[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

    157 ความก้าวหน้า

    “ อัตราการเต้นของหัวใจคงที่ ”


    “ ออกซิเจนภายในเลือดคงที่ ”


    “ ความดันคงที่ ”


    “ ประตูตู้ทดลองจะเปิดในอีก 10 9 8 7 ”


    เสียงนับถอยหลังดังขึ้นเรื่อยๆ โดยมีนักวิจัยหลายสิบคนยืนมองมนุษย์ทดลองภายในหลอดแก้วทั้ง 10 หลอด ทุกคนภายในหลอดแก้วล้วนแล้วถอดเสื้อผ้าและโกนผมเพื่อให้ร่างกายสะอาดที่สุด


    ทันใดนั้น เมื่อหลอดทดลองเปิดอ้าออก ทหารทั้ง 10 นายที่เป็นอาสาในการทดลองก็ค่อยๆก้าวเท้าออกมาจากตู้ก่อนจะก้มมองดูร่างกายของตนเอง


    “ ตรวจร่างกายพวกเขาที ”


    นักวิจัยวิ่งเข้าไปตรวจสอบร่างกายของทหาร ชายทั้ง 10 จึงยืนนิ่งปล่อยให้นักวิจัยเข้ามาตรวจสอบสภาพของตนเอง แม้พวกเขาอยากจะเตะต่อยอากาศเพื่อทดสอบพลังที่เพิ่มขึ้นมานี้เอง ทุกคนกลับต้องหยุดความต้องการเอาไว้ก่อน


    “  คุณวี ร่างกายของพวกเขาปกติครับ ”


    เสียงถอนหายใจส่งออกมาจากวี มันมาพร้อมความรู้สึกโล่งใจเมื่องานทดลองชิ้นนี้ของพวกเขาเสร็จสิ้น


    หลังจากนักวิจัยตรวจสอบทหารเสร็จแล้วนี้เอง พวกเขาจึงนำเสื้อคลุมให้อีกฝ่ายสวมแล้วพาไปยังห้องทดลองหมายเลขต่อไปเพื่อทดสอบสิ่งที่เพิ่มเข้ามาจากการทดลอง


    “ ตัวทดลองหมายเลข 1 พร้อม ”


    ทหารคนแรกที่เดินเข้าไปในห้องกระจกโบกมือเพื่อให้สัญญาณว่าเขาเตรียมพร้อมแล้ว หลังจากนั้นประตูอีกฝั่งของห้องก็เปิดอ้าออกเผยให้เห็นซอมบี้ระดับ 4 วิ่งเข้ามาในห้องด้วยความเร็วไว


    ตัวทดลองหมายเลข 1 กลับไม่ได้ตกใจ ต่อให้เขาจะมีเพียงเสื้อขาวคลุมทับร่างกายซอมบี้กลับไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้เขาได้เลยสักนิด


    ทันทีที่ซอมบี้หนูท่อสูง 2 เมตรวิ่งเข้ามาหาด้วยกรงเล็บแหลมคม ตัวทดลองหมายเลข 1 จึงกำมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันก่อนที่มือของเขาจะขยายใหญ่แล้วมีขนสีดำงอกออกมาจากผิวหนัง ทันใดนั้นนิ้วของเขาก็มีเล็บมือสีดำโผล่ออกมาทั้ง 2 ข้าง หลังจากเปลี่ยนแขนให้กลายเป็นสัตว์เขาก็พุ่งเข้าหาซอมบี้แล้วปะทะกันกับมันด้วยกรงเล็บภายในมือจนทำให้เกิดเสียงปะทะกันของเล็บที่ราวกับมีคนเคาะแผ่นเหล็ก


    เปล้ง เปล้ง เคล้งเคล้ง เปล้ง!


    นักวิจัยด้านนอกห้องพยายามมองดูการต่อสู้พลางสรุปสิ่งที่เห็นลงไปบนสมุดบันทึกภายในมือ ยิ่งทหารหมายเลข 1 ต่อสู้นานยิ่งทำให้พวกเขาเห็นหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่อีกฝ่ายแสดงออกมา ทันใดนั้นร่างของหนูก็เริ่มปรากฎรอยแผลบนร่าง ก่อนที่มันจะถูกเล็บภายในมือของทหารแทงบริเวณคอจนเลือดไหลออกจากร่าง หลังจากที่ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง ทหารกลับใช้ความสามารถในการต่อสู้ของตนหลบอีกฝ่ายแล้วตวัดกรงเล็บไปยังคอของมันส่งผลให้หนูถูกตัดคอตายไปในทันที


