แสงสว่างสีแดงสาดส่องไปทั่ววิสัยทัศน์
พอรู้ตัวอีกที ก็พบว่ากำลังยืนอยู่ในห้องที่มืดมิดไร้แสงสว่าง
มืด… ชนิดที่มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
ไอร้อนระอุของภูเขาไฟที่เคยสัมผัสได้ฉับพลันหายไป และถูกแทนที่ด้วยอากาศที่เย็นสบาย
สิ่งแวดล้อมรอบตัวช่างสงบหยุดนิ่ง แม้แต่ลมสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี ราวกับว่าความวุ่นวายโกลาหลเมื่อกี้เป็นเพียงแค่ความฝัน
“... ที่นี่คือที่ไหนหรือกรีด? ”
ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากเธอ
“เออ… กรีด? ”
เราพยายามส่งเสียงเรียกหาอีกครั้ง พร้อมกับใช้มือคว้านไปในอากาศที่ว่างเปล่า
“กรีด...? ยังอยู่ตรงนี้หรือเปล่า? ”
ในตอนนั้นเองที่รู้สึกได้ถึงมืออ่อนนุ่มสองข้างกำลังเข้ามาสัมผัสกายจากข้างหลังในเงามืด
“เฮ้ย!? มือใคร! ของกรีด? เธอจะทำอะไร! เดียว!? ทำไมถกเสื้อขึ้นมาแบบนี้!? หยุด! อย่าถอดสิเฮ้ย! แว๊กกกกกกกกกกกกก!? ”
“หุ หุ หุ~ นายนี่ละก็~ ใช้ฉันเป็นโล่เนื้อ แล้วก็ใช้รับเลือดเหม็น ๆ สีเหลือง~ ทำกันถึงขนาดนี้ จะไม่ให้ขอเอาคืนก็คงไม่ใช่ฉันแล้วละ”
“ระ--- เรื่องนั้นมัน!? โอเค! เราขอโทษ! เราขอโทษจริง ๆ จะไม่ทำอีกแล้ว! ”
“ไม่ยกโทษให้”
*พรึบ*
เพียงชั่วพริบตาเสื้อคลุมสีเทาก็ถูกถอดออกไปจากร่างกาย
เธอถอดออกไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ ชนิดที่ว่าต่อให้เราดิ้นแค่ไหน เธอก็ยังสามารถจับถอดออกมาได้โดยไม่มีแม้แต่เสียงเสื้อขาดดังขึ้นมา
“เสื้อคลุมสวยจังน้า~ เดียวเอามาตัดเย็บเป็นชุดเมดตัวใหม่ดีกว่า~ ไม่สิ~ ความจริงฉันรู้สึกอยากได้เสื้อผ้าเหมือนคุณนกข้างนอกอยู่ด้วย อยากมีเสื้อผ้าสวย ๆ แบบเธอสวมอยู่พอดีเลย~ แต่ดูแล้วเนื้อผ้าใช้ตัดเย็บแค่นี้คงมีไม่พอละนะ~”
ระ--- รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง!
“คงต้องลอกปอกเปลือกเสื้อผ้ารวมถึงกางเกงในของนายทั้งหมดมาเป็นวัตถุดิบแล้ว~♥”
“ยะ---ยอมแล้ว! เข้าใจแล้ว! เดียวกลับเมืองจะซื้อเสื้อผ้าให้ใหม่ จะเอาตัวแพงแค่ไหนก็ยอมจ่ายให้! เพราะงั้นอย่าปอกลอกชุดตัวนี้เลยได้โปรด! ”
***
ในที่สุดพายุลูกใหญ่ก็พัดผ่านพ้นไป
“สัญญาแล้วนะ~ ขอบอกเอาไว้ก่อนว่าฉันเป็นพวกไม่เกรงใจใครเลยนะเออ”
“...”
