เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคปฐมบท (จบแล้ว)

“ ขอบคุณนายท่าน พวกเราชั่วชีวิตจะภักดีต่อนายท่านตลอดไป” คนแคระทั้ง 20 คนก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเทียน จนเทียนต้องบอกให้ลุกขึ้น

“ ตอนนี้เรื่องด่วนคือ ต้องไปช่วยพวกที่ยังอยู่ในป่าอย่างเร่งด่วนใครจะเป็นคนนำทาง ข้าขอ 2 คน” เทียนสั่งการ

“ ข้าบีโทร กับ โฟร์ดี จะนำทางเอง” บีโทรรีบเอ่ย

“ ดี ที่เหลือ เข้าไปในมิติ ของข้า พวกท่านอยากจะสร้างที่พักอย่างไร ก็เลือกตามสบาย “ แล้วเทียนก็เปิดประตูมิติให้ทุกคนเข้าไปในภายในมิติของเทียนตอนนี้มีแต่บ้านเรือน ที่เทียนลองสร้างขึ้นมา เต็มไปหมด แต่ดูไม่ค่อยจะเหมือนเมืองเท่าไร

เทียนแนะนำวิธี ให้คนแคระที่เหลือใช้หยกก่อสร้างที่เทียนทำไว้ หากจะแก้ไข ก็ทำได้เลย แล้วสั่งให้เตรียมสถานที่ ให้อีก 300 คนที่จะไปช่วยเหลือไว้ด้วย สั่งการเสร็จแล้ว เทียนก็ออกมาพร้อมกับ บีโทร กับโฟร์ดี

ป่าแห่งนี้อยู่ทางตอนเหนือของเมืองจตุรภัทรเป็นสถานที่ชาวเมือง ไม่ค่อยได้มาเท่าไร เพราะมันเป็นป่าที่ยังไม่มีการสำรวจ มีแต่พวกพรานหาของป่า ที่จะมาในป่าแห่งนี้

“ นายท่านข้างหน้านี่แหละ เป็นป่าที่พวกเราถูกจับ นายท่านต้องระวังพวกนายพราน พวกนั้นมีกันหลายสิบคน “ บีโทรกล่าวเตือน ไม่ทันพูดต่อก็มีเสียงพูดกันเสียงดังออกมาจากป่า

“ พวกเราโชคดีจริง วันนี้จับได้อีก 30 คน ครั้งที่แล้วพวกเราได้มาตั้งหลายล้าน ครั้งนี้พวกเรารวยกันแล้ว” เสียงนายพรานผู้หนึ่งเอ่ย

“ ใช่ ใช่ พวกเราห้ามบอกใคร ที่นี่มันเป็นขุมทรัพย์ของพวกเรา พวกคนแคระยังมีอีกมาก “ พรานอีกคนเอ่ย

ตอนนี้เทียนเห็นภาพ คนแคระทั้ง สามสิบ คนถูกมัดด้วยเชือก แล้วผูกโยงไว้ด้วยกันทั้งหมด ถูกเอาไม้จี้ ทิ่ม แทง บังคับให้เดิน คนแคระบางคนเป็นเด็ก ก็ยังถูกมัดเหมือนกับผู้ใหญ่ ใครเดินไม่ไหวก็ถูกทุบตี เทียนเห็นภาพแบบนี้แล้วทนไม่ไหว รีบกระโดดไปขวางหน้าทันที

“ ข้าให้โอกาสพวกท่าน ปล่อยคนเหล่านี้ไปซะ” เทียนพูดจบ แล้วมองไปที่กลุ่มของนายพรานที่อยู่ประมาณ 20 คน

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนุ่มน้อย เจ้านี่ช่างกล้า....” ตูม! มีกำปั้นพุ่งเข้ามาอย่างเร็วไม่ทันจะพูดต่อ ฟันที่อยู่ในปาก ก็ไม่สามารถทนอยู่ต่อได้ กระจัดกระจายพร้อมร่างที่ถูกส่งออกไปไกลนับ 10 เมตร ปัก สลบเหมือด!

