เทพกระบี่เงาอสูร

บทที่57   เมื่ออาจารย์มาถึง

เนี่ยฟงเดินออกมาหน้าบ้านก็ตกใจทำไมมากันเยอะจังหลันเย่และมิโฮเดินตามออกมา

“นายน้อยเจ้าพวกนี้อีกแล้วข้าล่ะเบื่อเลย”หลันย่เอามือเกาหัว

“พี่หลันมีพวกใหม่มีด้วยชุดไม่เหมือนกัน”

“เจ้าเป็นคนฆ่าคนของเราใช่หรือไม่”จ้าวนิกายถาม

“พวกท่านมาฆ่าข้าใยต้องถามให้มากความ”สักพักพวกทหารรับจ้างก็มากันเต็มไปหมด

“พวกเจ้าไม่เกี่ยวถอยไปนี่เป็นเรื่องระหว่างนิกายดาบโลหิตกับเจ้าตาขาวนี่”อิงชิวเดินเข้ามาที่นี่เมืองแห่งทหารรับจ้างห้ามสู้กันนอกจากการประลองเท่านั้นถึงสู้ได้”จ้าวนิกายสี่ไม่พอใจ

“ดีงั้นข้าจะประลองกับมันถ้ามันแพ้มันต้องไปกับข้า”

“ท่านจะบ้ารึใครอยากประลองกับเจ้า”เนี่ยฟงยิ้ม

“แล้วเจ้าจะเอายังไงไม่ประลองตายอยู่ดี”

“ท่านแหกตาดูหากทำผิดต่อเมืองทหารรับจ้างผลที่ตามมาท่านรับไหวรึ”

เมืองทหารรับจ้างเป็นของราชวงศ์หากใครทำผิดกฎจะต้องถูกตามล่าจนกว่าจะตาย นิกายจะถูกบทขยี้ทันที

“เจ้าขี้ขาดไม่กล้าสู้บางทีปีศาจที่ว่าคงไม่มีอยู่จริง”เนี่ยฟงยิม

“แล้วใครว่าข้าเป็นปีศาจกันท่านลุงชุดขาว”เม่ยซางทำหน้าขึงขัง

“เจ้าคนขี้ขลาดข้าก็ว่าอยู่แล้วแบบนี้ไม่อายไปถึงอาจารย์เจ้ารึฮ่าๆๆๆ”

“ข้าอาจจะไม่มีอาจารย์ก็ได้นี่นะ”

“นายน้อยเลิกพูดกับมันเถอะ”

“เมื่ออีกฝ่ายไม่ประลองท่านก็กลับไปเถอะจ้าวนิกาย”อิงชิวพูด

“ได้...บางที่ถ้าข้ารู้ว่าครอบครัวหรือคนใกล้ชิดเจ้าเป็นใครข้าจะฆ่ามันให้หมด”

“เจ้าว่าอะระนะ”

“ได้ยินแล้วนี่”

“งั้นพวกเจ้าออกมานอกเมืองข้าจะฆ่าเจ้าทุกคนแม้ร้องขอชีวิตข้าก็จะไม่ปรานี”

“ฮ่า ฮ่า อย่างเจ้ามีปัญญารึ”

“เจ้าหนุ่มเจ้าไหวรึ”

“ท่านอาดูข้าดีๆไว้ใจข้าเถอะ”

ทั้งหมดเดินมานอกเมือง พริบตา คนที่มากับเม่ยซางและจ้าวนิกายเลือดกระจายเต็มลานหน้าเมืองร่างเนี่ยฟงยังไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

“เกิดอะไรขึ้นคนของข้าหายไปไหน”

“พวกมันตายหมดแล้วเหลือแค่เจ้าสองคน”ทั้งสองตะลึงแม้แต่เทพราชาก็มองไม่เห็นการโจมตีครั้งนี้

จ้าวนิกายยิ้ม”ไม่ไม่เจอคู่ต่อสู้ที่ทำให้ข้าสนุกมานานแล้วขอดูหน่อยว่าเจ้าคู่ควรหรือไม่”