ยัยหุ่นกระป๋องเริ่มอารมณ์ดีขึ้น พร้อมกับโบกมือไปมาในความมืดอย่างร่าเริง
“ราธ~ ได้ยินหรือเปล่า~ ถ้าได้ยินก็ช่วยเปิดไฟที~”
ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น แสงสว่างก็ฉับพลันเจิดจ้าขึ้นมา
มันคือห้องโถง
เป็นห้องโถงที่ดูเก่าแก่มีอายุ แต่เต็มไปด้วยเทคโนลียีอันล้ำสมัย
ฝุ่นจับเครื่องเรือนผิวเรียบสีขาวจนหนาทึบ และไร้ซึ่งวี่แววของสิ่งมีชีวิตอื่นใด
ที่เพดานของห้องโถง มีภาพของโลกภายนอกฉายปรากฏเอาไว้อยู่
ภาพนั้นทำให้รู้ว่าเจ้ามังกรทมิฬยังคงยืนรอพวกเรา อยู่ในจุดที่พวกเราพึ่งจะหายตัวเข้ามา
พอสังเกตุดูให้ดี ก็จะพบว่าแท่นหินที่พวกเราใช้วาร์ปเข้ามา มันดูมีลักษณะผิดธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด
บางทีคงเป็นเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารอะไรสักอย่างละมั้ง?
ที่ตรงหน้าพวกเรา มีสตรีร่างยักษ์สวมชุดเมดสีดำยืนอยู่คนหนึ่ง
“กรีด… พาผู้บุกรุกเข้ามาที่นี่ทำไม? แล้วยังเข้าสัตว์ยักษ์ข้างนอกนั้นอีก? เพราะเธอวาร์ปผ่านประตูลงมาที่นี่ มันเลยยืนรออยู่ปากทางเข้าไม่ไปไหนเลยเนี่ย”
“จริงจังไปได้ราธ เอซไม่ใช่ผู้บุกรุกนะ แต่เป็นสัตว์เลี้ยงของฉันต่างหาก สวนเจ้าสัตว์ยักษ์ตัวนั้น ถ้าเห็นว่ารอแล้วไม่ได้อะไรขึ้นมา อีกสักพักมันก็คงไปแล้วละ”
“สัตว์--- อั๊ก!? ”
“ (ถ้าไม่อยากโดนยัยนี่ทุบตายเป็นกล้วยปิ้ง ก็เงียบปากแล้วเล่นตามนำไปก่อน) ”
เพราะถูกยัยหุ่นกระป๋องชกใส่ท้องเต็มแรง เลยต้องโค้งตัวงอเงยหน้าขึ้นมาจับจ้องพวกเธอ
“สัตว์เลี้ยงของกรีด? รสนิยมแย่ชะมัด”
เธอเป็นสตรีร่างยักษ์ที่สูงราวสองเมตร
มีผมสีครามยาวดัดลอนสวยงามถึงช่วงเอวพร้อมกับมีใบหูหมีประดับอยู่บนหัว ดวงตาสีแดงแหลมคม ใบหน้าคมเข้ารูปดูมีมนต์เสน่ห์
ร่างกายดูบึกบึนแข็งแรงสมส่วน มีหน้าอกใหญ่ราวคัพ D
ถึงจะมีแต่กล้ามเนื้อ แต่ก็ไม่ได้ลดเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเมดสีดำแม้แต่น้อย
สรุปคือเป็นคนสวย
แต่ยังสวยและมีขนาดหน้าอกสู้น้องสาวดิวซ์ของเราไม่ได้
"... จ้องอะไรมิทราบคะ? "
น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำดุดันมาก
"แค่คิดว่ายังสวยสู้---"
"เปล่า! เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวนี้คงแค่เห็นว่าเธอสวยดีเลยจ้องใส่นะ ฮะ ฮะ ฮะ! "
“---น้องสาว… เออ… (คุณกรีดครับ?) ”
“ (นายนะเงียบปากไปก่อนเลยยะ! ถ้าพูดจาผิดหูไปละก็ ได้ซวยกันแน่) ”
ซวยเรื่องอะไรหรือครับ?