นายพรานที่เหลือต่างตกใจที่ได้เห็นเรื่องแบบนี้ ต่างก็จับอาวุธขึ้นมาพร้อมต่อสู้

“ ข้าขอเตือนให้วางอาวุธ แล้วหนีไปซะ ข้าจะนับ 1 2 “ เทียนพูดแค่นั้นก็บุกเข้าไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ หมัด ศอก เข่า เท้า ถูกปล่อยออกไปที่เหล่าพรานทั้งหลาย ต่างก็ลอยออกไปที่ คนแรกนอนนิ่งอยู่ โดนไปอีก 10 คน อาการเดียวกันหมด

“ ข้าจะไม่พูดอีกแล้ว ครั้งนี้ข้าจะนับ.” เทียนไม่ทันพูดจบ เหล่านายพรานที่เหลือก็วิ่งหายกันไปหมด ทิ้งเพื่อนที่นอนสลบ ไว้โดยไม่สนใจใยดี ถ้าขืนรอให้เทียนนับ อีกครั้งพวกเขาคงต้องมีสภาพเดียวกันแน่

“ โอ้โห นายท่านนี่สุดยอดไปเลย พวกมันหนี่กันเปิดแน่บไปเลย” บีโทรกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ นายท่านแล้วพวกที่นอนสลบนี่จะทำอย่างไร” โฟร์ดีถามทั้งที่ยังตื่นเต้นไม่หาย

“ ปล่อยไว้ที่นี่แหละ อีกซักพัก ก็ฟื้นเอง ไม่เป็นอะไรมากหรอกพวกเราเข้าไปกันเถอะ” เทียนให้คนที่ถูกจับ เข้าไปในมิติเสร็จแล้วเขาก็เดินเข้าป่าไป

พอไปถึงกลางป่า บีโทรก็ส่งเสียงแปลกๆ 3 ครั้ง รอไม่นานก็มีคนแคระจำนวนมากค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ซ่อน

“ บีโทร โฟร์ดี พวกเจ้าถูกจับไปแล้วไม่ใช่หรือ นี่พวกเจ้าหนีมาได้อย่างไร” คนแคระชราผู้หนึ่งถามแต่ก็มองมาที่เทียนด้วยสายตาที่กล้าๆ กลัวๆ

“ นี่คือนายท่านเทียนผู้ที่ช่วยพวกเราออกมา และยังช่วยอีก 30 คนที่เพิ่งถูกจับเอาไว้ด้วย” บีโทรกล่าวโดยไว

“ จริงหรือนี่ ที่ท่านผู้นี้ช่วย พวกเราที่โดนจับไป” คนแคระผู้ชราพูดด้วยเสียงยินดีและตื่นเต้น

“ ใช่แล้ว และนายท่านได้พาพวกเราไปอยู่ที่เมืองแห่งใหม่ ซึ่งตอนนี้มีแต่พวกเราอยู่ เท่านั้น” โฟร์ดีกล่าวย้ำ

“ เอาละพวกท่านทุกคน เข้าไปในเมืองใหม่นี่ก่อน แล้วค่อยคุยกันต่อ “ เทียนสรุป แล้วเปิดประตูพาพวกเขาทั้งหมดเข้าไปในมิติของเขา พอทุกคนเข้าไปก็เห็น บ้านเรือนที่มีอยู่มากมาย มีทั้งภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้ พร้อมสัตว์นานาชนิด

ทุกคนต่างก็ดีใจที่มีที่อยู่ที่ปลอดภัยแล้ว แล้วทุกคนก็มาคุกเข่าขอบคุณเทียนอีกครั้ง จนเทียนบอกไม่ต้องทำเช่นนี้ แต่เทียนก็มองดูบ้านเมืองที่เป็นระเบียบเรียบร้อย นี่ใช่เมืองของเขาหรือนี่ เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชัวโมง พวกเขาก็สร้างเมืองจนดูแล้วเหมือนเมืองจริงๆ เทียนเลยเรียก มาถาม

“ บีโทร ใครเป็นคนสร้างเมืองได้เรียบร้อยอย่างนี้ "

