บทที่ 4 พี่ชายหยุดเถอะ!
ทันใดนั้น
เหลิ่งชิงชิวก็แกะมือเขาออก “หลงอ้าวเทียน นายเป็แค่บอดีการ์ดของฉันเท่านั้น เื่ในครอบครัวของฉันนายไม่ต้องเข้ามายุ่ง”
“ชิงชิว ผมเข้าใจถึงความกังวลของคุณ คุณวางใจเถอะครับ วันนี้มีผมอยู่ตรงนี้ด้วย ไม่ว่าใครก็อย่าหวังว่าจะบีบคั้นให้คุณแต่งงานได้”
ลู่เฉิงเหวินพยักหน้า
‘แน่นอนสิ นายมันเก่งเหลือเกินนี่!’
‘คำพูดเท่ ๆ คงยังมีอีกเยอะเลยสินะ? พูดสิ พูดให้หมดเปลือกเลย เป็ถึงาาทหารรับจ้าง นายต้องทำให้ทุก ๆ คนรู้ว่านายยืนอยู่ฝั่งธรรมะ!’
‘เริ่มการแสดงของนายได้เลย!’
หลงอ้าวเทียนหมุนตัวไป เผชิญหน้าแขกทั้งหลายที่มาร่วมงาน กล่าวเสียงดังกังวาน
“เป็ถึงสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเสวี่ย แต่ดำเนินธุรกิจหวังด้วยวิธีการสกปรก และยังถึงขั้นเสียสละความสุขของลูกสาวเพื่อแลกกับผลประโยชน์! พวกคุณยังมีความละอายอยู่รึเปล่า? เคยคิดถึงความสุขที่แท้จริงของชิงชิวบ้างไหม?”
ลู่เฉิงเหวินปรบมือให้หลงอ้าวเทียนอยู่ข้างหลัง
‘ยอดเยี่ยม! ชิงชิว ถึงตาคุณแล้ว ร้องไห้ออกมาซะดี ๆ!’
‘เขาอุตส่าห์พูดจนถึงขั้นนี้ คุณจะไม่ซาบซึ้งคงไม่ได้แล้ว จริงสิ... ร้องเลย!’
เหลิ่งชิงชิวมองลู่เฉิงเหวิน สายตาอันเย็นเยียบสะท้อนไฟแห่งความโกรธที่โดนดูแคลนออกมา
ลู่เฉิงเหวินเห็นสายตาดุดันของเหลิ่งชิงชิวแล้ว จึงลดมือลงด้วยความอึดอัดและทำตัวไม่ถูก จากนั้นแสร้งทำเป็มองไปทางอื่น
หลงอ้าวเทียนยังคงพูดต่อไป “คุณอาเหลิ่ง คุณน้าเหลิ่ง ชิงชิวเป็ลูกสาวของพวกคุณ คุณยอมผลักเธอเข้าสู่กองไฟได้จริง ๆ เหรอ? ลู่เฉิงเหวินเป็คนยังไง ทุกคนทั่วทั้งเมืองเสวี่ยคงรู้กันหมดแล้วใช่ไหมครับ? ให้ลูกสาวแต่งงานกับเดนมนุษย์แบบนี้ คุณไม่รู้สึกเศร้าใจและเสียใจบ้างเลยสักนิดเหรอ?”
เหลิ่งชิงชิวตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราด “เื่ของฉันต้องให้บอดีการ์ดอย่างนายมาสั่งสอนด้วยเหรอ? นายถูกไล่ออกแล้ว! เชิญออกไปจากที่ตรงนี้ เดี๋ยวนี้!”
หลงอ้าวเทียนงุนงง
อ้าว!?
ทำไม... ดูเหมือน... จะไม่ค่อยถูกต้องสักเท่าไหร่?
เื่ไม่ควรจะเป็แบบนี้เลยนี่นา!
ตอนนี้เสียงจากรอบด้านก็ดังขึ้น
“คนคนนี้เป็ใครกัน? ทำไมถึงไม่รู้ระเบียบเอาซะเลย?”
“คนอื่นจัดงานมงคลในบ้าน เขาเกี่ยวข้องอะไรด้วย! ดูท่าทางคงเป็พวกฉวยโอกาส อยากจะมาเฉยชมคุณหนูใหญ่ของตระกูลเหลิ่งละมั้ง?”