ก็อยากจะถามออกไปแบบนั้น แต่คงต้องอุบเงียบเอาไว้ก่อน
ยัยเมดหมีมองมาทางเราด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียด ราวกับจะประเมินคุณค่า ก่อนจะหมดความสนใจ แล้วหันไปคุยกับยัยหุ่นกระป๋องแทน
“เอาเถอะ ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เธอมาก็ดีเลย อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกระหว่างที่หลับไหลถึงสี่ร้อยปีมานี้ แล้วทำไมเธอถึงสามารถออกมาเดินข้างนอกได้อย่างอิสระ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยจะได้หรือเปล่า? ”
“ได้สิ งั้น~ เอซ นายนะไปเดินเล่นตรงมุมนู้นก่อนแล้วกัน พวกเราจะคุยเรื่องสำคัญกันนะ”
“... ได้ครับ”
ด้วยเหตุนี้ เราจึงลุกขึ้น แล้วเดินไปยืนตรงมุมของห้องโถงเงียบ ๆ เพียงคนเดียว
เนื่องจากไม่มีอะไรทำ เลยใช้เวลาไปกับการตรวจสอบวัสดุของห้องโถงแห่งนี้
เป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยน่าดูเลยแฮะ
รอยต่อของวัสดุนั้นเรียบเข้ารูป มีแสงสว่างประดิษฐ์ที่เรืองออกมาจากผนังและผ้าเพดานได้โดยไม่จำเป็นต้องมีหลอดแก้วหรือหลอดไฟติดตั้ง ไม่มีร่องรอยของการเดินสายไฟ และยังมีอากาศหมุนเวียนให้หายใจทั้งที่ไม่มีช่องแอร์ปรากฏให้เห็น
ทุกสิ่งดูแปลกตา เพราะถึงจะมีรูปลักษณ์ที่คล้ายกัน แต่หลักการและเทคโนโลยี่ของที่นี่ ช่างต่างจากที่เคยรู้จักราวฟ้ากับเหว
ในตอนที่กำลังเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง ก็ไปพบกับบางอย่างที่ดูแตะตาเข้าให้
มันคือประตูบานเลื่อนขนาดใหญ่ที่ถูกแง้มออกมาเล็กน้อย
“น่าสนใจ…”
เราหันกลับไปมองพวกหุ่นกระป๋อง
ดีเลย พวกเธอไม่ได้สนใจทางนี้เลยสักนิด
งั้นแอบเข้าไปสำรวจหน่อยดีกว่า
เราเอานิ้วมือสอดเข้าไปที่รอยแยกของประตู แล้วออกแรงเปิดมันออกมา
ในตอนนั้นเอง---
“เฮ้ย! ”
---ที่มีโครงกระดูกจำนวนมากไหลบ่าทะลักเข้ามาในห้อง ราวกับน้ำในเขือนที่ไหลบ่าอกมายามพังทลายลง
" (นี่มันอะไรเนี่ย) "
โครงกระดูกสีขาวเหล่านั้น มีส่วนสูงตั้งแต่หนึ่งเมตรครึ่ง ไปจนถึงสองเมตรครึ่ง
พวกซากกระดูกเหล่านี้สวมใส่เกราะประหลาดที่ไม่เคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน
ครึ่งหนึ่งสวมเกราะผ้าใบตัวบาง ส่วนอีกครึ่งสวมเกราะผิวคล้ายเกล็ดงูที่สร้างจากวัสดุแปลกประหลาดสีเทา
พวกที่สวมเกราะผ้าใบจะมีขนาดความสูงเฉลี่ยน้อยกว่าพวกที่สวมเกราะผิวเกล็ด
ที่น่าแปลกอีกอย่างคือสรีระของหัวกะโหลก
พวกที่สวมเกราะผ้าใบนั้น จะมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีความเรียว กับมีโครงกระดูกตรงใบหูที่แหลมยาว
ส่วนพวกที่สวมเกราะผิวเกล็ด จะมีกระดูกที่หนา ร่างกายส่วนหัวโค้งงอ มีหางยาว คล้ายกับโครงกระดูกของพวกตัวจิ้งเหลน
"นี่มัน…"
เราตั้งสติแล้วมองลอดผ่านประตูเข้าไปเข้าใน
ข้างในนั้นยังมีโครงกระดูกเช่นนี้อีกเป็นจำนวนมากเรียงกองไปทั่วทางเดิน
ดูเหมือนว่าหลังประตูบานนี้ จะเป็นช่องทางเดินของยานอวกาศอะไรสักอย่าง
สภาพของโครงกระดูกที่กระจายไปทั่วทางเดินนั้น จะมีสภาพแตกหัก แขนขาด หัวขาด พังทลายหมดสภาพ ผิดกับพวกที่กองอยู่ตรงประตูบานนี้
ราวกับว่าเคยมีการต่อสู้ที่รุนแรงเกิดขึ้นที่นี่ ณ ที่แห่งนี้มาก่อนในอดีตเช่นนั้น
"สัตว์เลี้ยงของคุณกรีดซนไม่เข้าท่าเลยนะคะ"
