บูมยังเล่าถึงหลายคน ที่เลือกเส้นทางนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะความจำเป็ แต่บางคนก็ถึงกับทำเป็อาชีพ
แม้เขาจะไม่ได้สนับสนุนทางเลือกนี้อย่างเต็มใจ แต่บูมอยากให้ชลรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว และมีคนจำนวนมาก ที่เผชิญกับสถานการณ์คล้ายๆ กัน
“เรารู้..ว่ามันอาจไม่ใช่สิ่งที่ชลอยากจะทำ”
“แต่บางทีมันอาจเป็แค่ทางออกชั่วคราว พอให้แก้ไขปัญหาไปก่อน”
บูมพูดเสียงเบา พยายามปลอบโยนทำให้ชลรู้สึกสบายใจขึ้น เท่าที่เขาพอจะทำได้ในเวลานี้
“แต่เรา...เราไม่กล้าวะบูม เราไม่เคย”
ชลไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่เคยผ่านการมีแฟน แต่การที่นอนกับคนที่รัก กับนอนกับใครก็ไม่รู้ เพียงเพื่อหวังเงินจากเขา มันแตกต่างกันอย่างแน่นอน
“เราก็อยากช่วยนะ..แต่บ้านเราก็คนธรรมดา จะไปหาเงินตั้งมากมายขนาดนั้นจากไหน?”
บูมพูดจากใจจริง หลังจากรู้เื่จากเพื่อนรัก เขาก็ไม่นิ่งนอนใจ ช่วยคิดหาวิธีช่วยหลายช่องทาง เท่าที่เขาพอจะคิดได้ จนมาจบที่พามาหารุ่นพี่สาวหรือที่คนทั้งมหาวิทยาลัยซุบซิบ ว่าเธอเป็แม่เล้าจัดหาเด็กส่งเสี่ยนั้นเอง
ที่โรงแรมขนาดเล็กขนาดความสูงห้าชั้น และมีห้องพักเพียง40ห้อง แต่มีผู้คนเดินทางเข้าออกอยู่เป็ระยะ ส่วนใหญ่ลูกค้าที่มีระดับต่างขับรถหรูดูมีฐานะ
“เอาวะ!”
ชลตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงแรมที่นัดหมาย หลังจากใช้เวลาตัดสินใจอยู่เป็วัน แต่ทุกนาทีของเขา คือชีวิตของแม่ และความจำเป็ของที่บ้าน
ขาเรียวก้าวเดินเพียงพ้นผ่านประตู ก็มีพนักงานสาวสวยเดินมาต้อนรับ ขณะที่ชล ยังอยู่ในชุดพรางตัว ทั้งสวมหมวกแก๊ป เสื้อคลุมตัวใหญ่ และใส่แมสปิดบังใบหน้า เพราะว่ากลัวว่าจะมีคนจำได้ ทั้งอายและเขายังเป็นักศึกษาอยู่
“สวัสดีค่ะไม่ทราบมีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ”
พนักงานสาวในชุดพนักงานต้อนรับ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ชลเอาแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ เพราะกลัวมีคนรู้จัก
“เอ่อ..ผะ..ผมมาพบคุณมิลนะครับ”
“อ้อ..งั้นเชิญทางนี้ค่ะ”
พนักงานสาวเปลี่ยนน้ำเสียง และแววตาเล็กน้อย เมื่อรู้เจตนาของคนที่เข้ามา เพราะเป็ที่รู้กันดีว่า คนคุณมิลนั้นคือผู้จัดการ ทำหน้าที่จัดหาเด็กส่งแขกโดยเฉพาะ
ก๊อกๆ
พนักงานสามเคาะประตูห้องสามครั้ง อย่างรู้กัน ก่อนจะเปิดประตูให้ชล แล้วเดินจากไปทันที
ชลยืนนิ่งอยู่เพียงครู่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเติมปอด แล้วเดินเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ห้องที่ดูน่าอึดอัด ทั้งๆ ที่ขนาดห้องไม่ได้แคบ แต่เพราะเ้าของห้องสูบบุหรี่ และมีข้าวของวางกระจายไม่เป็ระเบียบ
“มาแล้วเหรอ?”
หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี แต่สักลายตามแขน และลำคอทำให้ดูดุดันน่าเกรงขาม จนชลหายใจไม่เป็จังหวะ
“ครับ..ผะ..ผมชล”
“ไหนถอดแมส ถอดหมวก และเสื้อออกสิ!”
“หา!”
“เร็วๆ ฉันจะประเมินราคา จะได้หาลูกค้าให้”
“อะ..คะ..ครับ”
ชลน้ำตาคลอ ตอบเสียงสั่น ในใจของเขาเวลานี้มันเต้นตึกตักสั่นระรัวเป็กลองใหญ่ นอกจากเื่จะมาขายตัวแล้ว ยังจะให้เขามาแก้ผ้าให้ผู้หญิงดูอีก คิดแล้วมันช่างน่าอายเสียจริง
“ไม่ต้องอายหรอกน่า..ไม่เคยเหรอ?”
