คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

เย่เฉินเดินขึ้นบันไดหินอ่อนสีขาวที่ทอดยาวไปสู่ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งหนึ่งของสำนักเมฆาคราม เบื้องหน้าของเขาคืออาคารไม้สักทองโบราณขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ป้ายอักษรสีทองขนาดใหญ่เหนือประตูเขียนไว้ว่า "หอคัมภีร์วิญญาณ"

ทันทีที่เย่เฉินก้าวเท้าผ่านซุ้มประตูหิน...

วูบ!

แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นก็กดทับลงมาที่ไหล่ของเขาทันที! มันคือ "ม่านพลังพิทักษ์" ของหอคัมภีร์ที่มีไว้เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของผู้มาเยือน ศิษย์สายนอกหลายคนต่างพากันชะงักฝีเท้า บางคนหน้าซีดเผือด ต้องรีบโคจรพลังปราณขึ้นมาต้านทาน

เย่เฉินยืนนิ่งอยู่หน้าม่านพลัง เขาไม่ได้โคจรพลังปราณใดๆ แต่เขายืดอกขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึก และสั่งการให้ "กายาหยกเหล็กไหล" ทำงาน!

กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ กระดูกที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้ารับภาระน้ำหนักทั้งหมดแทนเส้นชีพจร เย่เฉินก้าวเดินต่อไปอย่างสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เขาเดินผ่านกลุ่มศิษย์ที่กำลังเหงื่อตกและหน้าแดงก่ำไปอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาฉงนสนเท่ห์ของผู้คนรอบข้าง

ภายในหอคัมภีร์ชั้นที่หนึ่ง เต็มไปด้วยชั้นวางไม้สักที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา ศิษย์สายนอกจำนวนมากกำลังยืนรุมล้อมอยู่หน้าชั้นวางวิชายอดนิยม แต่เย่เฉินเดินผ่านฝูงคนเหล่านั้นไปอย่างไม่ไยดี

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงมุมหนึ่งของหอคัมภีร์ที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่นจับหนาเตอะ บริเวณนี้เงียบสงัดไร้ผู้คน ราวกับเป็นสุสานของวิชาที่ถูกลืมเลือน

ที่มุมห้องนั้น... เย่เฉินสะดุดตากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่วางพิงผนังอยู่

มันไม่ใช่คัมภีร์ที่สวยงาม... แต่เป็น "ดาบเหล็กสีดำสนิท" เล่มมหึมา!

ดาบเล่มนี้กว้างกว่าฝ่ามือคนและยาวเกือบเท่าตัวคน ผิวของมันเต็มไปด้วยสนิมเขรอะและรอยบิ่น ดูไร้ราคาและน่าเกลียด ข้างๆ ดาบมีม้วนตำราเก่าขาดวิ่นวางกองอยู่

แต่ทว่า... ทันทีที่เย่เฉินก้าวเข้าไปใกล้ "จิตอสูรเทวะ" ในกายเขากลับสั่นสะเทือนตอบรับอย่างรุนแรง!

เย่เฉินย่อตัวลง ยื่นมือไปสัมผัสที่ด้ามดาบสนิมเขรอะนั้น

ตุบ... ตุบ...

วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวโลหะ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความสากของสนิม แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังจับมือเพื่อนเก่า... เสียงหัวใจของเขาเต้นประสานกับจังหวะการสั่นไหวของดาบ ราวกับมันกำลังร้องเรียกหาเลือดเนื้อเพื่อปลุกให้ตื่นจากนิทราอันยาวนาน

‘ยิ่งผู้ถือครองส่งพลังปราณเข้าไป ดาบจะยิ่งหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น... มิน่าล่ะ ถึงไม่มีใครสนใจมัน’ เย่เฉินสังเกตเห็นร่องรอยของ "อักขระถ่วงน้ำหนัก" ที่สลักจางๆ อยู่บนใบดาบ

เขาเอื้อมมือไปหยิบตำราที่ขาดวิ่นเล่มนั้นขึ้นมาปัดฝุ่น หน้าปกเขียนด้วยตัวอักษรหวัดๆ ว่า "ดาบผ่าปฐพี"

เย่เฉินรู้ทันทีว่า... เขาได้พบอาวุธคู่กายที่จะใช้บดขยี้ศัตรูในคราบของศิษย์สายนอกผู้โง่เขลาแล้ว

ขณะที่เย่เฉินกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบตำรา

ปึก!

