คิดจะจีบผม...มันไม่ง่ายหรอกตอนที่ 11 ออกจากห้องปิดตาย
ตราประทับเืปลดปล่อยพลังขึ้นมาอีกครั้ง
“...” ยังไม่ทันได้ขอร้องความเมตตา
ความเจ็บสุดแสนทรมานก็เริ่มต้นอีกครั้ง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!” เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาที กลับยาวนานสำหรับชายหนุ่มร่างโตหัวสมองขาวโพนไปหมดจนครุ่นคิดอะไรไม่ออก
นอกจากส่งเสียงโหยหวนออกมาไม่มีหยุด
“ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกันว่าจะได้ยินคุณพูดคำนี้ออกมาจากปากคุณนะ พี่ศร”
“ขอร้อง?” ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
คิดร้องขออิสระจากคนที่ครั้งหนึ่งคุณเหยียบย่ำเขาเหยียดหยาม กระทำต่ำช้ามากมาย ทั้งที่เขาพยายามร้องขอกับคุณมาไม่ตั้งกี่ครั้ง
ทราเวียร์เหยียบลงบนหัวศร
ตุบ!!
“...” อีกฝ่ายเพียงหอบหายใจ
ไม่กล้าพูดอะไรออกมา
“แค่คำขอร้องธรรมดา มันช่วยเหลือคุณไม่ได้หรอก เื่พวกนี้คุณน่าจะเป็คนรู้ดีที่สุดนะพี่ศร ่ชีวิตของพี่ พี่เองก็ไม่ใช่คนดีคนเด่นอะไร”
“เื่เลวร้ายก็ทำมาไม่รู้จักจบจักสิ้นโดยเฉพาะเกี่ยวกับผู้หญิง ชอบไม่ใช่เหรอครับผู้หญิงสาวสวยยิ่งหล่อนกรีดร้องเท่าไหร่ คุณยิ่งมีความสุข”
“ชอบใช่ไหมละครับ เวลาลงไม้ลงมือกับหล่อนจนหล่อนยินยอมคุณ ร้องขอความเมตตากับคุณ” ใช่มันเคยกระทำชั่วช้ามาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
ฉุดกระชากหญิงสาวมากมายมาบำเรอกามไม่ว่าพวกหล่อนจะขอร้องยังไงก็ไม่อาจหลุดลอดไปได้สุดท้ายต้องกลายเป็ของเล่นไปจนกว่าตนจะหมดความสนใจ
ความรู้สึกชื่นใจที่ได้ลงมือบดขยี้หล่อนให้กลายเป็ของเล่นมันช่างสุดยอดเกินกว่าจะเลิกได้และครั้งนี้เองบทบาทได้ถูกสลับสับเปลี่ยน
จากผู้กระทำกลายเป็ผู้ถูกกระทำ
“...” ศรส่ายหน้า
คล้ายกำลัง้าปฏิเสธคำพูดทราเวียร์
“คิดปฏิเสธ ไม่ยอมรับ หรือว่าไม่้าทำอีกหากคุณไม่พูดออกมา ผมก็ไม่เข้าใจนะ พี่ศร”
“พูดกันตามตรงด้านมืดของคุณผมเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรมานักหรอกนะ เพียงอยากบดขยี้ให้ตายกลายเป็ผงแต่ด้วยอะไรหลายต่อหลายอย่างทำให้ผมทำแบบนั้นลงไปไม่ได้”
“นั้นก็ถือว่าน่าเสียดายมาก”