ยัยเมดหมีเดินเข้ามาหิ้วเราด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้มือข้างซ้ายของเธอดันประตูบานเลื่อนปิดกลับไปอีกครั้ง
"... พวกนั้นคืออะไร? "
"ไม่มีเหตุผลต้องแจ้งค่ะ"
"โครงกระดูกพวกนั้นมาจากไหน? ไม่ใช่โครงกระดูกของชนเผ่าสัตว์แน่นอน เคยเกิดการต่อสู้สินะ? ที่นี่ แห่งนี้? "
"... กรีด"
ยัยเมดหมีหันไปทางยัยหุ่นกระป๋อง
สายตาของเธอกำลังกล่าวโทษว่า “นี่เธอหลุดปากพูดอะไรออกไปอีกแล้วใช่หรือเปล่า? ”
"เจ้านี่มันรู้มากแค่ไหน? "
“ปะ--- เปล่านะ! ตามที่เล่าให้ฟังไง! หลังจากวันนั้นที่อพยพมาได้หนึ่งพันปี หลังจากวันที่ลงจอดบนดาวนี้เมื่อสี่ร้อยปีที่แล้ว กับเรื่องที่เร็ว ๆ นี้พวกบรรพบุรุษที่สร้างพวกเราดันเข้าใจผิด ว่าพวกเราคือเทพเจ้าของพวกเขา แล้วเมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน ดินแดนที่เคยถูกปกคลุมด้วยพายุสีดำก็หายไป พร้อมกับการปรากฏตัวของพวกเอเลี่ยน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะจับมือเป็นมิตรกับพวกผู้สร้างอยู่! ตามที่เล่านั่นละ! ฉันรู้ข้อมูลแค่นี้เท่านั้น ก่อนที่จะตัดการเชื่อมต่อกับระบบโนอาร์แล้วหนีออกมา! เชื่อฉันหน่อยสิราธ! ลดมือข้างนั้นลงก่อน! ”
รู้สึกว่าเหมือนจะได้ยินข้อมูลที่ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ หลุดออกมาจากปากของยัยหุ่นกระป๋องอีกรอบ
ฟังแค่นี้ก็พอจะเดาเหตุการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างขึ้นมาได้แล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชนเผ่าสัตว์ในอดีต
ถ้าให้เดา… คงจะเป็นสงครามสินะ?
แต่ที่รู้สึกปล่อยผ่านไม่ได้จริง ๆ คือเรื่องที่พวกเธอบอกว่า [พายุสีดำหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของเอเลี่ยนเมื่อยี่สิบปีก่อน]
[เอเลี่ยน] ที่ว่านั้น… หมายถึงพวกเรา หรือว่าหมายถึงโครงกระดูกจำนวนมากที่กองอยู่ตรงนี้?
ถ้าหมายถึงพวกเรา แล้ว [พายุสีดำ] ที่ว่ามันคืออะไร?
ไม่สิ…
เหมือนทวีปของเราจะมีตำนานที่เกี่ยวข้องกับพายุสีดำอยู่แฮะ
แต่นึกไม่ออกนี่สิ ว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน และมีเนื้อหาเกี่ยวกับมันยังไง
“... นั่นสินะ ขอโทษด้วยด้วยค่ะที่ฉันด่วนตัดสินใจไป ยังไงระบบอย่างพวกเราคงไม่สามารถทรยศผู้สร้างได้อยู่แล้ว”
“ใช่ไหมละ? ”
“งั้นมาปิดปากสัตว์เลี้ยงของคุณกันดีกว่าค่ะ”
“อืม ได้ ๆ มาปิดปาก--- ว่ายังไงนะ!? ”
แต่ดูท่าว่าจะไม่มีเวลาว่างมากพอมานั่งขบคิดถึงความลับของทวีปนี้
เพราะมือของยัยเมดหมีที่กำลังจับคออยู่นั้น เริ่มเพิ่มแรงมากขึ้นจนรู้สึกทรมานแล้ว
“เดียวสิ! แล้วทำไมต้องฆ่าเขาด้วยละ? เอซคือสัตว์เลี้ยงของฉันนะ! ”
“เพราะว่าเธอนิสัยมาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกโปรแกรมให้มีจุดบกพร่องตั้งแต่แรก ก็ไม่เข้าใจว่าผู้สร้างคิดอะไรอยู่ ถึงจงสร้างให้เธอออกมาเป็นแบบนี้ อย่างเธอนะ คงจะหลุดปากพูดอะไรออกไปให้เจ้าเอเลี่ยนตัวนี้ฟังเยอะเลยใช่ไหมละ? ”
“นั่นมัน…”
“เพราะงั้น--- อั๊ก!? ”
เพราะได้ช่องว่าง เลยใช้ขาข้างขวาซัดเข้าใส่คางไปเต็ม ๆ หนึ่งดอก
แรงที่จับคออยู่ได้ผ่อนลงไปชั่วขณะ เลยใช้จังหวะนั้นรีบหนีออกมา
วงแหวนที่สวมครอบหัวสุกสว่างเป็นสีน้ำเงินเข้ม แล้วเริ่มสั่งการให้วัตถุทรงไข่ที่เหลือเพียงหกลูกลอยขึ้นมาหมุนรอบตัวเอง เพื่อเตรียมรับมือต่อสู้
“...”
