ยามรุ่งสาง
แสงอาทิตย์ยังไม่ทันแทรกผ่านม่านหมอก
แต่ตำหนักของซูอินกลับสว่างราวกับมีแสงจันทร์ส่องจากด้านใน
ซูอินลืมตาขึ้นช้า ๆ
เมื่อคืนเธอเพิ่งเห็นภาพในอดีต—
เด็กผมเงินร้องเรียกเธอด้วยน้ำตา
ทั้งหวาน ทั้งเศร้า ทั้งเจ็บปวดจนหัวใจสั่น
เธอขยับตัว
และพบว่า—
องค์ชายฉีอวิ้น…ยังนั่งเฝ้าข้างเตียงทั้งคืนอีกแล้ว
ซูอินอ้าปากเหมือนจะบ่น
แต่แทนที่จะดุ
กลับหลุดประโยคเบา ๆ ออกมาก่อนที่สมองจะทันสั่ง
“…หล่อจนง่วงไม่ลงเลยเพคะ…”
องค์ชายสะดุ้งนิด ๆ
แต่ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน
เพราะถ้าแสดงออกตอนนี้ เขาจะเขินมากกว่าเธอ
ทันใดนั้น
ลมเย็นวาบพัดเข้ามาในตำหนัก
ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท
และไม่มีช่องลมให้พัดผ่านเลย
ซูอินขนลุกทันที
เพราะในลมนั้น…มีเสียงกระซิบ
แตกต่างจากเด็กผมเงินเมื่อคืน
เสียงนี้เป็นเสียง—ผู้ใหญ่
สงบ ลึก และเหมือนไม่ได้มาจากโลกนี้
“ผู้ถือผนึกเจ็ดแฉก…
เจ้าตื่นขึ้นแล้วหรือ?”
ซูอินสะดุ้ง
มือกำผ้าห่มแน่น
องค์ชายฉีอวิ้นลุกขึ้น
จับดาบไว้ในมือ
“ผู้ใด!?”
เสียงตอบกลับมา
ไม่ได้ดังจากข้างนอก
แต่ดังจาก…เบื้องบน
“ข้าไม่ได้มาในฐานะศัตรู
แต่เพื่อเตือน…ว่าเวลาของโลกกำลังจะเคลื่อนผิดทิศ”
แสงสีขาวทองตกกระทบพื้น
ค่อย ๆ กอดกันเป็นร่างชายสูงโปร่ง
สวมชุดยาวสวรรค์สีขาวเงิน
กรอบตานิ่งเหมือนอ่านประวัติศาสตร์ของทุกยุค
เทพสาราณะแห่งเวลา — โหยวเหริน
ผู้บันทึกโชคชะตา
ผู้เก็บรักษาเส้นเวลาของเทพและมนุษย์
และ…ผู้ที่รู้ชาติก่อนของซูอินทุกประการ
ซูอินอ้าปากค้าง
“ท่าน…เป็นใครเพคะ?”
เทพสาราณะไม่ตอบทันที
แต่ก้มมองเธอเหมือนมองของล้ำค่าโบราณ
“เจ้า…โลหิตแห่งสวรรค์
ผู้หายไปหนึ่งหมื่นปี
สุดท้ายก็กลับมาจุติอีกครั้ง”
ซูอินงง
องค์ชายวางตัวขวางหน้าเธอโดยอัตโนมัติ
“นางเป็นคนของข้า
หากเจ้ามีเจตนาไม่ดี—”
เทพสาราณะยิ้มบาง
“ข้ารู้ดีว่าเจ้า…คือผู้พิทักษ์ผนึกคนสุดท้าย”
องค์ชายชะงัก
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
เทพสาราณะ
“เจ้าเกิดมาเพียงเพื่อคอยอยู่ข้างนาง
ตั้งแต่สวรรค์สร้างผนึกเจ็ดแฉกให้ปิดพลังของเทพธิดาเวลา”
ซูอินหน้าเสีย
“ท่านหมายถึง…ข้าเป็น ‘เทพธิดา’ เหรอเพคะ!!?”
เทพสาราณะพยักหน้าเบา ๆ
“เทพที่อันตรายที่สุด
และงดงามที่สุดในสวรรค์ยุคก่อนตำนาน”
ซูอิน
“…ท่านชมข้าอยู่หรือขู่ข้าอยู่คะ?”
เทพสาราณะยิ้ม
“ทั้งสองอย่าง”
องค์ชายหันมามองเธอ
“นางเป็นเทพธิดา…จริงหรือ?”
เทพสาราณะ
“หาใช่เพียงเทพธิดา แต่เป็น—”
เขายื่นนิ้วแตะเหนือหน้าผากของซูอิน
ประกายแสงทองสว่างวาบ
เทพผู้มีอำนาจเหนืออดีต ปัจจุบัน อนาคต
สูงกว่าเทพทั้งมวล
ยกเว้นเพียง “จักรพรรดิสวรรค์”
เมื่อตรงหน้าผากถูกแตะแผ่วหนึ่ง
หัวซูอินก็วูบเหมือนกำลังจมน้ำในกาลเวลา
เธอเห็น—
ภาพเด็กผมเงินที่ร้องเรียกเธอ
วิ่งตามเธอในสวรรค์
ยื่นดอกไม้ให้เธอ
และหัวเราะในอ้อมแขนเธอ
ซูอินพูดเสียงสั่น
“เด็กคนนั้น…คือใครกันแน่เพคะ?”