รองเท้าหนังขนาดใหญ่ข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเหยียบลงกลางม้วนตำรานั้นอย่างแรง กดทับมันจนจมลงไปในฝุ่น

เจ้าของเท้าคือ "หลี่หู" ศิษย์สายนอกรุ่นพี่ร่างสูงใหญ่ที่มีชื่อเสียงเรื่องความก้าวร้าว

"มือสกปรกของเจ้า... อย่าริอาจมาแตะต้องสมบัติของหอคัมภีร์"

เย่เฉินลุกขึ้นยืนประจันหน้า "ศิษย์พี่หลี่... ข้ามีสิทธิ์เลือกวิชา"

"สิทธิ์? สุนัขที่เพิ่งถูกปลดโซ่ตรวน คิดจะมาเทียบชั้นกับพยัคฆ์งั้นรึ?" หลี่หูหัวเราะร่า สายตาเหลือบไปเห็นดาบเหล็กสีดำสนิท "ดาบขยะนี่มันอะไรกัน... ดูหนักดีนี่... ข้าว่ามันคงเหมาะจะเอาไปทุบหินมากกว่าใช้ฟันนะ"

ที่โต๊ะลงทะเบียนไกลออกไป... ชายชราเฝ้าหอ ที่ดูเหมือนจะนั่งหลับสัปหงกอยู่ ค่อยๆ หรี่ตาข้างหนึ่งขึ้นมองเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก

ด้วยความต้องการจะข่มขวัญ หลี่หูจึงก้มลงไปหมายจะคว้าดาบเล่มนั้นขึ้นมาแกว่งโชว์พละกำลัง

"ดูไว้ซะไอ้หนู... ว่าพลังของผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงเป็นอย่างไร!"

หลี่หูจับด้ามดาบมั่น แล้วโคจรพลังปราณระดับ 5 ไปที่แขนขวาเพื่อเสริมกำลัง!

ฮึบ!

เขาออกแรงดึง... แต่ทว่า... ดาบเหล็กดำนั้นกลับ ไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่นิ้วเดียว!

"อะไรกัน!" หลี่หูหน้าเสีย เขารีบเร่งพลังปราณเข้าไปอีก แต่ยิ่งเขาส่งพลังปราณเข้าไปมากเท่าไหร่... อักขระถ่วงน้ำหนัก ก็ยิ่งทำงานรุนแรงขึ้นเท่านั้น! ดาบที่ควรจะหนักพันชั่ง กลับกลายเป็นหนักหมื่นชั่งกดทับลงไปที่พื้น

กร๊อดดด...

ในที่สุด หลี่หูก็ต้องยอมปล่อยมือ หอบหายใจแฮ่กๆ ด้วยความอับอายขายขี้หน้า เพื่อกลบเกลื่อนความอัปยศ หลี่หูรีบถุยน้ำลายลงพื้น แล้วใช้เท้าเตะไปที่ตำราดาบผ่าปฐพีอีกครั้ง

"ถุย! ดาบเศษเหล็ก... ของขยะแบบนี้... มันก็เหมาะกับคนขยะอย่างเจ้านั่นแหละ! อย่าหวังว่าจะยกมันขึ้นได้เลย ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าก็เป็นได้แค่ไอ้ตัวตลกแบกฟืน!"

เย่เฉินก้าวเท้าเดินผ่านหลี่หูที่กำลังยืนหอบหายใจและสบถด่าทอ เขาเดินไปหยุดอยู่หน้า ดาบเหล็กสีดำสนิท เล่มมหึมา

"เจ้าจะทำอะไร?" หลี่หูแค่นเสียงหัวเราะ "ขนาดข้ายังขยับมันไม่ได้ ขยะแรงงานอย่างเจ้าคงทำได้แค่มอง..."

