มหาศึกห้าแผ่นดิน

“ บอกตามตรง พวกเรามาเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่านแม่ทัพใหญ่ อยากให้ช่วยองค์ชายสิบสี่ ลูกของข้า”

“ เกิดอะไรขึ้น?” ราเชนสงสัย

“ องค์ชายสิบสี่ถูกจักรพรรดิกักบริเวณที่ตำหนักเย็นที่พระราชวังเดิม ซึ่งตอนนี้ห้ามผู้ใดเข้าออก มีทหารเฝ้าไม่กี่คน เมื่อวานนี้ ทหารรักษาเมืองออกกวาดล้างพวกไส้ศึก ทำให้ทหารที่เฝ้าต้องออกไปช่วย ทำให้เหลือคนเฝ้าเพียงคนเดียว เมื่อเช้าพระสนมกับข้าเข้าไปเยี่ยม ก็พบว่า องค์ชายสิบสี่หายไปแล้ว”

องครักษ์หญิงอู่เสียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงองค์ชายสิบสี่

“ ข้าทูลขอให้ฝ่าบาทส่งทหารตามหา แต่ว่าฝ่าบาทบอกว่า ตอนนี้ข้าศึกประชิดเมืองหลวง ไม่มีคนไปตามหา รอให้เรื่องสงบก่อน ค่อยส่งคนไป” พระสนมเซียวเอ่ยอย่างผิดหวัง

“ แล้วจะให้กระหม่อมช่วยอย่างไร” ราเชนตอนนี้ก็ไม่มีเวลาไปไหน เพราะต้องเตรียมตัวรับศึกใหญ่อีกสามวันข้างหน้า

“ ข้าอยากให้ท่านติดต่อ หยางเฟยหลง ให้เขาช่วยเหลือองค์ชายสิบสี่ด้วย”

องครักษ์หญิงอู่เสีย รู้ได้ยังไง ว่าเขารู้จักกับหยางเฟยหลง หรือว่า ราเชนทำหน้าสงสัย แต่องครักษ์หญิงอู่เสีย รีบเอ่ยแทนว่า

“ พวกเราพบกับ แม่นางไป๋เซียง นางกระซิบบอกพวกเราว่า ท่านมีหนทางติดต่อกับหยางเฟยหลงได้ พวกเราเลยมาขอร้องท่านแม่ทัพใหญ่”

นึกแล้วเชียว ไป๋เซียงนะไป๋เซียง หาเรื่องยุ่งให้เขาอีกแล้ว นางคงไม่รู้จริงๆ ว่าเขาคือหยางเฟยหลง แล้วคราวนี้จะแยกร่างไปช่วยยังไงละที่นี้ 

“ ข้าจะส่งข่าวไปบอกเขาให้ แต่ว่าเรื่องนี้ห้ามบอกใครอีกเป็นอันขาดนะ”

“  ขอบคุณท่านแม่ทัพใหญ่” ทั้งสองเอ่ยอย่างดีใจ

“ ช่วยบอกรายละเอียดข้าที ว่าองค์ชายสิบสี่หายไปได้ยังไง”

“ คนที่เฝ้าองค์ชายที่ตำหนักเย็น ถูกคนร้ายสังหารโดยคอบิด1 รอบ โดยที่ไม่มีรอยเท้าคนร้ายอยู่ใกล้ทหารเลย ข้ากับมือปราบเต๋อคุนเลยคาดว่า คนร้ายน่าจะใช้วิชาพลังจิต หรือไม่ก็วิชาเนตรสวรรค์ เพื่อบิดคอของทหาร โดยที่ไม่ถูกตัวของทหารเลยแม้แต่น้อย”

“ มีใครน่าสงสัยที่สุดไหม” 

คราวนี้ทั้งสองส่ายหัว  แต่องครักษ์อู่เสีย กลับยื่นของบางสิ่งออกมาให้กับราเชน

“ สิ่งนี้น่าจะเป็น สิ่งของที่คนร้ายทำตกเอาไว้”

มันคือถุงหอมข้างในมีกลิ่นดอกไม้ชนิดหนึ่ง ราเชนได้กลิ่นของถุงหอมนี้ ก็จำได้อย่างแม่นยำ ว่านี่คือ ถุงหอมจากสำนักสุขสันต์ หรือว่า พวกนางยังไม่ถูกจับ ยังสามารถนำกำลังบุกเข้ามาจับตัว องค์ชายสิบสี่ไปได้