ยัยเมดหมีก้มมองดูมือตัวเองที่เลอะไปด้วยสารเหลวสีขาวที่ไหลออกมาจากทางจมูก
คงเป็นสารหล่อลื่นอะไรสักอย่างของพวกมันละมั้ง?
“บังอาจทำกับใบหน้าของฉัน…”
“ยะ--- แย่แล้ว! หนีเร็วเอซ! ”
“หนี? ”
“ยัยนี่นะถูกสร้างมาให้โหดที่สุดรองจากโนอาร์ในบรรดาหุ่นยนต์สาวรับใช้เชียวนะ! พวกเราสู้ไม่ได้หรอก! ถ้ายัยนี่โกรธละก็ พวกเราตายแน่ เพราะงั้น---”
“บังอาจทำกับใบหน้าของฉันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน! ”
“---รีบหนีเร็ว! ”
ยัยเมดหมีคำรามลั่นพร้อมกับแผ่คลื่นความร้อนอันบ้าคลั่งออกมาทั่วร่าง
ชุดเมดสีดำที่เธอสวมใส่ ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงจนกลายเป็นสีของเลือด
แรงกดดันที่น่ากลัวนั้น ทำให้เรารู้สึกถึงความตาย
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มเคลื่อนไหวช้าลง
ภาพของยัยหุ่นกระป๋องที่กำลังวิ่งหนีไปแท่นวาร์ปทางเข้า
ภาพของยัยเมดหมีที่กระทืบพื้นอย่างรุนแรงจนยุบตัวลงไปกว่าหนึ่งเมตร
และภาพของขาสองข้างของยัยหุ่นกระป๋องที่ขาดออกจากร่าง เพราะถูกยัยเมดหมีวาดขาฟาดใส่อย่างคมกริบราวใบมีดในเวลาต่อมา
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงสามวินาทีเท่านั้น
"กรี๊ดดดด! ขาฉัน! "
"บังอาจทำกับใบหน้าของฉันนนนนน! "
ดูท่ายัยเมดหมีจะเลือดขึ้นหน้าจนไม่สนแล้วว่าใครคือมิตรหรือศัตรู
หุ่นยนต์เมดที่ซุ่มซ่ามปากเปราะดูเอาแต่ใจ
คราวนี้มาหุ่นยนต์เมดจุดเดือดต่ำอีกคน
ชักอยากเห็นหน้าคนสร้างยัยพวกนี้ขึ้นมาแล้วสิ
แต่ตอนนี้คงต้อง---
" (บุก!) "
---ช่วยยัยหุ่นกระป๋องเอาไว้ก่อน
บอลทรงไข่ทั้งหกพุ่งผ่านม่านอากาศใส่ยัยเมดหมีจากทุกทิศทาง
เหนือหัวหนึ่งลูก และรอบตัวอีกห้าลูก
"! "
ยัยเมดหมีชายตามองไปทางลูกบอลสีดำที่กำลังทิ้งตัวลงมาจากด้านบนเพดาน
เธอง้างแขนขวา แล้วชกสวนกลับใส่เต็มแรง
ลูกบอลทรงไข่ที่ประกอบไปด้วยมวลเหล็กผสมแร่ภูติหนาแน่น ถูกหมัดของเธอบดขยี้ทิ้งราวกับเป็นลูกแก้วที่เปราะบาง
เดียว เดียว เดียว!