ยังพูดไม่ทันจบประโยค... เย่เฉินก็ยื่นมือขวาออกไป

เขาไม่ได้ตั้งท่ารวบรวมลมปราณ สิ่งที่เขาทำมีเพียงการใช้ "กล้ามเนื้อ" และ "กระดูก" ที่ผ่านการหลอมรวมกับกายาหยกเหล็กไหล จับไปที่ด้ามดาบอย่างมั่นคง

‘ถ้าข้าไม่ใช้ปราณแม้แต่หยดเดียว... เจ้าก็เป็นเพียงก้อนเหล็กธรรมดา!’

หมับ!

มือแกร่งกำรอบด้ามดาบแน่น จากนั้นเขาก็ออกแรงยกขึ้น... ด้วยมือข้างเดียว!

วูบ!

ดาบเหล็กดำที่หนักอึ้งดุจขุนเขาเมื่อครู่ กลับถูกเย่เฉินยกขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียง "กิ่งไม้แห้ง"! เย่เฉินลองสะบัดข้อมือเบาๆ

ฟ่าววว!

ดาบยักษ์แหวกอากาศจนเกิดเสียงลมคำรามหนักหน่วง

"ปะ... เป็นไปไม่ได้!" หลี่หูอ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อ

เย่เฉินถือดาบยักษ์ด้วยมือเดียวในท่าทางที่ผ่อนคลายที่สุด พลางก้มลงมองหลี่หูด้วยสายตาเรียบเฉย

"ของขยะงั้นรึ? บางที... มันอาจจะไม่ได้หนักที่ดาบ... แต่หนักที่ความอ่อนแอของคนถือมากกว่ากระมัง?"

หลี่หูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน "เจ้า... เจ้าใช้วิชามารอันใด! เป็นไปไม่ได้ที่คนไร้ปราณจะยกดาบพันชั่งขึ้นได้!"

เขาขยับตัวทำท่าจะโคจรพลังปราณเพื่อข่มขวัญเย่เฉินอีกครั้ง เย่เฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ศิษย์พี่หลี่... ระวังหน่อย การใช้ปราณในที่ที่มีแรงกดดันสูง... อาจทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกได้นะ"

พูดจบ เย่เฉินก็คลายมือที่จับด้ามดาบออก ปล่อยให้ ดาบเหล็กดำสนิมเขรอะ เล่มมหึมา ร่วงหล่นลงสู่พื้นหินตามแรงโน้มถ่วง!

ตึง!!!

เสียงกระแทกดัง "ทึบ" หนักแน่นจนน่าสะพรึงกลัว! น้ำหนักมหาศาลของดาบกระแทกพื้นหิน ก่อให้เกิด "คลื่นสั่นสะเทือน" ที่มองไม่เห็น วิ่งผ่านพื้นศิลาพุ่งตรงเข้าใส่เท้าของหลี่หูที่กำลังยืนเกร็งลมปราณอยู่พอดี!

วูบ!

แรงสั่นสะเทือนจากพื้นปะทะกับกระแสลมปราณที่กำลังไหลเวียนในร่างของหลี่หู ทำให้เกิดการ "ตีกลับ" ของพลังงานภายในอย่างรุนแรง!

"อุบ! ...พรวด!"

หลี่หูกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต! ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พลังปราณในร่างปั่นป่วนจนไม่อาจควบคุม

เย่เฉินไม่สนใจร่างที่นอนพะงาบๆ ของหลี่หู เขาใช้เท้าเกี่ยว ดาบยักษ์ขึ้นมาพาดบ่าอย่างสบายๆ แล้วหยิบตำราเก่าๆ เล่มนั้นเดินไปที่โต๊ะลงทะเบียน

ที่โต๊ะลงทะเบียน...

เย่เฉินวางม้วนตำราลง แล้วค่อยๆ วางดาบยักษ์เล่มมหึมาลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ

กร๊อบ...

