แอลที่อยู่ในชุดสูทสีเเดงเืหมู กำลังนั่งหน้าตาเคร่งเครียดจดจ่ออยู่กับงานที่คั่งค้างอยู่บนโต๊ะใหญ่ภายในอ็อฟฟิสในบริษัทของเขา
เสียงเคาะประตูดังเข้ามาจากด้านนอก เพียงสองครั้ง นั่นเป็สัญณานว่าเลขาของเขากำลังจะเข้ามารายงานอะไรบางอย่าง
" เข้ามาได้"
เสียงดังของรองเท้าส้นสูงกำลังเดินเข้ามา เลขาสาวสวยหุ่นเพรียว ที่อยู่ในชุดลำลองสีเนื้อทาลิปติกสีเเดง เข้ามาพร้อมแฟ้มงานสีดำเล่มไม่ใหญ่นัก เธอเป็เลขาที่ค่อนข้างสนิทเเละซื่อสัตย์ เธอเป็เหมือนเพื่อนที่รู้ใจแอลคนหนึ่ง เพราะเริ่มเป็เลขาเขาั้แ่แอลเข้ามาบริหารงานจนกระทั่งตอนนี้
" วันนี้หนึ่งทุ่ม คุณแอล มีนัดคุยกับนักธุรกิจชาวเกาหลีค่ะ " เธอน้ำเสียงทะมัดทะเเมงเเละมั่นใจ
"โอเค ได้"
"ค่ะคุณแอล" ก่อนที่เธอจะหันหลังออกไป เพิ่งสังเกตเห็นหน้าซีดๆ ของร่างสูงที่กำลังทำงานอย่างเคร่งเครียด
“ เอ่อ คุณแอลค่ะ ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะคะ จะไหวมั้ยค่ะเนี่ยเย็นนี้มีนัดนะคะ ไห้นาวเคนเซิลไห้มั้ย ”
“ไม่เป็ไร ชั้นโอเค ถ้าได้ยาดมจะดีขึ้นนะ อ่า พักนี้ชั้นเป็อะไรนะ ชอบเวียนหัวคลื่นไส้ อ่า หงุดหงิดชะมัดเลย ”
แอลพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ พลางเอามือกุมขมับ
“ไปหาหมอมั้ยค่ะ เดี๋ยวนาวเตรียมรถไห้ ”
“ไม่เป็ไร ชั้นแค่คลื่นไส้นิดหน่อยน่ะ ว่าแต่เธอมียาดมพกมามั้ย ชั้นขอสักหน่อย ถ้ายังไม่หายเวียนหัวแบบนี้ งานชั้นต้องไม่เสร็จแน่ๆ อยากทำให้เสร็จวันนี้ ”
“ ตอนนี้นาวไม่ได้พกมาด้วย เเต่เดี๋ยวนาวไปหยิบที่โต๊ะมาไห้ค่ะ รอสักครู่นะคะ “
เธอเดินออกไปชั่วพักครู่มาพร้อมจานมะม่วงเปรี้ยวเเละพริกเกลือ พร้อมกับยาดมหลอดสีดำ
“มันช่วยไห้หายอาการคลื่นไส้ได้นะคะ ลองทานดูค่ะ ”
“ชั้นไม่ชอบกินของเปรี้ยว ” พูดพร้อมทำคิ้วขมวด
“ลองดูสักนิดค่ะ นาวเคยเห็นคนมีอาการแบบนี้ทานแล้วหายนะคะ ”
แอลหยิบมะม่วงเปรี้ยวขึ้นมาลองชิม ร่างสูงทำลุกตาวาวขึ้นทันที
" อื้ม มันได้ผลจริงๆ " แอลพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“เปรี้ยวมั้ยคะ ”
“ก็ปกตินะ ”
“ ห่ะ! นั้นมันเปรี้ยวมากเลยนะคะ คุณแอลเนี่ยอาการ เหมือนคนท้องเลยนะคะ ฮ่ะๆ ”
“ พูดบ้าอะไรของเธอ” แอลบ่นงุบงิบพลางทำคิ้วขมวดจากตอนเเรกที่กำลังยิ้มกริ่มเพราะได้ทานของถูกใจ
“ เ้านายของนาวเนี่ยแปลกขึ้นนะคะ พักนี้เป็อะไรเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวทำหน้าบูด นาวตามอารมณ์ไม่ทันแล้วนะคะ งั้นนาวไปก่อนค่ะ ”