ไอบอลพวกนั้นแข็งระดับที่เจาะเกราะรถถังเป็นรูได้เลยนะเฮ้ย!
หลังจากบดขยี้ลูกแรกเสร็จ ยัยเมดหมีก็กระโดดม้วนตัวหลบลูกที่สองกับสามที่โจมตีมาจากทางด้านซ้ายและด้านหลัง
ก่อนจะใช้ขาอันทรงพลังซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หมุนรอบตัวรัวขาแตะใส่อีกสามลูกที่กำลังพุ่งเข้ามาจากรอบทิศทาง
เรารีบใช้คลื่นสมองสั่งการหักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางบอลไข่
ในตอนนั้นเองที่เกิดเสียงโลหะแตกกระจายดังขึ้นอีกสองครั้ง
... ชิ พังไปได้สองลูกเลยเรอะ?
ยัยนี่ฝีมือไม่เลว
แบบนี้คงต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงหน่อยแล้วมั้ง?
ว่าแล้วจึงก้าวสองขาวิ่งตรงเข้าใส่เธอ
บอลที่เหลืออีกเพียงสามลูกกำลังบินย้อนศรกลับเข้ามาอยู่ข้างกาย
ก่อนจะเริ่มการแลกวิชายุทธเชิงหมัดกับยัยเมดหมี
เราเปิดการโจมตีก่อนด้วยการกระโดดแตะใส่
ยัยเมดหมียกแขนตั้งการ์ดรับ พร้อมกับง้างหมัดซ้ายเตรียมสวนกลับ
หนึ่งในบอลไข่พุ่งตรงโจมตีใส่ทางซ้ายที่เธอกำลังง้างหมัดขึ้นมาประดุจลูกเหล็กปืนใหญ่
กำปั้นซ้ายถูกคลายมือออก แล้วคว้าบอลไข่ที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะบีบมันแตกกระจุยคามือ
ในตอนนั้นเองที่เราย่อตัวลงต่ำ แล้วควบคุมบอลไข่ที่เหลือสองลูกรั่วกระหน่ำหมัดเย็บใส่เธอตรงใบหน้า
ยัยเมดหมีใช้สองมืออันแข็งแกร่ง ชกส่วนกลับบอลไข่ที่กำลังรัวเป็นหมัดเย็บนั้น
ประกายหมัดสีครามวิ่งสวนสอดแทรกกับประกายเส้นสีดำที่โจมตีเข้าใส่
ในระหว่างนั้น เราก็เริ่มลงมือโจมตีลำดับถัดไปทันที
ใช้จังหวะที่ศัตรูให้ความสนใจลูกบอล กวาดเท้าซ้ายยึดพื้นให้มั่น แล้วกวาดเท้าขวาขึ้นสูงด้วยแรงเหวี่ยงที่มหาศาล
เป้าหมายคือใบหน้าของเธอ
*เปรี๊ยง! *
เกิดเสียงปะทะบางอย่างดังลั่น ในจังหวะเดียวกับที่มีเสียงของโลหะแตกดังขึ้นอีกสองครั้ง
ตอนนี้อาวุธได้ถูกทำลายไปหมดสิ้นแล้ว
แต่ก็ทำให้สามารถโจมตีใส่ยัยหมีเมดได้สำเร็จ
ท่าจระเข้ฟาดหางถูกลูบอยู่บนใบหน้าของยัยเมดหมีเต็มฝ่าเท้า
"ใบหน้าาาาาาาาาาา! สองครั้ง! แกทำมันถึงสองครั้งงงงงงง! "
แถมยังทำให้คลั่งจนไร้สติยิ่งกว่าเดิมสำเร็จด้วย
ยัยเมดหมีแตะสวน แล้วรัวหมัดใส่ราวพายุ
เรายกแขนสองข้างขึ้นป้องกันหน้าท้อง พร้อมกับกระโดดถอยหลังเพื่อลดแรงกระแทก ก่อนจะจัดท่ามวยแล้วเต้นฟุตเวิร์คเพื่อหลบเลี่ยงหมัดเหล่านั้น
ถ้าหากพลาดท่าเพียงหมัดเดียว คงได้บอกลาโลกนี้เป็นแน่แท้
เริ่มเกิดบาดแผลจำนวนมากขึ้นตามแขนที่โดนหมัดพุ่งเฉี่ยวสัมผัส
ยัยเมดหมียังคงกระหน่ำรัวหมัดใส่ราวคนบ้า
ยัง… ยังไม่ถึงเวลา
ต้องล่อให้เธอโถมน้ำหนักตัวเข้ามามากกว่านี้
แย่ละสิ!?