“ตักน้ำดูตัวเองบ้างนะ!”
“โอ๊ย คุณธรรมของคนลักษณะแบบนี้ดูปลอมมาก!”
ลู่เฉิงเหวินกังวลจะแย่แล้ว
‘พวกคุณจะะโเสียงดังไปทำไม? ค่าความเจ็บแค้นพุ่งกระฉูดแล้ว เดี๋ยวเขาก็ลงมือหรอก!’
‘เงียบ ๆ กันไปเลยนะ!’
ตอนนี้เองที่ผู้ชายร่างใหญ่บึกบึนของตระกูลลู่พุ่งตัวเข้ามาคว้าคอเสื้อของหลงอ้าวเทียนไว้ “เ้าหนุ่ม! วันนี้เป็วันมงคลของคุณชายลู่ นายจะมาสร้างปัญหาเหรอ? นายลองดูสิว่านี่คืออะไร! หมัดเท่ากระสอบทรายเคยเห็นรึเปล่า?”
หลงอ้าวเทียนแสยะยิ้ม
ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ฉันแค่กระดิกนิ้วแกก็ดับแล้ว
ชายหนุ่มหลับตาลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น การต่อสู้ครั้งที่หนึ่งเพื่อศักดิ์ศรีของฉันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!
ชื่อเสียง! เกียรติยศ! สาวงาม!
นับแต่วินาทีนี้เป็ต้นไป... ล้วนเป็ของฉันทั้งหมด!
หลงอ้าวเทียนสูดหายใจลึก ๆ เข้าไปเต็มปอด ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น พลังรุนแรงดุดันล้อมรอบตัว “ในเมื่อแกอยากจะลองดี ฉันก็จะให้แกได้รู้ว่าาาหวนคืนสู่แผ่นดินนั้นเป็ยังไง! วันนี้ฉันจะ... อ้าว!?”
เมื่อเสียงทุ้มหนักแน่นดังขึ้น ผู้ชายร่างบึกตรงหน้าก็หายวับไป
พอก้มหน้าลงมอง เขาก็เห็นลู่เฉิงเหวินพุ่งเข้าไปล็อกตัวผู้ชายร่างบึกติดพื้น
ผู้ชายร่างบึกพยายามลุกขึ้นเพื่อต่อสู้กับหลงอ้าวเทียน ทว่าก็ถูกลู่เฉิงเหวินกดติดพื้น คนทั้งสองกอดรัดเป็พัลวัน
“พี่ชาย! ใจเย็น! ใจเย็นก่อน!” ลู่เฉิงเหวินรีบพูดปลอบใจเขา
ไม่ปลอบใจไม่ไหวหรอก!
คนคนนี้เป็เครื่องเซ่นชิ้นแรกในวันนี้ของพระเอก พระเอกดับอีกฝ่ายในชั่วพริบตา ถัดมาก็จะหักขาของลู่เฉิงเหวิน
เขาไม่อยากโดนพระเอกหักขา!
ร่ำร้อง “พี่ชาย ไม่ต้องถึงขั้นนั้น ไม่ต้องถึงขั้นนั้น... เห็นแก่หน้าผม...”
ผู้ชายร่างบึกอึ้งไปทันที “คุณชายลู่นับถือผมเป็พี่ชาย?”
ลู่เฉิงเหวินกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเขาอยู่นาน และเริ่มรู้สึกเหนื่อยมากแล้ว เขาพูดเสียงหอบ “ใช่ พี่ชาย ...ตลอดชาติ”
ผู้ชายร่างบึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณชายลู่มีฐานะสูงส่งถึงขนาดนั้น แต่ก็ยังนับถือผมเป็พี่ชาย! วันนี้ผมจะจัดการกับเ้าหมอนั่นให้คุณชายลู่เอง!”
หลงอ้าวเทียนคำรามเสียงดัง “ได้เลย! เข้ามา! ลงมือสิ!”
ชายหนุ่มกดตัวผู้ชายร่างโต พูดพลางกัดฟันแน่น “เป็พี่น้องกันก็อย่าขยับสิ!”