“นิสัยเลวร้ายของพี่ ผมเองก็ชอบเหมือนกันบางทีเราอาจจะเข้ากันได้ หากคุณเปลี่ยนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายซักหน่อยละนะ”
“เอาเป็คนแบบคุณเป็ยังไงครับ” ทราเวียร์สำแดงพลังออกมาอีกครั้ง
ตราประทับเืเปล่งแสงออกมาเสียงกรีดร้องดังขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งกำลังพุ่งทะลุขีดจำกัด
“...อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
“ยังไม่ทันได้ลงมือก็เสียสติไปแล้วเหรอเนี่ยไม่ไหว ไม่ไหว” ตราประทับเืยังไม่ทันได้แสดงพลังออกมาแต่ร่างกายกับจดจำความเ็ปนั้นได้ดี
จนทำให้จิตใจเขาครุ่นคิดไปเองช่างน่าสงสารอะไรแบบนี้
“คุณไม่ควรไปกระตุ้นเขาเกินไปนะคะ” คริสเมดสาวปัญญาประดิษฐ์ทักขึ้นหล่อนเฝ้ามองและศึกษาหวังเก็บรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดจากกราฟที่หล่อนแสดงให้เขาเห็นตอนนี้
มีโอกาสสูงมากที่มันจะกลายเป็บ้าไปในที่สุดหากยังลงมือต่อไป
“ฝังรากความกลัวให้ลึกเข้าไปในจิตใจวิธีการแบบนี้ผมชื่นชอบมันเป็พิเศษปล่อยให้เขาได้จมอยู่กับความทุกข์ทรมานอีกนิดละกัน”
“เพื่อประโยชน์สุขของผมในภายภาคหน้า”เขาเพียงปล่อยให้ตราประทับเืส่งแสงออกมา และให้ร่างกายมันหลอกจิตใจตัวเองต่อไป
จนกว่ามันจะคิดได้และเรียกสติคืน
...ใช้เวลาไม่นาน
“กลับมาไวกว่าที่คิด” ทราเวียร์พยักหน้าชอบใจ
ศรใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก่อนกลับมาเป็ผู้เป็คนอีกครั้ง
“...” แต่ความเ็ปมันได้ฝังรากลึกเป็ที่เรียบร้อยกระทั่งฝ่ามือตัวเองที่ประทับตราเืยังไม่กล้าคิดก้มมอง ดูก็รู้ว่าเป็หนักขนาดไหน
ทราเวียร์ดึงให้มันลุกขึ้นอีกครั้งก่อนเริ่มจัดตกแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“คุณเข้ามาในห้องเกินไปถึงเวลาที่ต้องออกไปหาพวกที่เหลือแล้วครับ” ศรกลับมาสนใจตัวเองอีกครั้งเพราะาแทั้งหมดมีอยู่เริ่มสมานตัวรวดเร็ว
จนกลับมาเป็เหมือนเดิมหลงเหลือเพียงความทรงจำอันเลวร้ายและตราประทับเืหลังฝ่ามือเป็ตัวยืนยันว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา
มันไม่ได้เป็เพียงเื่สมมุติ
“นะ นายจะไม่ทำอะไรฉันใช่ไหม?”