“ คนร้ายน่าจะมีสตรีอยู่ด้วย หรือไม่ ก็เจตนาทิ้งเอาไว้ เพื่อให้หยางเฟยหลงตามพบ ข้าแน่ใจว่า หากหยางเฟยหลงเห็นสิ่งนี้แล้ว ต้องรู้แน่ว่า คนร้ายคือใคร เพราะองค์ชายสิบสี่กับหยางเฟยหลง มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกันอย่างยิ่ง คนร้ายพวกนี้จะคิดล่อให้หยางเฟยหลงออกมา” องครักษ์อู่เสีย เดาได้แม่นยำนัก ราเชนแม้นจะรู้จักองค์ชายสิบสี่ไม่นาน แต่ก็มีความผูกพันกันมา พวกมันจับองค์ชายสิบสี่ไปก็เพราะตัวเขาอย่างแน่นอน

“ กระหม่อมจะส่งข่าวบอกหยางเฟยหลงโดยเร็วที่สุด”

พระสนมเฟย ยินดียิ่ง มอบแหวนมิติมอบให้กับราเชน  2 วง ในนั้นมีทองคำอยู่ 1 ร้อยล้านเหรียญทั้งสองวง

“ นี่คือของเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้ารับปากกับ คุณชายหยางเฟยหลงจะมอบให้ แต่ไม่มีโอกาสมอบให้สักที และของในแหวนนี้เป็นของท่านแม่ทัพใหญ่”

“ ส่วนของหยางเฟยหลง กระหม่อมรับเอาไว้แทน แต่ว่า ส่วนของกระหม่อมไม่อาจรับได้จริงๆ”

ราเชนไม่หน้าด้านพอที่จะรับ แต่พระสนมเซียว กลับยืนยันจะมอบให้ ทำให้เขาจึงต้องยอมรับเอาไว้

“ ตอนนี้กำลังทหารในเมืองนี้ กระหม่อมสามารถสั่งการได้ทั้งหมด เบื้องต้น หากพวกมันจับองค์ชายสิบสี่ไป แม้นต้องพลิกแผ่นดิน กระหม่อมก็จะลากคอพวกมันออกมาให้ได้”

“ มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือไหม” องครักษ์หญิงอู่เสียรีบเอ่ยขึ้น แต่ราเชนปฏิเสธไป

“ ไม่ต้อง ขอให้พระสนมกลับไปพักผ่อนก่อน หากมีข่าวองค์ชายสิบสี่ กระหม่อมจะรายงานให้ทราบทันที”

พระสนมเซียว น้ำตาไหลดีใจ ที่เห็นราเชนรับปากเช่นนี้ ถึงกับจะคุกเข่าขอบคุณจนราเชนต้องคอยประคองพระสนมให้ลุกขึ้น

พอพวกนางจากไป ราเชนได้แต่จ้องมองถุงหอมนั่น แล้วนำลูกแก้วอัสนีออกมาแล้วเคลื่อนย้ายตัว ไปที่หอคอยชมฟ้า ทันที

ฟรึบ !!!

ราเชนมายืนอยู่ในห้องของ เฟิ่งเหยา ที่กำลังจะเข้านอน โดยที่ใส่เสื้อผ้าบางเบา โดยมีสาวใช้สองคน ยืนอยู่ด้านข้าง พอเห็นราเชน สาวใช้ก็ตกใจ แทบจะไสกระบี่ใส่ราเชน แต่ว่า ถูก เฟิ่งเหยาสั่งให้หยุดไว้ก่อน

“ ท่านพี่”

สาวใช้พอเห็นราเชนก็ขอตัวออกจากห้องไปเฝ้าหน้าห้องแทน

“ คิดถึงข้าไหม” ราเชนจุมพิตเฟิ่งเหยาเบาๆ

“ ไม่ได้ซิ ต่อไปเหยาเอ๋อต้องเรียกท่านพี่ว่า สั้งเจียนจวิน(แม่ทัพใหญ่)แล้ว”

“ เรียกข้าโฮ่วเฟย ก็ได้”

“ เหยาเอ๋อ เรียกท่านว่า ท่านแม่ทัพใหญ่ดีกว่า”

“ ตามใจ”

เฟิ่งเหยาเพิ่งจะเคยลิ้มลองรสชาติของการสัมผัสจากบุรุษก็ติดใจในรสสัมผัสเช่นนี้ ทำให้เปลี่ยนพฤติกรรมของตนเองที่ดูสูงศักดิ์ และหยิ่งทะนงทิ้งไป เข้ามาถอดเสื้อผ้าของราเชนก่อนทันที