“ ท่านโตคิน พ่อของข้าเอง ข้าจะเรียกมาหาท่าน” บีโทรรีบวิ่งตามพ่อทันที

“ นายท่านมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ " โตคินถามอย่างนอบน้อม

“ ก็ไม่มีอะไร เห็นท่านมีความสามรถสร้างเมือง ก็เลยอยากให้ช่วยหาทำเล แล้วช่วยเอาปราสาทสีทองหลังนี้ จัดการให้ข้าด้วย “ เทียนหยิบปราสาทสีทองออกมาแล้วยื่นให้โตคิน

“ ปราสาทสีทอง ได้เลยนายท่าน ข้าจะปรับพื้นที่เสียก่อน แล้วข้าจะสร้างวังให้ให้นายท่าน โดยมีปราสาทสีทองอยู่ตรงกลาง “ โตคินอธิบายคร่าวๆ

“ เอาล่ะข้าเชื่อใจท่าน ทำอย่างไรก็ทำไปเถอะ แล้วข้าขอเรียกประชุมเพื่อที่จะหาทางไปช่วย คนที่ยังติดอยู่ดินแดนเก่า ของพวกท่าน” เทียนกล่าว

ไม่นานนักก็มีผู้เข้าประชุมกันแน่น ไปหมด โดยเทียนเริ่มกล่าวก่อนว่า

“ ข้าอยากจะทราบรายละเอียด ว่าปีศาจที่จับพวกท่านไป มีมากน้อยแค่ไหน

และพวกที่เหลืออยู่มีอยู่เท่าไร ใครพอจะบอกได้” เทียนมองไปทุกๆ คน

“ ข้าเล่าให้ฟังเอง” ชายชราคนที่เจอในป่านั่นเอง

“ ข้าชื่อว่า โครเมอร์ เป็นผู้นำเผ่าคนแคระทั้งหมด ที่เผ่าข้ามีคนอยู่ ประมาณ 1 หมื่นคน แต่ตอนนี้เหลือเพียง สามพันคน ที่เหลือล้วนถูกจับไปเป็นแรงงานให้กับพวกปีศาจ ตอนนี้ สามพันคนที่เหลือยังอยู่ในที่ปลอดภัย ตอนนี้ทางเรามาเจอประตูมิติแห่งนี้ด้วยความบังเอิญ ขณะที่ยังลังเลจะไปรับพวกที่เหลือดีหรือไม่ พวกเราก็ถูกพรานป่าจับมาเสียก่อน เลยคิดว่าที่นี่ก็คงไม่ปลอดภัยเท่าไร เลยยังไม่ไปรับคนที่เหลือ” ท่านโครเมอร์กล่าวอย่างหดหู่

“ พวกปีศาจมันจับพวกท่านไปทำอะไร” เทียนถามด้วยความสงสัย

“ พวกมันให้พวกเราไปทำอาวุธ เหมือนพวกมันกำลังจะทำสงคราม” ท่านโครเมอร์บอก

“ แล้วดินแดนที่พวกท่านอยู่นี่พวกท่านเรียกว่าอะไร” เทียนถาม

“ ดินแดน แห่งขุนเขา พวกเราอาศัยอยู่บริเวณที่ราบบริเวณตีนเขา และบางคนก็ชอบไปอยู่ในเขา ที่พวกเราอยู่มีขุนเขาเป็นจำนวนมาก” ท่านโครเมอร์กล่าว

“ แล้วดินแดนใต้พิภพล่ะ ท่านเคยได้ยินหรือไม่” เทียนถาม

“ ไม่เคยได้ยิน มีแต่พวกปีศาจมันออกมาจากใต้ดินไม่รู้ใช่ดินแดนที่ท่านพูดหรือเปล่า” ท่านโครเมอร์ก็สงสัยอยู่เหมือนกัน

“ ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือเราต้องไปช่วยคนที่เหลือประมาณ สามพันคนให้รอดออกมาก่อน พวกเราเตรียมคนนำทาง แล้วรีบไปกันเถอะ” เทียนรีบเดินทางไปทันที