“ไม่ครับ ผมไม่ทำอะไรกับคุณแล้วแน่นอน เพียงแต่ว่าอยากให้คุณกลับไปทำหน้าที่เดิมเหมือนกับตอนที่อยู่ในบริษัท เหมือนกับวันเวลาปกติเหมือนกับว่าผมไม่ได้ทำอะไรกับคุณ”
“บะ แบบนั้นมัน” ศรไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่าทราเวียร์กำลัง้าอะไร
อีกฝ่ายยิ้มกว้างพยักหน้าคล้ายกับ้าบอกว่าสิ่งที่ชายหนุ่มร่างโตสักบนใบหน้านั้นคิดถูกต้องแล้วและถ้าหากมันเป็จริงรับรองได้ว่าศรต้องทุกข์ทรมานไปอีกยาวนาน
“ใช่ครับกิจวัตรประจำวันมากมายที่คุณต้องปฏิบัตินั้นรวมถึง”
“การกลั่นแกล้งผมด้วย” การลงโทษไม่เ็ปทางร่างกายหากแต่จิตใจกับโดนหนักหน่วง ต้องใจแข็งขนาดไหนถึงต้องกลั่นแกล้งทำราวกับเหตุการณ์ปกติธรรมดา
ทั้งที่พึ่งโดนอีกฝ่ายทรมานจนต้องร้องชีวิต
“...ฉันไม่” ศรส่ายหน้าไม่เอาเด็ดขาดหากแกล้งไปมาแล้วเกิดทราเวียร์โมโห ไม่ใช่ว่าเขานำพาตัวเองไปตายหรอกเหรอแบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก
ทราเวียร์ยังยืนยันหนักแน่นว่า้าให้รุ่นพี่ตนเองได้ทำตามแผนการ
“พี่ศร หากพี่ไม่ทำตัวเป็ปกติคนอื่นอาจสงสัยได้นะ ผมไม่อยากให้ทุกคนล่วงรู้ด้านนี้ของผมพี่พอจะทำเพื่อผมหน่อยจะได้ไหม เพราะหากคนอื่นเขารู้”
“ผมคงลำบากใจแย่” แววตาทราเวียร์ดำมืดมาก
เกรงว่าหากไม่ทำตามภัยพิบัติอาจตกหล่นใส่หัวเขาอีกครั้ง
“...” สุดท้ายต้องจำยอมพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่มีทางเลือก
“ยอดเยี่ยมมากครับเท่านี้ก็ออกไปรายงานผลกับเหล่าเพื่อนฝูงคุณได้แล้ว” เขายังต้องใช้ชีวิตต่ออีกหนึ่งเดือนหากปล่อยให้เกิดข่าวลือน่าเบื่อเข้า
ชีวิตที่เหลืออาจต้องลำบากแน่นอนว่าเขาไม่รังเกียจที่จะเล่นงานมันหมดทุกคนเพียงแต่ว่าแบบนั้นมันเสียเวลาเกินเหตุ ทั้งยังหาประโยชน์อะไรไม่ได้ด้วย
มีแต่ข้อเสียเต็มไปหมด เพราะฉะนั่นทำแบบนี้แหละดีแล้ว
“ดะ ได้”
“เดี๋ยวก่อน”
“ทำไม”
“คุณต้องทิ้งหลักฐานให้ผมหน่อยเอาไว้โชว์ให้พวกมันได้เห็นตอนที่พวกมันเรียกถาม”ทราเวียร์ปิดปากหัวเราะหาก้าให้คนหัวดื้อทำตามที่เรา้า
จำต้องฝังรากความหวาดกลัวให้ลึกที่สุด
“...” ศรมือไม้สั่นไปหมด
เขาจ้องมองปากกาในมือทราเวียร์
“ปากกาลูกลื่น แท่งที่ผมใช้มาตลอดหัวเหล็กของมันยาวพอจะแทงทะลุผ่านิั ทิ้งหลุมาแเอาไว้ได้นานหลายวัน”
“นาย้าให้ฉัน”
“ไม่เอาน่า อย่ามาทำเป็เด็กอมมือผมรู้ว่าคุณเคยใช้มีดแทงคนมาด้วยซ้ำ” รอยยิ้มแฝงความนัยเอาไว้มากมายทำให้ศรหนาวสั่นอดีตของเขาโดนอีกฝ่ายรับรู้เป็ที่เรียบร้อย
ทั้งที่พยายามปกปิดมันมาตลอดหลายปีทั้งคนที่รู้ยังเป็ปีศาจตรงหน้าอีก
...หนีไม่ได้
“...”
“เชื่อเถอะว่า เื่ที่ผมไม่รู้มันน้อยมาก”
“...ได้ ฉันจะทำ”
“จับปากกาให้แน่น แทงลงมาตรงฝ่ามือผม”ทราเวียร์ยื่นมืออีกข้างให้ไม่ใช่ข้างเดียวกับที่เขาใช้มันเพื่อสร้างพันธสัญญาเื
ข้างนั้นาแผสานจนหายเป็ที่เรียบร้อย
“...”