    “ เยี่ยม ”


    นักวิจัยที่อยู่ด้านนอกห้องร้องด้วยท่าทางดีใจ พลังของทหารหมายเลข 1 ที่แสดงออกมานับว่าเกินคาดไม่น้อย ถึงอย่างนั้นพวกเขากลับยังไม่สรุปการวิจัยทุกอย่าง นี่พึ่งเป็นการทดสอบตัวทดลองแรกเท่านั้น ยังเหลืออีก 9 ที่ยังไม่ทดลอง


    ทหารหมายเลข 2 ถูกส่งเข้าไปในห้องแล้วนำซอมบี้ระดับ 4 ที่มีระดับเท่ากับเขาออกมาต่อสู้กัน ชัยชนะเป็นของหมายเลข 2 เพียงแต่ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ดูลำบากกว่าหมายเลข 1 นักวิจัยกลับไม่ได้คิดมากเพราะฝีมือการต่อสู้ต้องใช้ประสบการณ์ พละกำลังที่หมายเลข 2 แสดงออกมาไม่ต่างจากหมายเลข 1 การทดสอบตัวทดลองหมายเลข 2 จึงอยู่ในผลที่น่าพอใจ


    ตัวทดลองหมายเลข 3 ถูกส่งเข้าไปในห้อง ไม่นานเขาก็เดินออกมาแล้วส่งหมายเลข 4 เข้าไป จนกระทั่งตัวทดลองหมายเลข 10 เดินออกมาจากห้องหลังจากถูกส่งเข้าไปตรวจสอบพลัง บนใบหน้าของนักวิจัยทุกคนล้วนแล้วแสดงความพอใจออกมา เนื่องจากว่าการวิจัยนี้นับว่าเป็นการวิจัยที่สำเร็จ


    การเพิ่มพลังให้กับมนุษย์ด้วยการแทรกแซงการวิวัฒนาการเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ในตอนนี้  หากอยากรักษารูปร่างมนุษย์เอาไว้ พวกเขาจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ดังนั้นทุกคนจึงยอมเปลี่ยนความคิดใหม่เพราะโลกในตอนนี้อันตรายมาก ดังนั้นนักวิจัยทุกคนจึงป้อนคำสั่งใหม่ลงไปในสมองเพื่อให้การทดลองดำเนินไปด้านหน้า  หากพวกเขาต้องการพลังจะต้องยอมสละรูปร่างมนุษย์ทิ้งไป


    ซึ่งผลที่ออกมานับว่าเป็นที่น่าพอใจ ด้วยการเปลี่ยนบางส่วนในร่างกายให้เป็นเหมือนสัตว์ส่งผลให้มนุษย์มีพลังเทียบเท่าซอมบี้ที่ระดับเดียวกัน


    เดิมทีมนุษย์ระดับ 4 ไม่สามารถรับมือกับซอมบี้ระดับ 4 ได้ด้วยตัวคนเดียวเพียงลำพัง จะต้องใช้คนอย่างน้อย 5 - 6 คนถึงจะสามารถจัดการซอมบี้ระดับเดียวกันกับพวกเขาได้ 


    เพียงแต่ว่าตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว มนุษย์ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาวุธสามารถฆ่าซอมบี้ระดับเดียวกันได้ด้วยตัวคนเดียว แม้จะต้องพึ่งประสบการณ์ในการต่อสู้และทักษะเพื่อให้ฆ่ามันได้เด็ดขาดก็ตาม แต่มนุษย์ยังมีอีกอย่างที่สามารถทำให้เหนือกว่าซอมบี้ระดับเดียวกันจนฆ่ามันได้ง่ายดายคืออาวุธ


    การทดสอบเมื่อครู่ทหารทั้ง 10 ใช้เพียงร่างกายที่เปลี่ยนบางส่วนให้กลายเป็นสัตว์ การทดสอบครั้งนี้พวกเขาได้รับอาวุธคนละอย่างตามความถนัด หลังจากที่การทดลองเริ่มต้นขึ้น ซอมบี้ระดับ 4 ที่เป็นระดับเดียวกันกับพวกเขาล้วนแล้วถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย ต่างจากตอนแรกที่ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 5 นาที


    “ คุณวี ดูเหมือนงานวิจัยนี้จะสำเร็จแล้วนะครับ  มันสำเร็จแล้ว!”


