เทพสงครามหวนจุติ

ตอน(พิเศษ)

ท่วงทำนองของสองเรา NC 18+

แสงจันทร์ส่องต้องเรือนร่างขาวสลาง ร่างบางโยกขยับเหนือเรือนร่างอันหนาแกร่ง เรียกเป็นเสียกระเส่าครางอย่างสมใจ

“ อื่มมห์…”

“ เสวี่ยเอ๋อร์…”

หานเฟิงกล่าวเรียกเสวี่ยเอ๋อร์ที่ทำเพียงโยกขยับเหนือร่างของมันอีกครา หากนางยังคงนิ่งเฉยสายตาที่เค้าความเย็นชาเริ่มจากหายจับจ้องมองประสานกันกับสายตาของมัน หานเฟิงหลุบตาลงต่ำ จับจ้องยอดปทุมอมชมพูชูชัน สร้างอารมณ์กระสัน เรียกเสียงกระเส่าครางอย่างสมใจ

“ อื่มมห์... อ่าาาห์…”

“ เสวี่ยเอ๋อร์…”

“ ไฉน เจ้าจึงทำเช่นนี้?” หานเฟิงถามย้ำซ้ำสอง 

กล่าวจบ ก็เห็นว่า หน้าท้องขาวใสเพรียวบางที่คร่อมทับอยู่เหนือร่าง หยุดขยับไหว

“ หรือเป็นท่านใคร่คิดอยากตาย หากเช่นนั้น ข้าจะหยุดกระทำ”

เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวคำเป็นครั้งแรก แววตาที่ทอดมองหานเฟิง อ่อนโยนขึ้นมาอีกส่วน หานเฟิงที่ได้ยินคำของนาง ก็ยิ้มรับ ก่อนจะกล่าวคำตอบไป

“ ล้วนแต่เป็นความต้องการของเจ้า เจ้าใคร่คิดให้ข้าตกตาย ก็หยุดกระทำ”

เสวี่ยเอ๋อร์ไม่ต่อปากต่อคำ เพียงเคลื่อนขยับเอวบาง สร้างความหฤหรรษ์ให้แก่หานเฟิงต่อไป

หากเพียงครู่ เสวี่ยเอ๋อร์ที่คร่อมขี่ก็เร้าจังหวะให้เร็วขึ้น เรียกความเสียวซ่านจนหานเฟิงต้องส่งเสียงครางออกมา

“ อ่าห์…”

หานเฟิงยื่นเหยียดสองมือ คว้าจับไปที่แก้มก้นเนียนนุ่มของเสวี่ยเอ๋อร์ เด้งเอวรับจังหวะควบม้าของนาง จนพาให้นางต้องส่งเสียงครางอันน่าอับอาย 

“ อ อ๊าส์…”

เสวี่ยเอ๋อร์สองแก้มแดงเถือก หากท่วงทำนองสวาทยังไม่สิ้นสุด บั้นเอวของเสวี่ยเอ๋อร์ยังคงโยกขยับ หานเฟิงยังเด้งรับ ที่ยิ่งมา ยิ่งพาให้คนทั้งสองที่เสียวส่าน ต้องกระเส่าครางไม่เป็นคำ

“ อ่าส์…”

“ ซีดดดดส์… อ่าห์...”

“ อื่มมห์…”

“ อ่าห์…”

“ ซืดดดซ์...”

เสียงกระเส่าครางดังประสานกันจนฟังไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร เสวี่ยเอ๋อร์ที่ปกติจะสงบนิ่ง แลดูเฉยชา หากมาเวลานี้ กลับส่งเสียงกระเส่าครางออกมาอย่างมิขัดเขินเอียงอาย กระทั่งสีหน้าหน้าแววตา ก็ยังคล้ายว่าจะจมจ่อมอยู่ในห้วงแห่งความมึนเมา

เสวี่ยเอ๋อร์ นางเองก็เป็นมนุษย์ มีรัก มีโลภ มีโกรธ มีหลง มีอารมณ์ความใคร่ปราถนาที่มิได้แตกต่างไปจากบุรุษเพศ ทั้งนางที่เคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงยิ่งกลายเป็นถวิลหาในรสชาติของสัมผัส ที่ขาดหายมาเนิ่นนาน เสียง ที่กระเส่าครางออกมา จึงฟังคล้ายว่าจะแฝงไว้ด้วยความโหยหายินดี

“ ซีดดดดส์… อ่าห์...”

“ อื่มมม…”

“ อ่าาาา…”

ท่วงทำนองสวาทยังคงดำเนินต่อไป กระทั่งครู่ต่อมา ก็เข้าสู่ช่วงเหตุการณ์สำคัญ หานเฟิงพลันสัมผัสได้ถึงภายในของเสวี่ยเอ๋อร์ที่ตอดรัดลำทวนของตนอย่างแนบแน่น ยามที่นางโยกขยับ นำพาความเสียวซ่านจนยากจะทานทน

กระทั่งที่เสียงกระเส่าอันวาบหวาม ของทั้งสอง ดังขึ้นพร้อมๆกัน

“ อ๊าาาาส์...” 

“ อ้าาาาห์…”

ก็เป็นจุดสูงสุดแห่งห้วงกามารมณ์ หานเฟิงปลายเท้าจิกเกร็งร่างกระตุก เช่นกันกับเสวี่ยเอ๋อร์ ที่ทั้งร่าง สั่นสะท้านขึ้นครา ก่อนจะทิ้งกายทาบทับอยู่บนแผ่นอกหนาของหานเฟิงอย่างสิ้นไร้เรี่ยวแรง

ทั้งสองหายใจหอบสะท้อน ทั้งต่างก็สัมผัสได้ถึงกระแสพลังสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาภายใน

“ ทำไมต้องทำเช่นนี้?”

หานเฟิงกล่าวถามขึ้นมาอีกครั้ง หากเสวี่ยที่เพียงแค่ฟุบหมอบนอนนิ่ง ไม่กล่าวคำ หานเฟิงที่เห็นเช่นนั้น ก็พลิกขยับ จับเสวี่ยเอ๋อร์จากบนเป็นล่าง ทอดกายอยู่ภายใต้ร่างของมัน

หานเฟิงแลเห็น แววตาของนาง ฉาบทับไว้ด้วยม่านหมอกชั้นหนึ่ง เป็นม่านหมอกแห่งความสุขสมใจ มันจึงโน้มศีรษะลง ประกบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากแดงเรื่องของนาง นางไม่ขัดขืน กระทั่งเปิดอ้าริมฝีปาก รับเอาลิ้นร้อนรวกของมัน ที่กำลังสอดแทรกรุกล้ำเข้าไป

ค่ำคืนนี้ยังไม่จบ เสียงกระเส่าครางของสาวเจ้า ที่สอดรับกับท่วงทำนองสวาท ยังคงดังก้องไปทั่วผืนป่าพงไพร...