“จำเอาไว้หากคุณลังเลจนไม่กล้าลงมือกับผมผมจะลงมือกับคุณแทน เอาให้หนักหน่วงกว่ารอบที่แล้วเอาให้ชนิดที่ว่าคุณไม่กล้าออกมาใช้ชีวิตข้างนอกอีกเลย”
“...ได้!!!” ศรจับปากกาแน่น
ลงมือเด็ดขาดไม่มีลังเล
สวบบบบ!!!
“...ยอดเยี่ยม” ไม่เผยสีหน้าให้เห็นว่าเ็ปมีเพียงรอยยิ้มสุขใจเท่านั้นเืสีแดงอาบไปทั่วทั้งโต๊ะปลายปากกาหัวเหล็กแทงทะลุฝ่ามือ
เจาะฝังลึกเข้าไปในเนื้อไม้
“...ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย” มันสั่นกลัวถึงขีดสุด
เตรียมพร้อมรับบทลงโทษอันโหดร้ายแต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทราเวียร์ยื่นมืออีกข้างหนึ่งมาลูบใบหน้าศรลูบอย่างอ่อนโยน
ดุจเ้าของลูบสัตว์ตัวน้อยด้วยความเอ็นดู
“ลงมือได้เด็ดขาด สุดยอดมากสมแล้วกับที่เป็เศษสวะสังคม ต่อจากนี้ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ พี่ศรหวังว่าพี่จะแสดงบทบาทได้แเีจนไม่มีใครจับได้” เขาเพียงพยักหน้าให้เบาบางหากแววตาแทบเสียสติกลายเป็บ้า
สำหรับศรแล้ววันนี้คือวันที่เลวร้ายมากที่สุดั้แ่เกิดมาและแน่นอนว่ามันคงไม่ใช่วันนี้วันเดียวแน่นอน
หลังจากศรเข้าไปในห้องเพื่อสั่งสอนทราเวียร์ให้รู้จักที่ต่ำที่สูงตามคำบอกกล่าวของเพื่อนร่วมกลุ่มทั้งหลายรวมถึงตามคำสั่งของใครบางคนที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ผ่านไปเกือบชั่วโมงประตูเปิดเผยร่างหนึ่งเดินออกมาเป็ร่างสูงที่ไม่ว่าใครเห็นล้วนต้องยินยอมเบี่ยงสายตาหลบไม่กล้าสบตาไม่กล้าจ้องมอง
กระทั่งหายใจยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ
“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ ศร”หนึ่งในเพื่อนของศรเห็นชายหนุ่มร่างโตเดินออกมาในห้อง ท่ามกลางสายตาทุกคนที่กำลังอมยิ้มเล็กน้อย
คล้ายแผนการตนเองได้สำเร็จลุล่วงผิดกับเ้าตัวเหงื่อแตกเต็มหน้าไปหมด
“...อืม ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วรับรองมันไม่กล้ากับพวกเราอีกแน่นอน”
“มันต้องแบบนี้สิวะไอ้เด็กปัญญาอ่อน มันก็แค่นี้แหละ” มันเดินเข้าไปตีไหล่สนุกสนานเป็เพียงทราเวียร์กลับกล้าเดินคู่กับเอริ
มันต้องโดนเล่นงานให้เข็ดหลาบ
“ฉันน่าจะเข้าไปกระทืบมันด้วยนะเมื่อวานเสียบอลไปตั้งหลายหมื่น น่าโมโหวะ”
“หน้าแกเป็อะไรถึงได้ดูซีดแบบนั้น” หนึ่งในนั้นสังเกตเห็นใบหน้าเพื่อนตนไร้เือีกทั้งแววตายังเหนื่อยอ่อนจนผิดปกติ
