สัญญารัก สัญญาณหลอน (มี e-book แล้ว)

            พลอยกับส้มยังคงนั่งทำงานร่วมกันนาฬิกาดิจิทัลบนกำแพงด้านหนึ่งแสดงเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วได้ยินเสียงเจนจิราพูดกับเลขานุ่นมาจากทิศทางประตูทางเข้าห้องทำงาน ทั้ง 2 สาวจึงรีบเดินตรงไปทันที

            “พี่นุ่นยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ...ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้วนะคะ”เจนจิราเอ่ยปากถาม

            “ไม่เป็นไรค่ะคุณเจนจิราพี่เห็นคุณเจนจิราทำงานหนักตั้งแต่วันแรก พี่ไม่กล้ากลับบ้านจริงๆ ค่ะ แต่ปกติพี่ก็อยู่ยาวแบบนี้บ่อยๆอยู่แล้ว คิดว่าคืนนี้พี่นอนที่นี่ดีกว่า...เดี๋ยวพี่ค่อยรันระบบอัตโนมัติตอนเที่ยงคืนก็ได้ค่ะ”

            “พอดีหนูคุยกับคุณชูศักดิ์หลายเรื่องเลยค่ะไม่คิดเหมือนกันว่าจะยาวนานถึงขนาดนี้ หนูหันมาดูเวลาอีกทีก็ 5 ทุ่มกว่าแล้ว”

            “วันนี้เป็นงัยบ้างคะท่านประธาน?” เสียงพลอยทักทายมาแต่ไกล

            “เหนื่อยมากเหนื่อยที่สุด ไม่เคยคิดว่าจะเหนื่อยได้ถึงขนาดนี้”

            “ฟังจากเสียง...เดาไม่ยากแล้วเคลียร์ป่ะ?”

               “อืมๆก็โอเคแหละ คุณชูศักดิ์ตอบได้หมดทุกเรื่อง ยึดตามแผนเดิมทุกอย่างพ่อวางแผนไว้รัดกุมมาก...แล้วฝั่งมึงล่ะ”เจนเผลอพูดออกไปด้วยความเคยชินทำให้นุ่นอดอมยิ้มไม่ได้

            “อุ๊ยๆๆหนูขอโทษค่ะพี่นุ่น...หนูลืมตัว”เจนพูดไปพลางยกมือไหว้นุ่นแทบจะทันที

            “ถ้างั้น...พี่ไปสั่งอาหารว่างไว้ให้คุณเจน,คุณพลอยและคุณส้มดีกว่านะคะ เผื่อรอบดึกจะได้มีอะไรทานค่ะ”

            “ขอบคุณค่ะพี่นุ่น”สามสาวรีบยกมือไหว้ตอบรับคำพูดของนุ่น

               พลอยกับส้มอธิบายแผนงานเดิมเกี่ยวกับร้านขายอาหารรายย่อยประเภทต่างๆที่ต้องเปิดให้บริการภายในห้างพร้อมกับเอกสารและข้อมูลอย่างละเอียดพร้อมกับแสดงรูปภาพและคลิปบริเวณพื้นที่ขายในแต่ละโซน

            “จากที่กูเล่ามาทั้งหมดนี่เป็นแผนงานเดิมทั้งหมดที่คุณพ่อวางแผนไว้”พลอยอธิบายปิดท้ายด้วยความตั้งใจ

            “ปัญหาคือแผนนี้ไม่เหมาะสมกับตอนนี้แล้วใช่ป่ะ?”เจนตั้งคำถามกลับทันที

            “อืมๆ”พลอยพยักหน้าตอบรับ

            “ว่ามาเลยเพื่อน”เจนจิราตั้งคำถามสำคัญ

            “พวกเราชอบเดินตลาดนัดหลังมหาวิทยาลัยเวลาจัดใน ม. พวกเราก็ไปกันบ่อยมาก มึงคิดว่าพวกเราไปเดินกันเพราะอะไรขอเรื่องเดียว?” พลอยตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก

            เจนกับส้มตอบแทบจะพร้อมกัน“ของถูก!...โดยเฉพาะของกินต้องถูก!!!”