    นักวิจัยแสดงท่าทางดีใจออกมา ทางรอดของมนุษย์ปรากฎขึ้นมาต่อหน้านักวิจัย พวกเขาล้วนแล้วแสดงความดีใจกับผลงาน ตอนนี้เหลือเพียงแค่สร้างยาปริมาณมากแล้วแจกจ่ายให้กับทุกคนภายในฐาน เพียงเท่านี้พวกเขาก็พร้อมจะกวาดล้างซอมบี้แล้วยึดเมืองจากพวกมันคืนมาได้แล้ว 


    “ คุณวี! ”


    “ คุณวีแย่แล้วครับคุณวี! ”


    เสียงร้องดังลอดผ่านประตูเข้ามา นักวิจัยทุกคนล้วนแล้วสงสัยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ทันใดนั้นทหารนายหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในห้องรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้


    “ คุณวีครับ ซอมบี้ระดับ 7 กำลังเดินทางมาที่นี่ครับ ”


    ความดีใจของนักวิจัยหายไปในพริบตา พวกเขาพึ่งวิจัยงานเสร็จสิ้น เพียงแต่ว่าซอมบี้ระดับ 7 กลับไม่ให้โอกาสพวกเขาได้ผลิตเป็นจำนวนมาก ถึงอย่างนั้นวีกลับไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก เขาคิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง


    “ เตรียมอพยพ เราจะถอยห่างจากเมือง X เข้าสู่เมือง N  ส่วนคนที่อยู่ที่นี่ ช่วยกันนำสสารที่จำเป็นไปด้วยนะครับ มันจำเป็นต่อพวกเรา”


    ไม่มีการเปิดเสียงไซเรนแจ้งเตือนดัง การอพยพเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบ ต่อให้ทุกคนจะตื่นตระหนกกลับทำงานตามแบบแผน ทหารนำรถทั้งหมดมาจอดรวมกันเตรียมออกเดินทางสู่เมือง N  ฐานวิจัยของพวกเขาอยู่ใกล้เมือง X มากเกินไปจึงมีโอกาสสูงถูกโจมตี ดังนั้นจึงต้องเดินทางออกจากที่นี่เข้าสู่เมือง N เพื่อตั้งหลัก


    นักวิจัยล้วนแล้วพยายามนำสสารทั้งหมดภายในฐานขึ้นรถบรรทุกไปด้วยกัน ทุกอย่างภายในฐานสำคัญมาก ถึงแม้สารบางตัวจะไม่ได้ใช้งานพวกเขายังคงเก็บไปด้วยเช่นกันเผื่อในสักวันมันจะมีประโยชน์


    “ ไปไปไป อย่ารอช้า รีบออกจากที่นี่ไปเร็วเข้า! ”


    รถแต่ละคันเริ่มวิ่งออกจากฐานวิจัยมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ จนกระทั่งรถคันสุดท้ายวิ่งออกไป ภายในฐานก็ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่


    วีที่อยู่บนรถบรรทุกคันหนึ่งหลังจากรถขับออกมาไกล เขาจึงหันมองกลับไปดูฐานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกดปุ่มสั่งการให้ระเบิดที่ฝังอยู่ภายในฐานทำงาน ส่งผลให้เกิดระเบิดลูกใหญ่ถล่มฐาน น้ำมันที่เตรียมเอาไว้ได้สร้างเปลวไฟร้อนแรงย้อมท้องฟ้าในช่วงฟ้าสางให้เต็มไปด้วยไฟและควัน


    “ ไปไปไป ! ”


    ทหารยังคงร้องตะโกนไปตามทาง เผื่อเปลวไฟภายในฐานไม่สามารถหลอกล่อซอมบี้ระดับ 7 เอาไว้ได้ อย่างไรก็ตามทุกคนกลับรู้สึกโล่งใจหลังจากพบว่าซอมบี้ระดับ 7 เปลี่ยนทิศทางใหม่ หลังจากภายในฐานถูกไฟลุกท่วม ซึ่งมันไม่ได้ตามพวกเขามาแต่อย่างใดทำให้การเดินทางเข้าสู่เมือง N ปลอดภัย


    ---------------------------------------------------------------

    “ อีก 20 นาทีจะ 6 โมงสินะ ”


    โยฮันมองไปยังนาฬิกา จากเดิมเขามักจะห้อยข้อมือกลับต้องนำมาคล้องกับเชือกเพื่อห้อยคอเพราะเขาเปลี่ยนแขนอยู่ตลอดทำให้สิ่งที่สวมใส่บริเวณแขนมักขาดเป็นประจำ


    หลังจากมองดูเวลาพบว่าเขาใช้เวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมงในการเดินทางมาให้ถึงเมืองหลักของเมือง Y โยฮันก็เริ่มมองสำรวจซอมบี้ภายในเมือง 