“นายน้อยให้เราช่วยเถอะ”หลันเย่และมิโฮเตรียมพร้อม

“งั้นพวกเจ้าจัดการคนชุดขาว”

“แค่เด็กผู้หญิงสองคนจะทำอะไรข้าได้”เม่ยซางยิ้ม

ทหารรับจ้างหลายร้อยคนยืนดูการต่อสู้คนั้งนี่ จ้าวนิกายตั้งท่าเร่งพลังขึ้นร่างเขาใหญ่ขั้นจนชุดท่อนบนขาด แสงสีแดงกระจายออกไฟลลุกติดที่ตัวเขา

เนี่ยฟงเร่งพลังเช่นเดียวกัน วงแหวนสีแดงปรากฎขึ้นรอบตัวเขา หลังจากนั้นไอเย็นก็ปกคลุมไปตัวลานกว้างแสงทั้งหากระจายออกเนี่ยฟงเป็กายอสูรหิมะแล้ว ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กัน

ตู้ม 

เนี่ยฟงโดนต่อยกระเด็นไปหลายเมตรจ้าวนิกายพุ่งตามไปแต่ว่าเนี่ยฟงไวกว่ามาปรากฎตัวอยู่ด้านหลังเตะไปทีเอวจ้าวนิกาย

เปรี้ยง

เจ้านิกายลอยขึ้นไปบนอากาศเนี่ยฟังกำหมัดแน่น

“เตรียมตัวเจ็บไวเลย” วงแหวนมาอยู่ที่ข้อมือสองข้างของเขา

เปรี้ยง. เปรี้ยง ๆๆๆๆๆๆๆๆ

หมันเนี่ยฟงพุ่งใส่จ้าวนิกายอย่างบ้าคั่ง พรวด พรวด

จ้าวนิกายกระอักเลือดทุกครั้งที่หมัดต่อยเข้ามา

“ไม่เลวเจ้าปีศาจ”จ้าวนิกายระเบิดพลัง

ตู้ม

เนี่ยฟงกระเด็น ออกไปหลายเมตรจ้าวนิกายสร้างไฟขึ้นเหนือหัวแล้วปาใส่เนี่ยฟง เนี่ยฟงสร้างน้ำแข็งลูกใหญ่เหวี่ยงใส่ลูกไฟ

ตู้มมมม

ไฟหายไปจ้าวนิกายปรากฎตรงหน้าต้ฝ่อยท้องเนี่ยฟงลอยขึ้นไป พรวดด... เนี่ยฟงกระอักเลือดจ้าวนิกายปรากฎด้านบนหัวเนี่ยฟงกำลังจะต่อย แต่ว่ามะนช้าไปเนี่ยฟงจับที่หัวจาวนิกายแล้วตีเขาใส่หน้าจ้าวนิกายลอยขึ้นไป เนี่ยฟงลงถึงพื้นแล้วกำหมัดวงแหวนเกิดที่ข้อมือพลังของมังกรดำพิษหมุนที่หมัดเนี่ยฟงต่อยขึ้นไป พลังมันเหมือนที่มังกรดำพ่นใส่เนี่ยฟงไม่มีผิด เนี่ยฟงเขาใจวิธีใช้พลังใหม่ทันที

ตู้มมมม

จ้างนิกายเลือดเต็มตัว ตงลงสู่พื้นแต่ว่าร่างจ้าวนิกายหายไป

เปรี้ยง

ร่างเนี่ยฟงปลิวตามแรงเตะ พรวด....เนี่ยหงกระอักเลือดแล้วเนี่ยฟวก็หายไปพริบตา

ตู้มมมม

จ้าวยิกายปลิวตามแรงหมัดเนี่ยฟงตอนนี้น้ำแข็งเต็มลานกว้างหน้าเมืองพวกทหารถอยออกไปไกลความหนาวทำให้พวกเขาตัวสั่น