               “มึงคิดดูนะ!พวกเราไปเดินตลาดนัดเพราะของกินถูก คนอื่นก็คิดเหมือนเราแหละแล้วยิ่งตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดี คนไม่ค่อยเดินห้างกันหรอก ไปสั่งของผ่านแอปสั่งอาหารผ่านไรเดอร์กันหมดแล้วชีวิตคนยุคนี้เปลี่ยนไป...เราจะให้คนมาเดินห้างเยอะ ของกินต้องถูก”

            “คุณพ่อต้องการให้สาขานี้เป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของคนกรุงเทพกับโซนปริมณฑลถ้าห้างดูหรูหรามากจนเกินไป กูว่าคนไม่เดินและยิ่งเศรษฐกิจเป็นแบบนี้ กูก็ไม่เดิน กูนอนอยู่บ้านสั่งของกินดูง่ายกว่าเยอะเราต้องทำให้สาขานี้ธรรมดาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หนึ่งในหนทางที่ทำได้คือลูกค้าที่มาเดินต้องรู้สึกว่าไม่จ่ายแพง ใช้ชีวิตเหมือนข้างนอกตามปกติแบบนี้อ่ะโอเค”

            “จากแผนเดิมที่บอกว่าเก็บค่าเช่าล๊อกละประมาณ12,000-15,000 บาทต่อเดือน ค่าเช่าถูกก็จริงเพื่อให้ราคาอาหารพื้นฐานอยู่ในเกณฑ์50-55 บาทต่อจาน แต่พอไปดูตัวเลขจริงๆ เรามีรายได้ตรงนี้แค่เดือนละล้านนิดๆไม่เกิน 2 ล้าน ปีหนึ่งก็ประมาณ 12-24 ล้านบาท มันน้อยมาก...กูมองว่าข้าวราคา50-55 บาทต่อจาน สูงไป”

            “แล้วมึงจะทำยังงัย?”

               “ไม่ต้องเก็บค่าเช่าจากรายย่อยแล้วให้ซื้อวัตถุดิบจากเราแทนดีกว่า ถ้าทำแบบนี้ เราจะลดราคาเหลือจานละประมาณ45-50 บาท รายได้ค่าเช่าหายไป 12-24 ล้านก็จริง แต่มีรายได้ชดเชยจากขายวัตถุดิบแทนผลที่ได้อีกทางคือ เราคุมคุณภาพวัตถุดิบได้ด้วย และคนมาเดินห้างแน่ๆพวกของกินราคาเท่าข้างนอก ยังงัยก็สร้างความรู้สึกดีๆ ได้แน่นอน”

            “มึงบอกเรื่องนี้กับคุณตาไพโรจน์ยัง?แล้วเขาตอบว่าอะไร?”

               “กูบอกแล้วคุณตาไพโรจน์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ...แกหัวเราะแล้วก็บอกว่าอยากกลับบ้านแล้ว”

            “ไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ?หรือว่ามึงไม่ได้ยินป่ะ?”

            “คุณตาไพโรจน์ทำแบบนี้จริงๆนะคะพี่เจน หนูก็อยู่ด้วย คุณตาหัวเราะดังมาก แล้วก็พูดชัดๆ ว่า อยากกลับบ้าน”ส้มช่วยยืนยันอีกเสียง

               “จริงๆกูไม่ได้พูดเล่น...ไม่ๆๆๆ ไม่เลย! กูพูดเรื่องนี้ปุ๊บแกหัวเราะแล้วก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้อีกอ่ะ กูยืนยันว่าแกไม่ได้พูดอะไรต่อจริงๆ”

            “ไอ้พลอย!!!มึงจะให้กูเปลี่ยนแผนใช่ป่ะ? นี่เรื่องใหญ่มากกกก!!!...มึงมั่นใจแผนนี้ขนาดไหน?”

               “มึงต้องไม่ลืมว่าถ้าของกินถูกมากๆ ยังงัยก็เรียกคนได้ เรามีพวกแบรนด์ร้านอาหารโครตเยอะอ่ะก็มีหลายระดับราคาอยู่แล้ว พวกเราไปห้างยังงัยก็ต้องไปโซนฟู้ดเซ็นเตอร์ชัวร์ๆแน่นอน มึงไปเจออาหารราคาโหด มึงเอาป่ะล่ะ? แต่ถ้าบางวันลูกค้าอยากกินหรูเราก็มีเพียบอ่ะ...กูว่าทำแบบนี้ไม่เสียหายอะไรสักนิด”

            “เอ่อๆๆจริงๆ ถ้าเป็นกู กูก็สนของกินก่อนอยู่แล้ว...โอเคตามนี้ถ้างั้นวันที่นัดพ่อค้าแม่ค้ามาเซ็นสัญญา มึงก็คุยตามนี้ มึงทำเรื่องนี้ไปเลย”