    ผลปรากฎว่าซอมบี้ที่เขามองเห็นยังคงอยู่แค่ระดับ 3 และระดับ 4  แม้จะมีระดับ 5 ปรากฎตัวขึ้นมาแล้วก็ตามที มันกลับเป็นระดับที่มีน้อยมากๆ สำหรับระดับ 6 ไม่มีในการตรวจจับโดยใช้คลื่นเสียง ทำให้เขารู้ว่าเมืองนี้อาจจะเผชิญหน้ากับเชื้อไวรัสช้ากว่าเมือง Z ราว 3 - 4 วัน


    หลังจากตรวจสอบในระยะ 2 กิโลเมตรที่คลื่นเสียงส่งไปถึง โยฮันก็เริ่มบินด้วยความเร็วสำรวจเมืองเพื่อตามหาผู้รอดชีวิต ต่อให้วินจะบอกตำแหน่งที่ตั้งของกองทัพเมือง Y มาแล้วก็ตาม เขาไม่ใช่คนของพื้นที่แห่งนี้ หากให้บินตามหากลัวว่าจะต้องใช้เวลา การที่เขาจะหากองทัพได้เร็วที่สุดและใช้เวลาน้อยที่สุดคือการให้คนภายในเมืองชี้บอกทาง ทันใดนั้นเขาก็จับสัญญาณมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่ยังคงรอดชีวิตได้จึงบินโฉบเข้าไปหาในทันที


    ตึง!


    เสียงกระแทกดังก้องหน้าโรงแรม เหล่าผู้รอดชีวิตที่มีอยู่ราว 150 คนแสดงท่าทางตื่นกลัวกับสิ่งที่มาใหม่ เมื่อพวกเขามองไปยังสิ่งที่ตกลงมาจากท้องฟ้าภายในหัวของทุกคนก็เกิดความคิดที่หลากหลาย มนุษย์ไม่มีทางที่จะบินได้พวกเขาจึงกลัวว่าโยฮันจะต้องเป็นซอมบี้รูปแบบมนุษย์อย่างแน่นอน


    “ อย่ายิง ผมเป็นมนุษย์มาจากเมือง Z ผมต้องการข้อมูลบางอย่างและคิดว่าพวกคุณพอจะช่วยผมได้ ”


    ปืนยังคงเป็นสิ่งที่โยฮันเห็นจากนักสู้ด้านหน้าตึก ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนยังคงใช้ปืน เนื่องจากว่าซอมบี้ภายในเมือง Y ยังคงได้รับผลกระทบจากมันด้วยระดับที่ยังคงน้อย


    “ ผมขอคุยกับหัวหน้ากลุ่มได้ไหม ถ้าผมได้คำตอบแล้วผมจะทิ้งสิ่งที่ทำให้พวกคุณมีโอกาสรอดชีวิตเป็นสิ่งตอบแทน ”


    หนึ่งในชายวัยกลางคนใช้ผ้าปิดตาหนึ่งข้างร้องตะโกนออกมาจากกลุ่ม โยฮันจึงยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ


    “ โอเค ไอ้หนุ่มแกบอกว่ามาจากเมือง Z  ใช่ไหม ”


    “ ใช่ ผมมาจากที่นั่น ก่อนหน้านั้นผมมาจากเมือง X  ”


    “ หมายความว่าแกเดินทางผ่าน 2 เมืองแล้วมาที่นี่ แกมาทำอะไรที่เมืองนี้งั้นเหรอ ” ทุกคนให้ความสนใจกับมนุษย์บินได้ 


    “ คืออย่างงี้นะลุง ผมจะสรุปคร่าวๆให้ฟัง เมือง X มีซอมบี้ ผมก็เลยหนีจากเมือง X มาพร้อมคนกลุ่มหนึ่งแล้วกบดานที่เมือง Z  เราก็เจอคนที่เมือง Z อีกจึงรวมกลุ่มกันจนเกิดเป็นกลุ่มใหญ่ ตอนนี้เราน่าจะควบคุมสถานการณ์ที่เมือง Z ได้แล้วเลยจัดตั้งกลุ่มล่าซอมบี้ขึ้นเพื่อโต้กลับพวกมัน ผมจึงได้รับหน้าที่ให้บินไปยังเมืองต่างๆ โดยเมือง Y เป็นเมืองแรก เอาล่ะมาเข้าคำถามที่ผมต้องการกันเถอะ ลุงพอจะรู้ไหมว่ากองทัพเมือง Y อยู่ที่ไหน ผมต้องไปที่นั่น ”.