เลขาสาวพูดเสร็จไม่ทันได้รอไห้ร่างสูงบ่น เธอทำหน้ายิ้มระรื่น เเละรีบเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไห้แอลทำหน้าคิ้วขมวดอยู่อย่างนั้น
เลขาสาวแปลกใจที่ไม่เคยได้เห็นมุมนี้ของแอลมาก่อน ปกติเ้านายของเธอจะดูมาดเท่เเละเเสดงอารมณ์ไม่ค่อยเก่งขนาดนี้
เมื่ออาการดีขึ้นแอลนั่งทำงานอีกชั่วครู่ จนเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงวางปากกาลงเเละปิดโน๊ตบุ้ค เอนตัวไปด้านหลังเเละหลับตาลงเพื่อพักสายตา
" เห้อ ถ้าได้มีคุณมานวดไหล่ เกาหัวให้ตอนนี้คงดีไม่น้อยนะ "
ตอนนี้เป็เวลาใกล้ห้าทุ่มแล้วแอลยังไม่ทีท่าว่าจะกลับมาจนคนนั่งรออยู่บนโซฟาหาวหวอดๆ จวนใกล้จะหลับเต็มที มีคุณนอนตะเเคงมืออีกข้างลูบท้องไปมาทั้งที่ยังหลับตา
" ฮ่า วันนี้ลูกแม่ ไม่ดื้อไม่ซนเลยนะ”
มีคุณเพิ่งนึกได้ว่า ยังมีอีกคนที่กำลังท้องอยู่เเละป่านนี้ก็คงท้องใหญ่ขึ้นแล้ว
"คิดถึงจังเลย ไม่รู้นายจะเป็ยังไงบ้างนะสายลม ไม่ยอมตอบข้อความพี่เลยนะ นายจะไปอยู่กับใครที่ไหน เป็ห่วงนายจะตายอยู่แล้วนะเด็กใจร้าย " เเววตาหม่นลงเมื่อคิดถึงน้องชายที่เขารักราวกับพี่น้องแท้ๆ
ทันทีที่ร่างบางกำลังจะเคลิ้มหลับ ประตูก็มีเสียงมีคนกำลังเปิดเข้ามา ปรากฏเป็ร่างสูงที่คุ้นเคย กำลังเดินเข้ามาพร้อมมีสูตสีเเดงที่พาดไว้บนแขน
จากที่ตาเปลือใกล้จะหลับเต็มที ก็ต้องลืมตาโตขึ้นทันที แอลนั่งลงข้างคนตัวเล็กกว่า กอดไว้ในอ้อมเเขนเเละเอาคางเกยไว้กับไหล่เล็ก
"อื้ม ยังไม่นอนอีกเหรอ" แอลพูดเสียงช้าลงกว่าเดิมเล็กน้อยตามประสาคนกรึ่มๆ
"ยังครับ แต่เหม็นกลิ่นเหล้าจัง" มีคุณพูดพลางดันหน้าร่างสูงออกไปเบาๆ
"เมาเหรอครับ "
" นิดหน่อยน่ะ แต่ยังมีสติอยู่นะ ถ้าได้อาบน้ำน่าจะดีขึ้น "
" งั้นไปอาบน้ำเถอะครับ ผมเหม็น "
“ ใจร้ายจังนะ” แอลแกล้งทำหน้าบูดใส่มีคุณ จนทำให้มีคุณแอบหัวเราะคิกคัก
จากนั้นเขาจึงรีบไปอาบน้ำทันที เขาอาบน้ำเพียงชั่วครู่เเล้วมานั่งที่เดิมข้างๆ มีคุณ ร่างสูงล้มตัวลงนอนลงบนตักเล็กของคนรัก
" วันนี้งานเสร็จหมดแล้วนะ คราวนี้ก็ไม่ต้องเข้าบริษัทเช้าจนถึงมืดขนาดนี้เเล้ว พี่จะได้อยู่กับเราได้นานๆสักที "
แอบจับมือเล็กมาจับที่หัวเขาเเละมีคุณก็เกาหัวให้โดยอัตโนมัติ " ตักเธอนี่อุ่น สบายจัง "
ทั้งสองคนไร้เสียงสนทนาไปชั่วครู่ เเต่เเล้วก็เป็ร่างบางที่เป็คนเอ่ยขึ้นก่อน