ในตอนนั้นเองที่หมัดอันทรงพลังของยัยเมดหมีพุ่งตรงมาทางด้านข้างในมุมต่ำ
ถ้าถูกหมัดนั้นซัดเข้าใส่เอวละก็ คงได้ตัวหักครึ่งท่อนแน่นอน
ภาพในอดีตเริ่มวิ่งย้อนกลับเข้าสู่สมอง
นี่เรา… กำลังจะ… ตาย?
"เอซ! "
"! "
เสียงเรียกของยัยหุ่นกระป๋องที่ดังมาจากข้างหลัง ทำให้เราดึงสติกลับมาได้
แสงเลเซอร์จากปลายนิ้วทั้งห้าของเธอได้ถูกยิงออกมา และพุ่งตรงไปที่ดวงตาซ้ายของยัยเมดหมี
การโจมตีที่ไม่คาดฝันจากพวกเดียวกันนั้น ทำให้ยัยเมดหมีหวดหมัดพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย
จังหวะนี้ละ!
เมื่อเธอโถมตัวเองโจมตีออกหมัดมาด้านหน้ามากจนเกินไป จึงทำให้ยัยเมดหมีเริ่มเสียสมดุลในการยืนตั้งท่า
ถ้าโจมตีอย่างใจเย็น เธอคงไม่เสียท่าง่าย ๆ แบบนี้
จงไปสำนึกความผิดพลาดของตัวเองในยมโลกซะ!
เราย่อตัวลงต่ำ ใช้ประโยชน์จากที่ร่างกายเล็กกว่า มุดลอดผ่านหมัดที่พุ่งมาราวพายุ แล้วขัดขาของคู่ต่อสู้
"!? "
ร่างอันใหญ่โตของเธอทำท่าจะล้มตัวมาทางด้านหน้า
เรารีบเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง กระโดดออกข้าง พร้อมกับกระโดดทิ้งตัวศอกใส่ต้นคอจากทางด้านหลัง
*กร๊อบ! *
เกิดเสียงของแข็งหักดังลั่นออกมาจากต้นคอของเธอ
แต่การโจมตียังไม่จบหรอกนะ!
เพื่อให้มั่นใจว่ายัยเมดหมีจะไม่ลุกขึ้นมาโต้กลับ เลยใช้ขาซ้ายฟาดใส่หน้าท้องจนร่างของเธอลอยขึ้นในอากาศ พร้อมกับตามด้วยวิ่งเข้าโจมตีซ้ำด้วยท่าเข่าลอย
*กร๊อบบบบ! *
ร่างของยัยหมีเมดหักครึ่ง บิดเบี้ยว ในสภาพที่น่ากลัวทันที
"มะ… ไม่จริง… อย่างฉัน… ถูก---"
ยัยเมดหมีสิ้นแสงสว่างในดวงตา พร้อมกับหยุดนิ่งประดุจเป็นตุ๊กตาไม้
"... ตายสนิท? "
หวังว่าจะไม่ลุกขึ้นมาในตอนที่กำลังหันหลังให้หรอกนะ…
เราคิดเช่นนั้นไปพร้อมกับเริ่มดูอาการของยัยหุ่นกระป๋องที่นอนอยู่ข้างหลัง
"... เมื่อกี้นี้ขอบคุณที่ช่วยนะ แล้ว… เจ็บหรือเปล่า? "
"ขอบคงขอบคุณอะไรกัน! ... แต่จะรับเอาไว้ก็ได้นะ… อีกอย่าง ถ้าเสียนายไป เดียวฉันจะแย่เอา เพราะตอนนี้ฉันเดินไม่ได้แล้ว"
ยัยหุ่นกระป๋องพูดเช่นนั้นพร้อมกับแกว่งขาที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างให้ดู
ที่ตรงบาดแผล ส่วนของรอยแยกตรงหัวเขานั้น กำลังเริ่มสมานตัวด้วยสารบางอย่างที่มีสีขาวผสมสีน้ำเงิน
สารเหลวเหล่านั้นมีลักษณะที่คล้ายกับเลือดอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
จะต่างก็ตรงที่สีกับความหนืดของมันนี่ละ