“ขะ..ครับ..คุณหมายถึงอะไร?”
ชลรีบเอ่ยถาม ขณะที่เขากำลังถอดผ้าปิดจมูกออก เปิดเผยใบหน้าให้คนตรงหน้าได้เห็น
“นี่เธออายุเท่าไหร่?”
คุณมิลทำงานที่นี่มานานหลายปี มีประสบการณ์คัดเลือกเด็กมานับร้อย แต่เมื่อเธอพบเห็นใบหน้าชล ถึงกับยกตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังหรูหราสมหน้าที่ของเธอ แล้วโน้มตัวเข้าไปมองสำรวจใบหน้าใกล้ๆ พร้อมเอ่ยถาม
“เอ่อ..อะ..ยะ..จะยี่สิบแล้วครับ”
“จริงเหรอ?”
“ครับ”
“ไหนขอดูรูปร่างหน่อยสิ!”
หญิงสาวเดินเข้าหา แล้วจับตัวชลหมุนไปมา ขณะที่คนทำตัวไม่ถูกได้แต่ตัวแข็งทื่อ แต่ในใจตื่นเต้น ปล่อยให้หญิงสาวจับหมุนเป็ตุ๊กตา
“สามพัน ห้าสิบห้าสิบ” คุณมิลหมุนตัวลงนั่งเก้าอี้ของเธอ ส่งเสียงบอก
“หา!” ชลปิดตาโต ไม่รู้จะใเื่ไหนก่อน
“ครั้งแรก ครั้งต่อไป หักแค่หนึ่งพัน หนึ่งวันถ้าเกินห้า ครั้งที่หกขึ้นไปยกให้ แต่ถ้าโชคดีมีเสี่ยสนใจเลี้ยง เธอก็สบายนะ”
“หา..”
ชลยืนตัวสั่นหายใจหอบ เขาไม่รู้จะต้องพูดอะไร มันไม่ใช่ซื้อผักซื้อปลาในตลาด จะได้พูดจาต่อรองราคาได้
“เข้าใจแล้วนะ..งั้นก็เริ่มงานได้เลย”
คุณมิลมองออกว่าเด็กที่อยู่ตรงหน้า ทั้งใหม่และสดอยู่มาก ทำให้เธอรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาลูกค้า ที่มีรสนิยมชอบเด็กทันที
“ฮาโหลเสี่ยขา..สะดวกไหมคืนนี้”
เสียงของคุณมิลที่โทรคุยกับแขก ซึ่งเตรียมจะส่งตัวชลไปบริการ ค่อยๆ แ่ลงในหูของเขา ขณะที่ภาพตรงหน้าก็เริ่มหมุนวนรอบตัวชล ความรู้สึกสับสนและวิงเวียนเข้าครอบงำตัวเขาอย่างรวดเร็ว
หัวใจเต้นระส่ำด้วยความกังวลและหวาดกลัว จนกระทั่งเสียงของมิลค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับหูดับสนิทจากแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ความตื่นตระหนกกลายเป็สิ่งที่ชลไม่อาจรับมือไหว
จนในที่สุดเขาก็เหมือนจะช็อกไปชั่วขณะ ร่างกายเขาอ่อนแรงและสั่นเทา ขณะที่จิตใจตกอยู่ในสภาวะที่ไม่อาจควบคุมได้
“น้องๆ ...น้องค่ะ”
คุณมิลส่งเสียงดังทำให้ชลสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แต่มันกลับทำให้คุณมิลตกตะลึงเสียเอง เมื่อชลกลัวจนร้องไหว้ตัวสั่นเทา
“ฮื้อ..ฮื้อ..ขอโทษครับ..ผมขอโทษ”
ชลรีบวิ่งออกจากห้องคุณมิล ท่ามกลางสายตาหญิงสาวที่ยังมึนงง ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ แล้วรีบยกโทรศัพท์หาลูกค้าคนเดิมอีกครั้ง เพื่อแจ้งยกเลิก
ชลวิ่งออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว ทั้งกลัวทั้งเสียใจไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี “ฮื้อ…บ้าเอ๊ย!.”
ตุ๊บ..แต่เพียงเปิดประตูออกไปร่างเล็กบางที่กำลังอยู่ในห่วงความดำดิ่ง ก็วิ่งชนเข้ากับชายสูงร่างใหญ่ ที่กำลังเดินสวนเข้ามา เพื่อใช้บริการพอดี
“อื้อ..เป็อะไรไหมคุณ?”
“ขอ..ขอโทษครับ”
....................................................................................................
14K