ตามความคาดหมาย ผู้ชายร่างใหญ่สงบนิ่งทันที
เหลิ่งชิงชิวตะคอก “หลงอ้าวเทียน! นายก่อเื่พอแล้วรึยัง? ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลงอ้าวเทียนตกตะลึงอย่างหนัก
“ชิงชิว คนตระกูลลู่บีบบังคับคุณใช่ไหม? คุณวางใจเถอะนะ กะอีแค่ตระกูลลู่ ในสายตาผมแล้วเป็เพียงมดปลวกเท่านั้น”
เหลิ่งชิงชิวอัดอั้นอยู่ในใจจนแทบคลั่ง
บทพูดนี้น้ำเน่าเกินไปแล้วรึเปล่า?
“หลงอ้าวเทียน นายโดนไล่ออกแล้ว ไปรับเงินเดือนสามเดือนได้เลย ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้และตอนนี้! ฉันไม่อยากจะพูดกับนายอีกแม้แต่ประโยคเดียว!”
หลงอ้าวเทียน ‘เข้าใจ’ แล้ว
ชิงชิวโดนตระกูลลู่บีบคั้น เธอไม่รู้ว่าฉันเป็าาทหารรับจ้าง ดังนั้นเธอเลยกลัวว่าฉันจะโดนอิทธิพลของตระกูลลู่ทำร้าย จึงจงใจแกล้งทำเป็ไม่ใส่ใจ ยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องฉัน!
ช่างซาบซึ้งใจมาก!
ผู้หญิงของฉันกล้าหาญเด็ดเดี่ยวมาก!
ไม่เพียงแค่เขา ตอนนี้แม้กระทั่งลู่เฉิงเหวินก็คิดในทำนองเดียวกัน
เขาร้องคร่ำครวญในใจ
‘คุณพี่สาว! คุณไม่ต้องปกป้องเขาขนาดนี้หรอก ผมเป็เด็กดี รับรองไม่หาเื่เดือดร้อนให้พวกคุณหรอก!’
‘ผมขอร้อง คุณรีบ ๆ ไปกับเขาซะทีเถอะ เื่ที่ดีที่สุดคือฉากต่อไปไม่มีผม ผมไม่กล้าไปเกี่ยวข้องกับพวกคุณจริง ๆ!’
เหลิ่งชิงชิวมองลู่เฉิงเหวินที่กำลังล้มตัวทับบอดีการ์ดที่กำลังร้องไห้สะอื้น จู่ ๆ หญิงสาวก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูท่าทางตลกพิลึก
หลายปีมานี้ไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่าในตัวคนคนนี้จะมีข้อดี แต่วันนี้กลับมีท่าทางร้อนรนคล้ายโดนไฟทะลวงหัวใจ แถมยังอยู่ในสภาพทุลักทุเลเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงให้ความรู้สึกน่าขันและน่ารักขึ้นมาได้
เหลิ่งชิงชิวพลันส่งเสียงหัวเราะขึ้นมา “พี่เฉิงเหวิน ลุกขึ้นเถอะ”
หลงอ้าวเทียนหันไปมองลู่เฉิงเหวินด้วยสายตาดุดัน
ลู่เฉิงเหวินสะดุ้ง
‘เฮ้ย!... ไม่สิ! จะมาแค้นกันแบบนี้ได้ไง? ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!’
ตอนนี้บอดีการ์ดกลุ่มใหญ่วิ่งกรูเข้ามาจากไกล ๆ
“พี่น้องทั้งหลาย! มีคนจะแย่งผู้หญิงของคุณชายลู่ จัดการมัน!”
คนกลุ่มใหญ่ควงกระบอง พลางตรงเข้ามาทางนี้
ลู่เฉิงเหวินนิ่งอึ้ง
เขาเป็ถึงาาทหารรับจ้างเชียวนะ!
พวกนายแห่กันไปก็เป็ได้แค่คะแนนประสบการณ์เท่านั้นแหละ อย่าก่อเื่ให้ฉันเลย!
ซัดกับพวกนายเสร็จ แข้งเหล็กสะท้านยุทธ์อันงดงามของฉันก็คงไม่เหลืออีกแล้ว!
‘์! ฟ้าดิน! ฉากเดธแฟลก*[1] นี้มันเลี่ยงยากขนาดนั้นเลยเรอะ!?’
[1] เดธแฟลก หมายถึง เส้นทางชีวิตที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าจะต้องโดนฆ่า
284