เทพสาราณะตอบทันที
เสียงเรียบ แต่เอาความจริงทั้งสวรรค์มาด้วย
“เขา…คือร่างเดิมของเจ้า
ในช่วงที่พลังเจ้ากลายเป็น ‘เทพกึ่งเยาว์วัย’
ถูกผนึกออกมาแยกจากตัวเจ้า
ก่อนสวรรค์จะส่งเจ้ามาเกิดใหม่”
ซูอินเบิกตากว้าง
“เด็กนั่น…คือ ‘ข้าเอง’ เหรอ!?”
เทพสาราณะพยักหน้า
“ใช่
เขาเป็นส่วนหนึ่งของเจ้าที่ถูกขังไว้ในเส้นเวลาผิดยุค
และตอนนี้—
เขาเริ่มทะลุชั้นเวลาออกมาได้แล้ว”
องค์ชายหน้าตึง
กัดฟันเหมือนอยากฟาดเทพหนึ่งหมื่นตน
“หมายความว่า…
เมื่อคืนที่ได้ยินเสียงเด็กเรียกนาง—
นั่นคือส่วนของนางเอง…ที่กลับมาแย่งนางคืนไปจากข้า?”
เทพสาราณะยิ้ม
“หึงพลังของนางเองด้วยหรือ?”
องค์ชาย
“—!!!”
ซูอินรีบโบกมือ
“เดี๋ยวเพคะ!! นั่นข้าเองนะเพคะ! ข้าไม่ไปแย่งข้าคืนจากท่านเองหรอก!!”
องค์ชาย
“มันไม่ตลกซูอิน!”
ซูอิน
“ข้าก็ไม่ได้ล้อเพคะ!!”
เทพสาราณะมองทั้งสอง
แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
“ซูอิน”
เทพสาราณะพูดเสียงเรียบแต่หนัก
“เจ้าจะต้องเลือกว่า
จะปลดผนึกตัวเอง…หรืออยู่ในร่างมนุษย์ต่อไป”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“…แล้วถ้าข้าปลดผนึก?”
เทพตอบช้า ๆ
แบบที่ทำให้หัวใจของทุกฝ่ายหยุดเต้นไปหนึ่งครั้ง
“เจ้าจะกลับเป็นเทพเต็มตัว
และองค์ชายฉีอวิ้น…
จะถูกลบออกจากชะตาของเจ้า
เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย”
ซูอินตัวชา
องค์ชายหน้าซีดในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ซูอิน…”
เขากระซิบเบา ๆ
“ข้าไม่เป็นอะไร
เจ้าควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า—”
ซูอินตะโกนขัดทันที
เสียงดังจนเทพยังชะงัก
“ไม่! ถ้าข้าต้องลืมท่าน ข้าไม่เลือก!!”
เทพสาราณะมองเธอด้วยสายตาที่บอกว่า…
เขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะตอบแบบนี้
“เช่นนั้น…เตรียมตัวให้ดี”
ซูอินหายใจติดขัด
“เตรียมตัวเพื่ออะไรเพคะ?”
เทพสาราณะหันหน้าไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
ดวงตาเขาเปลี่ยนเป็นสีทองเหมือนนาฬิกาจักรกล
“เพราะผู้ที่เคยหักหลังเจ้า…
กำลังจะกลับมาในร่างใหม่
และเขาจะทำทุกทาง
เพื่อให้เจ้าจำเขาได้ก่อนองค์ชายฉีอวิ้น”
ท้องฟ้าสั่น
พื้นดินไหวเบา ๆ
ประหนึ่งกาลเวลากำลังบิดตัว
องค์ชายดึงซูอินเข้ามากอดแน่น
มากจนเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นรัวผิดจังหวะ
“…ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเจ้าไปอีก”
เทพสาราณะปิดท้ายด้วยคำเดียว
ก่อนร่างเขาจะสลายไปในแสง
“การทดสอบผนึกดวงดาว—เริ่มแล้ว”
⭐ จบบทที่ 36: เทพสาราณะแห่งเวลา✔ เทพสาราณะเปิดเผยชาติก่อนของซูอิน
✔ เด็กผมเงิน = พลังดั้งเดิมของเธอเองที่ถูกผนึก
✔ องค์ชาย = ผู้พิทักษ์ผนึกที่ถูกสร้างมาเพื่อเธอ
✔ หากเธอปลดผนึกเต็มตัว → องค์ชายจะหายไปจากชะตา
✔ อดีตคนรักที่หักหลัง → กำลังกลับมาในร่างใหม่
✔ เริ่มต้น “บททดสอบแห่งผนึกดวงดาว”
1.35M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