ราเชนรู้ว่าควรทำอย่างไรก่อน จึงไม่เสียเวลา มอบความสุขให้กับเฟิ่งหยาตามที่นางปราถนาอย่างเต็มที่ จนเฟิ่งเหยาร้องครวญครางออกมาอย่างไม่อาย พอโล้สำเภากันเสร็จแล้ว ราเชนก็นำถุงหอมออกมาถือเอาไว้ แล้วออกมายืนมองท้องฟ้า บนหอคอยชมฟ้า ที่สามารถมองไปรอบๆ เมืองหลวงได้อย่างชัดเจน

“ ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านกำลังทำอะไร?” เฟิ่งเหยาทำเสียงเง้างอน เพราะเห็นราเชนถือถุงหอมในมือแล้วมองไปบนท้องฟ้า

ราเชนยิ้ม เพราะรู้ว่าใจของเฟิ่งเหยาคิดอะไร

“ เมื่อคืน มีคนจับตัวองค์ชายสิบสี่ไป พวกมันทิ้งถุงหอมนี้เอาไว้ ข้ากำลังจะหาตัวคนร้ายอยู่”

“ ท่านพี่ ข้ามีเรื่องอยากบอกกับท่านเรื่องหนี่ง”

ราเชนหยุดมองท้องฟ้า แล้วหันมามองเฟิ่งเหยา ที่ยืนอยู่ด้านข้างโดยใช้ผ่าห่มคลุมร่างที่ขาวอมชมพู เห็นแล้วอยากจะพาขึ้นเตียงอีก

“ อะไรรึ?”

“ เจ้าหอสุขสันต์ เป็น สายลับของอาณาจักรอุดร”

ราเชนพยักหน้า เพราะเขารู้อยู่แล้ว

“ และพวกเขาก็ร่วมมือกับ สำนักเทวะศักดิสิทธิ์ด้วย”

“ อะไรนะ นี่เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“ เหยาเอ๋อไม่ได้เป็นแค่เทพธิดาพิณเพียงอย่างเดียว ยังเป็นอาจารย์สอนพิณให้กับ สาวๆ ในสถานบันเทิงอีกมากมาย รวมทั้งในหอสุขสันต์ด้วย ดังนั้นข่าววงในลึกลับแค่ไหน มีคนของเหยาเอ๋อรายงานให้ฟังมาตลอด ทีแรกไม่คิดว่า ท่านจะเข้ามายุ่งเกี่ยว กับสงครามในครั้งนี้ เลยไม่ได้บอกกับท่าน”

“ เจ้ารู้ใช่ไหม ว่ามันจับตัวองค์ชายสิบสี่ไป”

เฟิ่งเหยาส่ายหัว แล้วเอ่ยว่า

“ มีข่าวว่า คนของหอสุขสันต์ ถูกจับตัวไปหลายร้อยคน บางคนก็เป็นผู้บริสุทธิ์ พวกนั้นมีศิษย์ของเหยาเอ๋ออยู่ด้วย ท่านแม่ทัพใหญ่ขอได้โปรดช่วยพวกเขาด้วย”

“ ข้าจะให้ความเป็นธรรมกับพวกเขาเอง” ราเชนรับปาก แล้วมองไปบนท้องฟ้าพบดาวประจำตัวขององค์ชายสิบสี่ยังคงสว่างไสว แม้นจะมีเมฆ บังอยู่บ้าง แต่ก็ยังปลอดภัย แล้วนำถุงหอมในมือออกมา แล้วนำมาละลายน้ำเขียนลงในยันต์ที่ทำจากแผ่นทอง นี่คือมหายันต์ค้นหา ที่ผู้มีจิตขั้นเซียนเท่านั้นที่ทำได้

แผ่นทอง บินออกไปบนท้องฟ้า ราเชนส่งสัมผัสตามไป  ในที่สุดก็พบว่า เจ้าของถุงหอมนั้นอยู่ที่ใด

“ ข้าต้องไปแล้ว ราเชนหันมาจูบเฟิ่งหยาอย่างเร่าร้อน แล้วกระโดดลงจากหอคอยชมฟ้าชั้นที่ 18 ร่างของเขามีปีกค้างคาว บินไปในอากาศอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งเหยาเห็นแล้วถึงกับยกมือขึ้นมาป้องปากตนเอง ปล่อยให้ผ้าห่มหลุดไปกองที่ปลายเท้า

ราเชนบินมาถึงที่ ค่ายทหารรักษาเมืองตะวันตก ไม่รู้ว่าใครเป็นแม่ทัพ จึงนำตราแม่ทัพใหญ่ออกมา ทหารที่เฝ้าประตู ถึงกับตกใจ แต่แล้วก็รีบเปิดให้ราเชนเข้าไปในทันที

