามอีก และสิ่งเดียวที่ควรทำคือเดินหน้าเอาให้สุดถ้าเธอยังไม่ยอมก็คงต้องฉุด...
“ไม่แน่ใจ”
“อ้าวไอ้นี่ แล้วทำไมตอบแบบนี้วะ” คำตอบของนาธานทำเอาโซเฟียถึงกลับเสียอารมณ์เพราะถ้ามันยังไม่รู้หัวใจตัวเอง โซเฟียก็คงช่วยอะไรไม่ได้
“แล้วกูควรจะตอบมึงว่าอะไร”
“เออ...มึงไม่ต้องมาตอบกับกูหรอกไปตอบให้เมียมึงฟังเถอะ”
“เมีย...” นาธานทวนคำพูดของเพื่อนที่มันใช้คำว่าเมีย...
“ทำไม ได้กันแล้วก็ต้องเป็เมียไง มันผิดตรงไหน” ผิดมาก...ถึงจะค้านในใจแต่กลับรู้สึกดีถ้าเขาจะได้ใช้คำนี้กับเธอคนนั้น...ฮันนี่
“ถ้าอย่างนั้นเมียมึงคงชุมมากเลยเนอะ” นาธานเย้าเพื่อนอีกครั้งเพราะดูเหมือนว่าเมียของเพื่อนคงนับไม่ถ้วน
“คนนะเว้ยไม่ใช่ยุง ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่สนุก แล้วพวกนางก็เต็มใจไม่เหมือนกับเธอคนนั้นของมึงสักหน่อย” นาธานพยักหน้าให้เพื่อนแล้วก็รู้สึกว่า เออ...มันก็ยังแถไปได้
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ” โซเฟียถามเมื่อเห็นหน้าเพื่อนเหมือนทำท่าคิดอะไรสักอย่าง
“กูรู้สึกเกรงใจเธอว่ะ” ครั้นจะจู่โจมเลยก็กลัวว่าเธอจะเกลียดขี้หน้ามากกว่าเก่าจะค่อยๆจีบก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันการเพราะตอนนี้ลูคัสพี่ชายของเขาก็ได้แต่งงานไปแล้ว
“นี่มึงอย่าบอกนะว่ากลัวเมียั้แ่ป่านนี้เลย เสียชื่อหมด”
“กูอยากจะเห็นผู้หญิงที่จะมาเป็เมียของมึงจริงๆ” นาธานรู้สึกว่าเพื่อนของเขาดูยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน ชอบทำตัวเป็เสืออยากจะเห็นตอนมันเป็แมวเชื่องๆจัง
“รอไปก่อนเถอะ กูยังไม่เคยคิดเื่นี้” ชีวิตที่มีแต่งความสนุกในทุกๆวันแบบนี้โซเฟียยังไม่ยอมมีเมียแน่นอน เพราะการผูกมัดมันทำให้ชีวิตน่าเบื่อ ไร้สีสันสิ้นดี...โซเฟียคิดแบบนี้มาตลอด
“ทำไมล่ะ อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้วนะเว้ย” นาธานเองก็เคยถามคำถามนี้กับตัวเองเช่นกันแล้วทุกวันนี้ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ แต่เขาก็อยากฟังคำตอบของเพื่อน
“สำหรับกูอายุเป็เพียงตัวเลข จะมีเมื่อไหร่ก็ได้” สุดท้ายนาธานก็ไม่ได้สาระจากคำตอบของเพื่อนอีกตามเคย
“ขี้คุยชิบผาย” ฮึ! จะมีเมื่อไหร่ก็ได้อย่างนั้นเหรอ เขาค้านใจขาดเลยว่าไม่จริง
“ไอ้ลูคัสเป็ยังไงบ้าง ั้แ่แต่งงานไปไม่เห็นมันมาที่นี่เลย” ลูคัส นาธาน โซเฟีย ทั้งสามคนเป็เพื่อนกัน แต่อายุต่างกันคนละปีซึ่งถือว่าห่างกันไม่มาก จึงคุยกันแบบเพื่อน ไม่ได้มองถึงอายุเป็หลัก
“คงเร่งทำลูกอยู่มั้ง” นาธานตอบแบบเซ็งๆรู้สึกอิจฉาพี่ชายยังไงก็ไม่รู้ ดูเหมือนว่าเกมแข่งขันของแด๊ดเกมนี้เขาคือคนที่จะต้องพยายามอยู่คนเดียว...เฮ้อ
“ไอ้หมอ ไหนๆมึงก็เจอคนที่ถูกใจแล้ว ลองเข้าหาเธอดูคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอก็อาจจะเล่นตัวบ้างเป็ธรรมดา อย่าลืมสิความรู้สึกที่เธอมีต่อมึงคือติดลบนะเว้ย”
“เออ...กูรู้”
“วันนี้กูนัดน้องส้มไว้ ไม่อยากให้เธอรอนาน กูไปก่อนนะ” โซเฟียที่นัดสาวไว้ รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างกระดี๊กระด๊าวันนี้โซเฟียจำใจต้องทิ้งเพื่อนให้นั่งอยู่คนเดียวไปก่อน
“ระวังเถอะเอดส์จะแดกเข้าสักวัน” นาธานด่าตามหลังเพื่อนไปสำหรับเขาเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนกับที่ได้น้องพอร์ชมาเลี้ยงไว้เป็ลูกเขาก็ไม่ค่อยได้ชอบอะไรแบบนี้อีกแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเลิกอาจจะมีบ้างแต่ก็แค่นานๆครั้งเท่านั้น แต่ก็ไม่ถึงกลับอดอยากปากแห้งซะทีเดียว
“มึงก็รักษาให้กูสิไอ้หมอ สมัยนี้เขามียารักษาแล้วกูรู้” โซเฟียไม่ได้สะทกสะท้านอะไร แล้วยังตอบกลับมาอยากไม่เคยคิดกลัว
“แสนรู้ จะไปไหนก็ไปไป๊” นาธานอดที่จะเอ็นดูในความกลัวอด! มากกว่ากลัวเอ็ดส์ของเพื่อนไม่ได้เขานั่งดื่มต่ออยู่คนเดียวอีกสักพักแล้วก็กลับ
991