ศรส่ายหน้ายิ้มแห้งออกมา
“เปล่าไม่มีอะไรฉันแค่นอนน้อยมาหน่อยก็เท่านั้นเอง”เขาพูดไม่ได้หากตัวเองระบายความในใจไปเมื่อความเ็ปมหาศาลจะเข้าเล่นงานทันที
ศรไม่ได้อยู่ต่อเขาเดินหน้าต่อ
“เป็อะไรรึเปล่า”
“ขอไปเข้าห้องน้ำละกัน”
“รีบไปรีบมาเรายังมีงานต้องไปทำอีกนะ”เพื่อนมันหัวเราะกันสุดเสียงก่อนเดินเข้าไปในห้องเพื่อพบเจอหน้าทราเวียร์รุ่นน้องสุดที่รัก
หวัง้าพบเจอหน้ามันว่าจะเป็ยังไงบ้างหลังจากโดนศรสั่งสอนไป
“ทำไมต้องพูดเื่งานออกมาด้วยวะ”
“หรือว่าเราโยนงานให้เวียร์มันทำดี”
“เป็ความคิดที่น่าสนใจแกเองก็คิดแบบเดียวกับฉันใช่ไหม ศร”
“ใช่ฉันเองก็อยากจะโยนงานฉันให้มันทำเหมือนกัน” ถ้อยคำเดิมถูกหยิบยกออกมาทำให้ตัวเองเป็ธรรมชาติมากที่สุด มากจนไม่มีใครจับได้
“เอาเป็ว่า กลับจากห้องน้ำแกก็ช่วยจัดการให้เหมือนกับทุกครั้ง อย่าให้พลาด”
“...”เขาพยายามอ้าปากแต่สุดท้ายเลือกนิ่งเฉย
ไม่กล้าต่อบทสนทนาต่อกลัวว่าเพื่อนตัวเองอาจขออะไรที่มันเกินเลย จนทำให้สถานภาพตนต้องตกอยู่ในอันตรายเพื่อป้องกันอย่างเด็ดขาด
เขาเลยก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปแน่นอนว่าไม่ได้มีเพียงแค่ศรร่างโตเท่านั้นที่เดินออกจากห้องร่างชายหนุ่มน่าหล่อเดินตามไม่มีห่าง
ก่อนไปหยุดเมื่อห่างจากห้องไปสองถึงสาม่
“...จัดการเรียบร้อยไหม?”เวนิสยิ้ม
“เรียบร้อยครับ”
“นายได้ถ่ายมารึเปล่า?”
“ถ่ายมาครับ”ศรส่งโทรศัพท์ให้กับเวนิสได้ดูแน่นอนว่าทุกเหตุการณ์ในโทรศัพท์ล้วนได้รับคำยืนยันจากปากทราเวียร์ว่าสามารถกระทำได้
หรือพูดในอีกมุมคือชายหนุ่มสวมแว่นรับรู้เป็ที่เรียบร้อยแล้วว่ามีคนอยู่เื้ัคำสั่งครั้งนี้และมีความเป็ไปได้สูงว่าอาจมีการชำระคืนในอนาคตไม่ไกล
“ใช้ปากกาแทงเข้าไปในฝ่ามือเล่นแรงเหมือนกันนะรอบนี้” เวนิสหัวเราะชอบใจยิ่งได้เห็นเือาบทั่วทั้งฝ่ามือมันยิ่งสะใจ
สะใจขนาดที่ว่าเหมือนว่าตัวเองเป็คนลงมือ
“มันดื้อด้านครับเลยต้องลงไม้ลงมือกันนิดหน่อย”
“สมแล้วกับที่เป็คนที่ฉันไว้ใจนายทำได้ดีมาก ค่าจ้างฉันจะจ่ายให้สมน้ำสมเนื้อกับผลงานแน่นอน” เวนิสหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจัดการเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้
ศรยิ้มเล็กน้อยก่อนก้มหัวขอบคุณ
...ฉันโดนมาเกือบตายถึงตาแกต้องไปโดนบ้างแล้วละ ไอ้หนู
“ขอบคุณครับ”
5K