“ไม่อยากเชื่อเจ้าหนุ่มเก่งขนาดสู้เทพราชาได้เขาใช้พลังอะไรกันไม่ดคยเห็นมาก่อน”อิงชิวคิด

มิโฮต่อยเม่ยซากระเด็นไปไกลพริบตาหลันเย่ก็มาอยู่ด้านหลังเม่ยซางใช้ขวานน้อยฟาดไปที่หัวเม่ยซางเขาใช้ดาบกันไว้

เคร้งงงง

แล้วฟาดฟันใส่หลัยเย่ย่างรวดเร็ว”คิดหนีรึนังหนู”หลันเย่ยิ้ม มิโฮปรากฎตัวที่ด้านบนแล้วหมุนตัวกรงเล็บฟาดลงใสอกของเม่ยซาง แต่เขาหลบทัน

หลันเย่ไม่ปล่อยให้พัก 

ระบำขวาน

แสงพุ่งใสเม่ยซางทันที เขาใช้ธาตุลมดันตัวเองหลบแสงจากขวานได้ทันแล้วเหวี่ยงดาบเกิดแสงพุ่งใส่หลัยเย่ 

ตู้มมมม

เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่แต่หลันเย่หมุนตัวหลบได้ทัน

บอลพลังของมิโฮก็พร้อมแล้วนางปาใส่เม่ยซางมันที

ตู้ม

เม่ยซางกระโดดหลับพริบตาก็ถึงตัวมิโฮเขาฟันไปที่ท้องแต่ว่านางจับดาบเขาไว้

“นั้มันทักษะหัตถ์หยกหิมะใครสอนเจ้าส่งทักษะนี้มา”

“ฝันไปเถอะ”มิโฮต่อยไปที่หน้าเม่ยซางแต่เขาก็เตะสวนสองคนกระเด็น หลันเย่วิ่งเข้าไปอีกครั้งอัดพลังธาตุดินไว้ที่ขวาน ฟาดใส่เม่ยซางที่กำลังลุกขึ้น

เขายกมือขึ้นเกิดกำแพงลมดันหลันเย่ถอยกลับไปแล้วหันไปที่มิโฮ ดาบฟาดไปที่นางคลื่นพลังพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

มิโฮกำหมักเกิดวงแหวนสีแดง พื้นที่โดยรอบสั่นไหว

มิโฮต่อยออกไปเกิดคลื่นพลัง แบบเดียวกับมังกรดำ

ตู้มมมมมม

คลื่นของเม่ยซางแตดกระจายแล้วพลังมิโฮงิ่งเข้สใส่เม่ยซางเขาเรียกกำแพงลมมากันไว้ แต่วาหลันเย่เข้มามาทางด้านหลังกำลังจะฟาดเขาเช่นกัน

ทางดานเนี่ยฟงเองก็กำลังดุเดือดจ้าวยิกายที่โดนต่อยเร่งพลังดีดตัวออกแล้วปลดปล่อยพลังเทพราชา

“เลิกเล่นได้แล้ว”อาวุธวิญญาณปรากฎในมือเขาหอกสั้นสีทอง มันยาวเมตรครึ่ง พุ่งใส่ร่างเนี่ยฟงมันทีเขาควบคุมมันได้ดังใจ

เนี่ยฟงเรียกเข็มมากว่าร้อยอัน”ใครเล่นกับเจ้ากัน”

เข็มพุ่งใส่จ้าวนิกายเหมือนกับกระสุนปืน รัวไม่หยุด

เจ้านอกายมีลูกแก้วไฟห่อร่างเอาไวเข็มไม่สามารถทะลุผ่านได้

“นี่มันอาวุธเทพราชาดูเหมือนมันจะมีคนคอยสนับสนุนอยู่ถ้าจะเป็นตระกูลใหญ่มิหน้าถึงกล้ามาเป็นศัตรูกับนิกายเรา”จ้าวนิกายสี่คิด