ทันทีที่น้ำหนักดาบกดทับลงไป โต๊ะไม้เนื้อแข็งก็ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ขาโต๊ะเริ่มสั่นระริกและทำท่าจะหักพังลงมา!

"อ๊ะ! ขออภัยท่านผู้อาวุโส..." เย่เฉินรีบยื่นมือจะไปประคองดาบ

แต่ทว่า... ชายชราเฝ้าหอ ที่ดูเหมือนคนใกล้ฝั่ง กลับเพียงแค่ยื่นนิ้วชี้เหี่ยวย่นออกมา แล้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง

ติ๊ง!

เสียงใสกังวานราวกับระฆังดังขึ้น คลื่นพลังงานสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ครอบคลุมโต๊ะไม้ทั้งตัวเอาไว้ ทันใดนั้น อาการสั่นไหวของโต๊ะก็หยุดนิ่งสนิท! มันกลายเป็นแข็งแกร่งดุจหินผา สามารถรองรับน้ำหนักดาบพันชั่งได้อย่างสบายๆ

ชายชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยฝ้าฟางกลับทอประกายวาวโรจน์ จ้องมองเย่เฉินและดาบยักษ์อย่างพินิจพิเคราะห์

"ดาบเล่มนี้... ชื่อ 'ทัณฑ์ปฐพี' ... มันรอคนยกมันขึ้นมาได้นานกว่าห้าสิบปีแล้ว... รักษามันไว้ให้ดี เจ้าหนู"

เย่เฉินประสานมือคารวะด้วยความยำเกรง เขารู้ทันทีว่าชายชราผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา "ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ"

ชายชราก้มลงมองสมุดบันทึกที่เพิ่งเขียนชื่อ 'เย่เฉิน' ลงไป รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น

"บางที... สำนักเมฆาครามที่หลับใหลมานาน อาจจะถึงเวลาตื่นขึ้นเสียที"

ภายนอกหอคัมภีร์ แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบเงาร่างของเย่เฉิน

ทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศภายนอกก็พลันหยุดนิ่ง ศิษย์สายนอกนับร้อยที่เดินขวักไขว่ต่างพากันหยุดชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว

ภาพที่พวกเขาเห็นคือเด็กหนุ่มร่างผอมบางในชุดศิษย์สายนอกที่ดูธรรมดา แต่บนบ่าขวาของเขากลับแบก "แผ่นเหล็กสีดำทมิฬ" ขนาดมหึมาที่ใหญ่และหนากว่าตัวคนแบกเสียอีก! สนิมเขรอะที่เกาะกินผิวของมันกลับทำให้ดู "ดิบเถื่อน" และ "โบราณ" ราวกับอาวุธของยักษ์มาร

ตึง... ตึง...

ทุกย่างก้าวที่เย่เฉินเดินผ่าน น้ำหนักของดาบกดทับลงไปที่เท้า ส่งแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ไปตามพื้นหิน ฝูงชนแหวกทางให้อัตโนมัติด้วยความหวาดเกรง

เย่เฉินสัมผัสได้ว่า "อักขระถ่วงน้ำหนัก" บนตัวดาบกำลัง "สั่นพ้อง" กับ "กายาหยกเหล็กไหล" ของเขา! น้ำหนักมหาศาลที่กดลงมากระตุ้นให้กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาแข็งแกร่งขึ้นในทุกวินาทีที่แบกมัน

‘นี่ไม่ใช่แค่ดาบ... แต่มันคือเครื่องมือฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมที่สุด!’

เย่เฉินแสยะยิ้มมุมปาก เขาแบกดาบ "ทัณฑ์ปฐพี" เดินมุ่งหน้ากลับสู่ที่พักอย่างองอาจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เริ่มดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

วันนี้... นามของ "ศิษย์ดาบยักษ์" ได้ถูกจารึกลงในความทรงจำของทุกคนแล้ว และมันจะเป็นชื่อที่นำมาซึ่งความหวาดกลัวในอนาคตอันใกล้!

[จบตอนที่ 33]