" ผม ผม มีเื่จะถามครับ" มีคุณพูดเสียงอึกอักเล็กน้อย
" ว่ายังไงเหรอ " แอลยังอยู่ในท่าหลับตา
" พี่อยากมีลูกมั้ยครับ" มีคุณถามด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะตื่นเต้นในใจคิดว่าคงได้คำตอบที่พอใจ
"พี่ไม่ชอบเด็กแล้วก็ไม่อยากมีลูกด้วย " แอลพูดเสียงเรียบเเสดงถึงความจริงจัง
แต่คำตอบมันไม่ได้เป็อย่างที่คิด ร่างบางได้ยินแบบบนั้นใบหน้าหวานก็หม่นลงทันที
"แล้วถ้าผม…" ยังไม่ทันที่มีคุณได้ถามต่อแอลพูดเเทรกออกมาว่า
" เราอยากรับเด็กมาเลี้ยงเหรอ พี่ว่าอยู่กันแบบนี้ก็ความสุขมากเเล้วนะ "
มือเล็กหยุดชะงักลงเเววตาเศร้าบ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง แอลไม่ได้สังเกตเห็นแต่รู้สึกถึงมือที่กำลังเกาหัวให้เขาหยุดชะงักลง
"เป็อะไรไป มีพี่อยู่ทั้งคนเธอไม่มีความสุขเหรอ" แอลพูดเสียงอ่อน
"เปล่านะครับ ผมรักพี่ที่สุด"
" งั้นอย่าเอาเด็กมาเลี้ยงเลยนะ พี่ไม่ชอบเด็ก พี่อยู่กับเราพี่มีความสุขมากเเล้ว "
แอลพูดด้วยเสียงอ้อนๆ เพราะไม่อยากให้มีคุณทำหน้าเศร้า
ความจริงร่างบางตั้งใจจะบอกเื่ที่ตัวเองท้อง ตอนนี้เขาไม่กล้าบอกเสียเเล้ว
ถ้าพี่ไม่ชอบเด็กเเล้วถ้ารู้ว่าเราท้อง เขาจะเบื่อเรามั้ยนะ ไม่เป็ไรรออีกสักหน่อยก็ได้นะ
ทั้งที่ภายในใจมีคุณมันเศร้ามากที่ได้ยินคำนั้น มันรู้สึกน้อยใจอย่างอธิบายไม่ได้ มีคุณพยายามปลอบใจตัวเองเเละกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล
แต่แอลก็ไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีแบบนั้นของมีคุณเพราะเขายังไม่ได้สร่างเมาสะทีเดียว
มือหนาจับตัวของมีคุณพลิกลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่อย่างเบามือ เเละเริ่มจูบไปทั่วใบหน้าช้าๆ อย่างอ่อนโยน
" พี่ ครับ " มีคุณเรียกเสียงอ่อนเเละเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
"นะ เราไม่ได้มีอะไรกันมาหลายวันเเล้ว" แอลพูดเสียงแหบพร่าด้วยความ้า
" ก็ได้ครับ "
cut
ตอนนี้มีคุณย้ายเข้ามาอยู่ในห้องแอลอย่างถาวรแล้ว
มีคุณนอนคิดถึงเเต่คำพูดของแอล มันทำให้เขาไม่สามารถคลายความกังวลได้เลย ร่างบางหลับๆตื่นๆอยู่ท่ามกลางความมืด ตื่นขึ้นมองหน้าแอลในยามที่เขาหลับใหล และคิดกังวลเื่ลูกไปต่างๆนาๆ
แอลจะเคยรู้บ้างไหมว่า ร่างบางเครียดขนาดไหนกับคำพูดของเขา
" ไม่เป็ไรนะลูก คุณพ่อจะต้องรักหนูมากๆเเน่เลยๆเลยนะ นอนนะจ๊ะ "
1K