“ใครอยู่เบื่องหลังเจ้าบอกมา”เนี่ยฟงงงกับคำถาม

“เจ้าหมายถึงอะไร”เนี่ยฟงไม่มีคนสนับสนุนเขามีเพียงแค่สหายและครอบครัวเท่านั้นรวมถึงป่าไผ่ดำด้วย

“งั้นเจ้ามีอาวุธราชาได้ยังไง”

“อ้ออาจารย์รุ่นสองให้ข้ามา”

“อาจารย์”มันเป็นศิษย์ใครสำนนักไหน

“เจ้าเป็นศิษย์ใคร”เนี่ยฟงไม่ตอบเขาเรียกกระบี่ออกมา จากนั้น เสียงกรีดร้องของลมก็ดังยาว กระบี่เงาอสูรทั้งแปดเข้าฟาดฟันร่างจ้าวนอกายอย่างรวดเร็วและทรงพลังเลือดจ้าวนิกายกระจายออกแต่เขายืนนิ่งราวกับว่าไม่เจ็บ

“ไม่บอกงั้นตาย”จ้าวนอกายเร่งพลังอักขระสีแดงเกิดขึ้นบนตัวจ้าวนิกาย พริบตาเขาหายไป 

ตู้ม!!!!!

เพียงพริบตาเนี่ยฟงถูกอัดปลิวไปมาถูกจ้าวนิกายบีบคอเนี่ยฟงแน่นหอกในมือหมายไปที่หัวของเนียฟงทันทีแต่ว่า แสงสีส้มพุ่งมาจากไหนไม่มีใครรู้เป้าหมายมันคือจ้าวนิกาย

“เจ้าอยากรู้จักอาจารย์ข้าไม่ใช่รึ”เจ้านิกายกระโดนหลบ

ตู้มมมมม

เม่ยซางใช้มือสองข้างป้องกันพลังมิโฮและขวานของหลัยเย่ไว้ พรวด....เลือดทะลักออกจากปากเม่นซาง แล้วร่างเม่ยซางก็หายไปเม่ยซางใช้ความเร็วสูงสุดของธาตุลมต่อยมิโฮและหลันเย่สลับกันไปมาจนทั้งสองเลือดเต็มตัว ทั้งสองไหนเลยจะสู้เทพราชาได้เมื่อเขาเอาจริง

ขณะที่เขาจะฟาดดาบลงไปที่หัวหลันเย่

แสงสีส้มก็วิ่งมาถึงตัวเขาทันที

ตู้มมมมม

ทั้งสองหลบทันแต่ว่ามีร่างสามร่างปรากฎตรงหน้าพวกเขา

“ดูเหมือนจ้าวนิกายจะเอ็นดูศิษย์ข้าอย่างมากนะ”

เนี่ยฟงป้องมือแล้วยิ้มแห่งๆ

“เจ้าตัวยุ่งตอนนี้เจ้าทำเทพราชาเลือดออกได้แล้งรึแค่เดือนเดียวพัฒนาเร็วจริงๆ”

“เจ้าคือเหม่ยตู้ซาอย่าาบอกนะว่าเขาเป็นศิษย์ท่าน”จ้าวนิกายสี่ตะลึง

เม่ยซากำลังจะหนีแต่ว่า”เกิดอะไรขึ้นทำไมข้าขยับไม่ได้

“เจ้าทำร้ายศิษย์ข้าแล้วจะหนีไปง่ายๆเลยรึ”จิวจื่อหยาพูดแล้วเดินไปหาเม่ยซา

“ถึงยังไงมันต้องชดใช้มันฆ่าคนของเรา”จ้าวนิกายไม่ยอม

“คนของเจ้ามาหาเรื่องก่อนคิดว่าข้าไม่รู้รึ”เหม่ยตู้ซาตอบเขาโดยที่ไม่มอง เป็นโอกาสให้เขาโจมตี

“ตายสะนังมาร”