            เลขานุ่นนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ทำงานควันร้อนๆ จากถ้วยกาแฟบนโต๊ะลอยผ่านหน้าจนทำให้ตกใจตื่นขึ้นมาหันไปมองหน้าจอมอนิเตอร์แสดงเวลาตี 3 กว่าๆ ด้านข้างหนึ่งของจอแสดงไฟทำงานในห้องเจนจิรายังคงติดอยู่ด้วยความอ่อนล้าและง่วงนอนอย่างมากทำให้เธอต้องฟุบหัวลงแนบโต๊ะทำงาน

            เธอต้องตกใจสะดุ้งตื่นตัวขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อเจนจิรา,พลอยและส้มเดินออกมาจากห้องทำงาน “พี่ขอโทษค่ะที่เผลอหลับ”

            “ไม่เป็นไรคะพี่นุ่นพี่ทำงานหนักมาทั้งวัน...นอนพักก่อนก็ได้นะคะ”

            “ขอบคุณค่ะคุณเจนจิรา...มีอะไรจะสั่งการเพิ่มเติมไหมคะ?”

               “เดี๋ยวพวกหนูลงไปหาอะไรทานก่อนค่ะ”

            แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาจนถึงตี3 แล้ว แต่บรรยากาศภายในชั้นอาหารยังคงคึกคักมีพนักงานจำนวนมากนั่งกระจายตามร้านอาหารต่างๆ หนาตา

            “สวัสดีครับบอส...สวัสดีค่ะคุณเจนจิรา,คุณพลอย, คุณส้ม”

            “สวัสดีค่ะบอส...สวัสดีครับบอส”

            “สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน”

            “หนูตกใจมากเห็นบอสมาดึกขนาดนี้ค่ะ...หนูเป็นพนักงานการเงินฝั่งยุโรปค่ะ”

            “พอดีหิวก็เลยมาหาอะไรลงท้องหน่อยมีอะไรแนะนำรอบดึกไหมคะ?”

            “ร้านนี้เลยค่ะคุณเจนข้าวต้มทะเล อร่อยมากนะคะ”

            เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงปลุกดังขึ้นมาจนทำให้นุ่นสะดุ้งตื่นอีกครั้งเธอรีบหันไปมองหน้าจอมอนิเตอร์เห็นข้อมูลว่าเจนจิรา,พลอยและส้มเดินทางออกจากบริษัทไปที่ห้างซีสแควร์วันตั้งแต่ 7 โมงเช้า

               ฝ่ายประชาสัมพันธ์ออกประกาศทุกช่องทางอย่างเป็นทางการรับสมัครพนักงานครั้งใหญ่ที่สุดของบริษัทซีคอร์ปเริ่มคัดเลือกและสัมภาษณ์ในเดือนหน้า ทำงานที่ห้างซีสแควร์วัน สาขาลาดพร้าวและบริษัทอื่นๆในเครือจำนวนถึง 7,276 คนหลายหลายตำแหน่งตั้งแต่พนักงานหน้าร้านไปจนถึงระดับผู้บริหารระดับล่าง ท่ามกลางภาวะถดถอยชะลอตัวทางเศรษฐกิจไม่ว่าจะเป็นข่าวเลิกจ้าง, ลดพนักงาน, กิจการล้มละลายจากธุรกิจหลายภาคส่วนและยังรวมไปถึงตัวเลขคนว่างงานสูงขึ้นกว่าไตรมาสเดียวกันของปีที่แล้วถึง35%

        ทั้ง 3สาวกำลังเดินดูพื้นที่ขายอาหารจากรายย่อยโดยมีพนักงาน 5 คนให้ข้อมูลอย่างละเอียด

            “ขอบคุณมากค่ะพี่หลังจากตกแต่งเสร็จแล้ว พี่แจ้งข้อมูลผ่านทางพี่นุ่นได้เลยนะคะ”

            “ได้ครับบอส”

            “วันนี้หนู3 คนมีเรียนคลาสเช้า...หนูขอตัวก่อนนะคะ”

            หลังจากการประกาศรับสมัครงานเพียงชั่วโมงเดียวแฮชแท็ก #ซีคอร์ปรับสมัครงาน ขึ้นเทรนอันดับ 1 ทันทีผู้คนจำนวนมากสมัครงานผ่านแอปและเว็บไซด์ของซีคอร์ปในช่วงเวลาเดียวกันจนทำให้ระบบล่ม

            “ระบบล่มไปแล้วแล้วจะสมัครยังงัยอ่ะ!!!!”