“ ท่านโครเมอร์ ประตูมิติที่ท่านผ่านเข้ามาได้ยังไง” เทียนสงสัยเพราะส่วนใหญ่

ประตูมิติต้องมีกุญแจ หรือ เวลาปิด-เปิดเฉพาะ แล้วแต่ผู้สร้างไว้

“ พวกเราใช้เวลา ตอนเที่ยงคืน ประตูจะเปิดทุกวันวันละ 1 ชั่วโมง มันเป็นความบังเอิญที่เราผ่านมาทางนี้พอดี เลยเข้ามาได้” ท่านโครเมอร์พูดจบ ทุกคนก็มาถึงประตูมิติ ทางเข้าดินแดนแห่งหุบเขา เทียนเดินสำรวจโดยรอบประตูมิติแห่งนี้เพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดเหลืออีก 2 ชั่วโมง เทียนพบว่าประตูนี้สร้างมาเป็นพันปีแล้ว แต่ยังสภาพดีอยู่ เทียนไม่อยากรอ เลยใช้ดาบดามัสกัส กรีดเป็นเส้น แล้วฉีกมิติเข้าไปแล้วหันไป บอกให้ทุกคนเดินตามมา ซักพักก็ออกมาอีกที่มิติอีกแห่งหนึ่ง แล้วจู่จู่ ก็มีผู้คนแคระจำนวนมาต่างวิ่งเข้ามารอบรอบตัว

“ พวกท่านกลับมาแล้ว พวกเราห่วงพวกท่านแทบตาย นี่พวกเราว่าจะออกไปตาม”

เสียงพูดกันระงมไปหมดแต่พอจับใจความได้ เทียนได้แต่มองอย่างเดียว

“ ทุกคนหยุดก่อน นี่คือนายท่านเทียน ท่านจะมาช่วยพวกเราไปอยู่ดินแดนแห่งใหม่ ทุกคนช่วยสงบก่อน” ท่านโครเมอร์ตะโกนสั่ง

“ เอาล่ะตอนนี้พาพวกเราไปหมู่บ้านพวกท่านก่อน แล้วเราจะรีบอพยพกันโดยด่วน” เทียนสรุป

เทียนมาถึงหมู่บ้านคนแคระ แล้วรู้ได้เลยถึงความอบอุ่นของพวกเขา บ้านที่ตกแต่งแบบที่ไม่ต้องมีรั้ว ดอกไม่ที่ปลูกไว้รอบบริเวณ ทางเดิน รอบบ้าน นี่ถ้าต้องอพยพไปตลอดไม่รู้ว่าต้องตัดใจแค่ไหน เทียนเปิดประตูมิติ ให้พวกเขารีบทยอยกันเข้าไปในมิติ ทันใดนั้นก็มีเสียง ตะโกน พวกปีศาจบุกมา พวกปีศาจบุกมา!

เทียนรีบออกไปดูเห็นพวกปีศาจหน้าตาแปลก หน้าคล้ายหมูป่ามีเขี้ยวด้วยมากันนับร้อย ขึ่ม้าหน้าตาประหลาด วิ่งเข้ามาใกล้หมู่บ้าน เทียนรีบสั่งให้ทุกคนรีบเข้าไปในมิติ ส่วนเขาจะสกัดไว้เอง

เทียนต่อยหมัดลงไปที่พื้นดิน ตูม ! แผ่นดินก็ม้วนเป็นแผ่นพุ่งเข้าไปโดนพวกปีศาจที่ขี่ม้ามาล้มกันระเนระนาด พอลุกขึ้นมา ก็มีลมหอบพวกเขาไปทั้งหมดออกไปจากที่แห่งนี้ไปไกลลิบ เทียนต่อยหมัดพายุซ้ำไปนั่นเอง

ชาวแคระต่างมองด้วยความตกใจ มีคนทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ เทียนมองดูชาวแคระ

เดินเข้าไปมิติ จนหมด เทียนหันไปที่ท่านโครเมอร์

“ ท่านรู้จักทางไปรังปีศาจพวกนี้ไหม" เทียนเอ่ยเบาเบา