เคร้งงงง

เหม่ยตู้ซาใช้นิ้วดีดหอกของจ้าวนิกายสี่ปลิวไปในอากาศ พริบตาหมัดก็ถึงตัวจ้าวนิกายปลิวไปจนไม่เห็นร่าง 

“วันนี้ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าแต่คงต้องสังสอนบ้าง”สิ้นคำพูดเหม่ยตู้ซาธนูจื่อเยว่ก็ถูกปล่อยออกไปที่จ้าวนิกายเกินระเบิดจากที่ไกลๆอาการสาหัสนอนจมกองเลือด

จิวจื่อหยาเองก็กำลังตั้งท่า

“พลังคลื่นปีศาจ”

ร่างเม่ยซางเลือดกระจายเต็มตัวปลิวไปไกลจากเมืองทหารนับจ้าง ทั้งสามมายืนตรงหน้าเนี่ยฟงจิวจื่อหยาเอามือท้าวเอว

“เจ้าตัวแสบถ้าพวกข้ามาไม่ทันคงตายแล้วเจ้ามันขยันก่อเรื่องจริงๆ”จิงจื่อหยาโมโห

“ข้าไม่ผิดนะมันมาหาเรื่องข้าจะจับข้าไปทดลองอะไรก็ไม่รู้”เนี่ยฟงยิ้ม หลันเย่และมิโฮเดินประคองกันเข้ามา

“ขอบคุณที่ท่านยื่นมือช่วยเหลือนายน้อยเรา”พวกนางยิ้มอย่างอ่อนแรง

“ดูเหมือนว่าเจ้าได้คนติดตามที่มีพรสวรรค์อยู่นะ”เนี่ยฟงยิ้ม

“ท่านอาจารย์พาข้าไปรักษาก่อนเถอะ”ว่าแล้วเนี่ยฟงก็สลบไป

!!!”นายน่อย. ท่านพี่”!!!!

แล้วทั้งหมดก็ไปบ้านเนี่ยฟง “ไม่ทราบว่าคนระดับท่านจะมาเมืองแห่งทหารรับจ้างข้าดีใจยิ่งนัก”อิงชิวป้องมือ

“ไม่ต้องมากพิธีข้าเพียงแต่มาหาศิษย์ข้าเท่านั้น”

“มิหน้าเขาถึงได้เก่งนักที่แท้อาจารย์เขาเป็นถึงบุคคนแห่งยุคของซุยซาน”อิงชิวคิด

“พวกท่านไปพักเถอะข้าจะดูแลเขาหน่อย”

แล้วพวกทหารรับจ้างก็ออกจากบ้านเนี่ยฟง 

“เขาเป็นไงบ้างจื่อหยา”เหม่ยตู้ซาถาม

“อาการไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแค่หมดแรงแล้วสลบไปเท่านั้น”เหม่ยตู้ซาถอนใจ แล้วมองไปที่สองคนนั้น

“เจ้าคงเป็หลันเย่คนของท่านเนี่ยใช่หรือไม่”หลัยเย่ป้องมือ

“ถูกแล้วท่านอาจารย์เหม่ย”นางยิ้ม

“เจ้ารู้จักข้ารึ”เหม่ยตู้ซาถาม

“ในซุยซานใครบ้างไม่รู้จักท่าน”หลันเย่ยิ้ม

“แล้วก็เจ้าพลังเจ้าแปลกยิ่งนักเจ้าชื่ออะไร”

“ข้ากูมิโฮ”มิโฮกังวลใจ

“พลังของเจ้าไม่ใช่ของมนุษย์เจ้าคือใคร”

“ข้าเป็นอสูรเทวะพี่สาว”จื่อหยารีบหันมา

“เจ้ามาตามศิษย์ข้าทำไมมีจุดประสงค์อะไร”

“ข้าแค่ตามหาตนที่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเจ้านายเท่านั้นแล้วก็เจอท่านพี่ตอนพลังข้าหมดพอดีเขาช่วยข้าไว้”