แถมยังมีกระดูก เส้นเลือด ขดกล้ามเนื้อ ทุกอวัยวะที่สร้างเลียนแบบสิ่งมีชีวิตได้เหมือนจนแทบชนิดแยกไม่ออก
เป็นหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างมาอย่างปราณีตจริง ๆ
"มา เดียวจะแบกขึ้นหลังให้"
"... ขอบคุณ นึกว่านายจะใช้วิธีผูกเชือกแล้วลากฉันไปกับพื้นเสียอีก"
"นี่เห็นเราโหดร้ายขนาดนี้เลยเรอะ? อีกอย่าง ก็สัญญาแล้วนี่ ว่าจะพาไปที่เมืองหลวงนะ ถ้าน้องสาวรู้ว่าเราทำผิดสัญญาที่มีให้กับสุภาพสตรี คงโดนเธอเกลียดขี้หน้าแน่ ๆ "
"คำก็น้องสาว สองคำก็น้องสาว นายนี่จริง ๆ เลยน้า~"
"เพราะว่าน้องสาวของเราน่ารักที่สุดในโลกยังไงละ! "
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะให้แก่กันและกัน
เคยคิดว่าการเดินทางร่วมกับคนอื่นมันน่ารำคาญ
แต่มาคิดอีกที มีคนเอาไว้ต่อปากต่อคำแบบนี้ก็ไม่เลวเท่าไหรนักหรอก
เราอุ้มเธอขึ้นมาแบกเอาไว้บนกลางหลัง พร้อมกับเก็บส่วนขาที่ขาดออกมาสองข้างติดมือมาด้วย
เพื่อว่าจะต่อกลับเข้าไปได้นะ
ที่เหลือก็แค่รอให้เจ้ามังกรทมิฬหายตัวไปจากทางเข้า---
"อั๊ก! "
"เอซ! "
สัมผัสได้ถึงเลือดอุ่น ๆ ที่กำลังไหลออกมาจากร่างกาย
มีกำปั้นที่คุ้นตากำลังโผล่พ้นออกมาจากหน้าอกซ้ายของเรา
ในกำปั้นนั้นมีสิ่งที่เรียกว่า [หัวใจ] กำลังเต้นระอุอย่างบ้าคลั่งอยู่
"ทำ… ไมกัน? "
"ฉันคือ [ราธ] หมายเลขหุ่น [BAALs-23181208] ผู้ดูแลระบบเตาสุริยะที่ 6 หนึ่งในระบบสนับสนุนของยัยโนอาร์ เป็นคนละหมายเลขกับที่แกพึ่งทำลายทิ้งไป ยินดีที่ได้รู้จักและลาก่อน ชายผู้ล้มตัวฉันตอนคลั่งลงได้"
จะบอกว่ายังมีร่างสำรองอยู่อีกเช่นนั้นหรือ…
เธอกล่าวเช่นนั้น แล้วใช้มือขวาที่ยังว่างเปล่าจับหัวของยัยหุ่นกระป๋องขึ้นมา
" [กรีด] ระบบดูแลจากเตาสุริยะที่ 3 ประเมินแล้วว่า [ทรยศ] ต้องนำร่างไปลงข้อมูลใหม่"
"มะ--- ไม่! ฉันยังไม่อยากโดนล้างสมอง! ไม่เอา! "
"เริ่มดำเนินการได้"
เกิดเสียงเนื้อที่ถูกบดดังลั่นขึ้นพร้อมกับที่ยัยเมดหมีพูดจบ
"!!! "
ดวงตาของเราเบิกออกกว้าง
หัวใจของเราถูกยัยเมดหมี...ขยี้ทิ้งไปแล้ว
เรากำลังจะตาย?
ไม่นะ…
เรายังไม่อยากตาย
ต้องรีบไปเข้าแคปซูลรักษาก่อนสมองจะหยุดทำงาน
ไม่งั้นได้ตายแน่
เราอยากจะพบหน้าของน้องดิวซ์ก่อน
อยากจะพาเพื่อใหม่ที่ชื่อกรีดไปพบกับเธอ
สองคนนี้จะต้องเข้ากันได้ดีแน่นอน
อยากจะ… พบ…
อีกสักครั้ง…
…
..
..
.
.
"พี่ค่ะ! "
64K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