“ ไปเรียกแม่ทัพรักษาเมืองตะวันตกมาพบข้าเดี๋ยวนี้”

ราเชนเข้ามาในห้องโถงใหญ่ มีทหารเข้ามายืนเรียงราย ถืออาวุธครบมือ ยืนตรงทำการคำนับราเชน แต่สายตาจ้องมองที่ราเชนราวกับเป็นศัตรูกันมาหลายชาติ

ไม่นาน ก็มีแม่ทัพรักษาเมืองตะวันตก เดินเข้ามากับ รองแม่ทัพอีกสี่คน 

“  ข้าแม่ทัพรักษาเมืองตะวันตก เจี่ยนคง ไม่ทราบแม่ทัพใหญ่มาเยือนยามดึกเช่นนี้ไม่ทันได้ต้อนรับ ต้องขออภัยด้วย”

“ แม่ทัพเจี่ยน ข้ามาที่นี่ เพื่อรับตัว องค์ชายสิบสี่ ปล่อยเขาออกมาซะ”

ราเชนพูดไปตามตรง คราวนี้รองแม่ทัพทั้งสี่ ถึงกับชักอาวุธออกมา แม่ทัพเจี่ยนก็ถึงกับตกใจ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านพูดอะไร ข้าไม่รู้เรื่ององค์ชายสิบสี่เลยจริงๆ”

ราเชนไม่อยากเสียเวลา ยกมือขึ้น ร่างของแม่ทัพใหญ่เจี่ยนคง ถึงกับลอยขึ้น ดิ้นเร่าๆ อยู่บนอากาศ  สี่แม่ทัพจะขยับตัวพร้อมบวกกับราเชน ด้วยอาวุธ แต่ถูกราเชนใช้เนตรสวรรค์จ้องเข้าไปที่ทั้งสี่คน ร่างถูกเผากลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที

ทหารที่เหลือ ต่างอ้าปากตาค้าง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

“ แม่ทัพเจี่ยน จะบอกข้า หรือ จะให้ข้าพลิกค่ายหา องค์ชายสิบสี่เอง”

“ ข้า ข้ายอมแล้ว”  แม่ทัพเจี่ยนคง ถูกปล่อยลงมากับพื้น 

“ ไปพาองค์ชายสิบสี่มานี่” แม่ทัพเจี่ยนคงหันหลับไปสั่งการทหาร แต่สายตากลับส่งสัญญาณบางอย่าง ทหารที่ได้รับคำสั่ง ก็รีบไปจากห้องโถงทันที

ไม่นาน คนที่เข้ามาแทนที่จะเป็น องค์ชายสิบสี่ แต่เป็นเจ้าหอสุขสันต์ และ ชายชุดดำใส่หมวกงอบคลุมหัว เป็นชิงเตี่ยนนั่นเอง

“ นึกไม่ถึง เจ้านี่จะกล้าบ้าบิ่นขนาดปลอมตัวหลอกลวงทุกๆ คนได้ แต่กับข้าแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าเป็นใคร แต่กลิ่นไอมารโลหิตในตัวเจ้า ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หยางเฟยหลง”

ราเชนมองชิงเตี่ยนด้วยสายตาเย็นชา

“ ปล่อยองค์ชายสิบสี่ แล้วบอกความต้องการของเจ้ามา”

“ ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าขอให้ท่านปล่อยคนของข้า 300 ชีวิต” เจ้าหอสุขสันต์เอ่ยตอบทันที

“ ข้าไม่ได้เป็นคนจับกุมพวกเขา ทำไมไม่ให้ชิงเตี่ยนไปช่วยพวกเขาเอง?”

“ คุกหลวงตะวันตก มีผู้พิทักษ์วังหลวง เฝ้าอยู่ถึง 10 คน และยังมีกับดักกลไกอีกมากมาย พวกเราไม่อาจเข้าไปช่วยได้ มีแต่แม่ทัพใหญ่ ที่มีคุณเหนือแผ่นดินในตอนนี้ ที่จะสามารถพาคนของข้าออกมาได้”  เจ้าหอสุขสันต์ สามารถหนีรอดจากการจับกุมมาได้ ก็นับว่าโชคดี แต่กลับไม่หนีไปไหน ยังคิดช่วยเหลือลูกน้องอีกสามร้อยชีวิต ถือว่ามีน้ำใจไม่น้อย

“ ดูเหมือนว่า เจ้าก็อยากจะได้บางสิ่งจากข้าด้วยใช่ไหม?”

ราเชนเอ่ยกับชิงเตี่ยน เพราะเขารู้ว่า มันต้องการสามสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ของสำนักอสูรเทวะของเขา....