“ถ้างั่นเจอหรือยังผู้มีคุณสมบัติที่ว่า”จื่อหยาถามต่อ

“ข้าเลือกท่านพี่ไปแล้ว”จื่อหยายิ้ม

“เอาล่ะพวกเจ้าเอายาไปกินแล่วนอนพักก่อน”ผ่านไปหลายชั่วยามเนี่ยฟงตื่นขึ้น 

“ตื่นแล้วหรือเจ้ากะล่อน”จิวจื่อหยากำลังดูแลเขาอยู่พอดี

“เจ้าจะเอายังไงต่อตอนนี้มีคนหมายหัวเจ้าไม่น้อยเลย”เนี่ยฟงยิ้ม

“ข้ากำลังจะไปอาณาจักรฉินคนของมันคงไปไม่ถึงเป็นแน่”เหม่ยตู้ซาตาโต

“เจ้าจะไปทำอะไรที่นั้น”เนี่ยฟงเล่าทุกอย่างให้ฟัง

“คนของสุสานกระบี่เชิญเจ้ารึ”จิวจื่อหยาสนใจ เนี่ยฟงหยิบจดหมายให้ดู

“แล้วเจ้าจะไปเมื่อไร”จื่อหยาถาม

“ที่แรกข้ากะว่าอีกหนึ่งเดือนแต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนคงต้องไปพรุ่งนี้

“ถ้าอย่างนั้นรับนี้ไปเอาไวสอนพวกนางจะได้ช่วยเหลือเจ้าได้”เหม่ยตู้ซาส่งทักษะให้สองเล่ม

“อาจารย์ข้ามีเรื่องอยากจะถาม”เนี่ยฟงเล่าเรื่องพลังรูปแบบใหม่ให้พวกนางฟัง

“ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินว่ามีพลังแบบนี้มาก่อน”เหม่ยตู้ซาพพูด

“เดี๋ยวก่อนนะตอนข้าออกไปตามหาศิษย์ข้าได้พบผู้อาวุโสคนหนึ่งบอกว่ามีทักษะประหลาดที่สามารถนำเอาพลังอสูรมาเป็นของจัวเองได้เขาถูกเรียกว่าผู้ใช้พลังอสูรแต่ว่ามันเป็นแค่นิทานที่เล่าต่อๆกันมา”

จิวจื่อหยาเอามือจับจมูก

“ก็มีแต่ต้องไปดูดซับพลังดูว่ามันจะได้พลังของอสูรตัวอื่นไหม”จิวจื่อหยาพูด

งั้นพรุ่งนี้พวกราจะไปส่งเจ้าที่ประตอาณาจักร

ทุกคนตื่นนอนมานั่งกินข้าวเรียบร้อยเนี่ยฟงและคนอื่นๆเก็บข้าวของเสร็จก็มายืนลานหน้าเมืองเหม่ยตู้ซาเร่งพลังมิติในอากาศแยกออกเป็นหลุมดำหมุน 

“เอาล่ะพวกเราไปกันเถอะ”ทุกคนเดินผ่านเข้ามาเมื่อผ่านหลุมดำนั้นมาก็ถึงหน้าประตูอาณาจักรทางทิศเหนือ

พวกทหารรักษาเมืองตกใจแต่พอเห็นอาจารย์ทั้งสามก็ถอนใจ

“ท่านอาจารย์นี่เองไม่พบกันนาน”ชายคนนั้นเคยเป็นศิษย์ป่าไผ่ดำ

“เจ้าเองรึไดดิบได้ดีเชียวนะ”จื่อเยว่ทัก

“ข้ามาส่งศิษย์น้องเจ้าไปอาณาจักรฉิน”เหม่ยตู้ซาพูด

“โอ้ศิษย์น้องเดินทางปลอดภัย”เนี่ยฟงป้องมือ

แล้วเนี่ยฟงก็เดินลับตาจากพวกนาง เหม่ยตู้ซาเศร้าเมื่อเห็นเขาจากไป.....ขณะเดียวกันผู้สังเกตการณ์ก็กำลังมองเนี่ยฟงอยู่....