               “แอปก็ล่มเว็บก็ล่ม...ผมกดปุ่ม F5 (ทำเพื่อโหลดข้อมูลใหม่)รัวๆ เลยนะเนีย ปุ่มสมัครมันค้างไปแล้ว”

            “วันนี้จะได้สมัครไหมเนีย!!!!!”

            ตัวเลขผู้สมัครงานเพียง1 ชั่วโมงแรกปรากฎขึ้นในหน้าจอมอนิเตอร์ฝ่ายบุคคลภาคพื้นเอเชียสูงถึง 147, 519 คน และตัวเลขยังขึ้นอย่างต่อเนื่องในทุกๆ วินาทีที่ผ่านไปด้วยจำนวนตัวเลขที่สูงเกินความคาดหมายขนาดนี้ทำให้ชูศักดิ์ต้องเรียกประชุมฝ่ายบุคคลทั้งหมดเป็นการเร่งด่วนทันที

            เมื่อช่องทางการรับสมัครทางแอปและเว็บไซด์ใช้งานไม่ได้ผู้คนจำนวนมากเลือกที่จะเดินทางไปที่อาคารแฝดเพื่อสมัครงานโดยตรงก็ต้องพบกับความผิดหวังเพราะว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่รับสมัครพนักงานใหม่แต่วินัยออกคำสั่งเร่งด่วนให้ตั้งแผนกงานเฉพาะกิจรับสมัครงานที่อาคารแฝดเช่นกัน

            ส่วนที่อาคารฝ่ายบุคคลฯชูศักดิ์ออกมาสั่งการด้วยตัวเองรองรับประชาชนต่อแถวมากถึง 5 แถวบนฟุตบาทยาวสุดสายตา“ผมขอยืนยันครับว่า ทุกคนต้องได้สมัครแน่นอนครับ”

            เจนจิรา,พลอยและส้มกำลังเดินออกมาจากลานจอดรถผ่านใต้ตึกออกมาบริเวณทางเดินข้างสนามบอลหน้าอาคาร1 ต้องตกใจไม่ทันตั้งตัว เห็นนักศึกษาร่วมสถาบันจำนวนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอ

            “คุณเจนคะ...ตอนนี้แอปกับเว็บรับสมัครงานของซีคอร์ปล่มแล้วค่ะพวกนี้หนูสมัครงานกันไม่ได้เลยค่ะ”

            “ใช่ครับคุณเจนตอนนี้ทั้งแอปทั้งเว็บค้างไปแล้วครับ”

            “ล่มตอนนี้เหรอคะ?”เจนจิราถามย้ำแทบจะทันที

               “ตอนนี้เลยครับคุณเจน”

            ส้มรีบเปิดแท็บเล็ตขึ้นมารีบเช็คสถานะทันทีพบว่าเข้าแอปกับหน้าเว็บไซด์ไม่ได้เลยขึ้นหน้าจอ 500 Internal Server Errorตลอดเวลา

            “500 แปลว่าอะไรเหรอส้ม?”

               “คนเข้าเยอะในช่วงเวลาเดียวกันทำให้เว็บรองรับไม่ไหวค่ะพี่เจน...แต่ว่าตอนนี้ฝ่ายเทคนิคกำลังแก้ไขแล้วค่ะเห็นแจ้งว่าเสร็จสิ้นภายใน 2 ชั่วโมงค่ะ”

            “ต้องขอโทษเรื่องแอปกับเว็บล่มด้วยค่ะขอเวลาให้ฝ่ายเทคนิคแก้ปัญหาก่อนนะคะ”เจนจิราตอบกลับพร้อมกับยกมือไหว้ทุกคน

            ตัวเลขผู้สมัครงานภายใน24 ชั่วโมงแรกสูงถึง 216,910 คนมีอัตราส่วนแข่งขันสูงทุกตำแหน่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งพนักงานหน้าร้านรับเพียง 4,396คน แต่มีผู้สมัครจำนวนถึง 139,801 คนหรือสัดส่วนการแข่งขันถึง 1 ต่อ 32 คนและตัวเลขรับสมัครพนักงานใหม่ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