บทที่ 21 เริ่มต้นวันแรกได้ด้วยดี…มั้ง?
“วันนี้แล้วสินะ”
ผมพูดขึ้นมาระหว่างมองหน้าตัวเองที่สะท้อนในกระจกบานใหญ่ในห้องตัวเอง ภาพของเด็กหนุ่มผมบรอนซ์ซีดๆอยู่ในชุดนักเรียนสีน้ำเงินโรงเรียนเวทยูนิโอร่า
ยามเช้าอันสดใสเหมาะสำหรับการเริ่มต้นวันใหม่ วันนี้เป็วันแรกที่เอมเบรสจะกลับไปเรียนหลังจากหยุดเรียนมานานเพราะผลจากการใช้เวทต้องห้าม แต่สำหรับผมแล้วมันเป็วันแรกที่ได้ไปเรียนในโรงเรียนเวทชั้นนำของอาณาจักรไวฮาร์แคสโรงเรียนเวทยูนิโอร่า
เสื้อเชิดแขนยาวสีขาวกับกางเกงสแล็คขายาวสีน้ำเงินเข้มใส่แล้วมันไม่พอดีตัว ชุดนักเรียนที่เคยสั่งตัดพอไว้ดีตัวตอนเข้าเรียนใหม่ตอนนี้กลับหลวมไปเป็หลักฐานของร่างกายผอมไปเยอะของเอมเบรส แต่ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรยังไงก็ใส่ได้แถมหลวมๆหน่อยอย่างนี้สบายกว่าตั้งเยอะ
“นายท่านมันไม่หลวมไปหน่อยหรือคะ จะได้สั่งตัดใหม่ให้พอดีตัวเหมือนเมื่อก่อน…”
ฮันนาว่างั้นขณะมองผมที่ใส่ชุดนักเรียน
“ไม่เป็ไรหรอกถ้ากางเกงหลวมไปเข็มขัดก็ช่วยได้ เอาจริงๆอย่างนี้มันสบายกว่าตั้งเยอะนะ”
“…เข้าใจแล้ว”
พอว่างั้นฮันนาก็ทำหน้างงกับสิ่งที่ได้ยิน
ก็ช่วยไม่ได้ปกติเอมเบรสจะเป็คนที่จริงจังเื่ชุดเสื้อผ้า(ในแบบของเขา) ชุดนักเรียนทั้งหมดถูกสั่งตัดให้พอดีตัวแบบสุดๆแต่สำหรับผมแล้วมันดูแน่นไปมากกว่า ก็สงสัยมาั้แ่เมื่อก่อนว่า ‘ใส่ชุดแน่นขนาดนั้นไปได้ไงหายใจออกเหรอ?’ ตอนดูอนิเมะ คงเป็เื่โชคดีที่ร่างกายของเอมเบรสผอมลงผมเลยใส่ได้ไม่มีปัญหา แต่ถ้าใส่แน่นแบบเอมเบรสไปเรียนละก็คงต้องซื้อใหม่หมดจริงๆนั่นแหละ
“ถ้ามันหลวมไปยังไงฝากแก้ให้ทีนะฮันนา”
“เอ๊ะ? ให้ฉันแก้ให้หรือคะ!?”
พอได้ยินงั้นเธอก็ใมากพร้อมชี้หน้าตัวเธอเพื่อยืนยัน ‘ให้เธอแก้จริงๆเหรอคะ?’ อะไรประมาณนั้น
“ใช่เธอแก้เป็ไม่ใช่เหรอ หรือฉันจำผิด?”
ก็จากความทรงจำของเอมเบรสแล้วฮันนาแก้ชุดเมดที่ขาดให้พี่สาวกับตัวเองบ่อยเลยคิดว่าก็คงแก้เอวกางเกงที่หลวมได้เหมือนกัน?
“ใช่ค่ะ ฉันแก้เป็…ถ้าไม่รังเกียจเดียวฉันแก้ให้ค่ะถ้ามันหลวม”
“อืม ฝากด้วยนะ ว่าแต่เนกไทไปอยู่ไหน…”
“นี้ค่ะ”
“ขอบใจ”
ผมรับเนกไทสีน้ำเงินจากฮันนาแล้วจัดการผูกอย่างคล่องแคล่วอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนพวกพระเอกเท้ๆในหนัง
พอเห็นเนกไทที่ผูกเรียบร้อยสมบูรณ์แบบแล้วก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ ตัวเองในชีวิตก่อนผูกเนกไทไม่เป็เลยหรือไม่ก็ผูกได้แย่เลยต้องวานให้เพื่อนผูกให้ตลอดตอนจะใช้ที แต่ตอนนี้กลับผูกได้คล่องแคล่วอย่างไม่มีปัญหาเหมือนเป็เื่ปกติที่ผูกเป็ประจำ
ความทรงจำและประสบการณ์ของเอมเบรสค่อยๆประสานกับผมขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะความทรงจำบางส่วนของเอมเบรสที่ยังดูไม่ได้แต่อีกไม่นานก็คงได้ดู…ไม่สิต้องเรียกว่า นึกออก มากกว่าเพราะตอนนี้ผมคือเอมเบรสแล้ว ภาพที่สะท้อนเห็นเอมเบรสคือเครื่องเตือนใจของผมเอง
“เสื้อคลุมค่ะ”
ผมหันหลังให้ฮันนาช่วยใส่เสื้อคลุมยาวที่เป็หนึ่งในเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนเวทยูนิโอร่า
“ฮันนาแล้วเธอเตรียมตัวเสร็จแล้วหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ถึงจะเป็ครั้งแรกที่ได้ไปด้วยกับนายท่านก็ตามก็จะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ!”
เธอว่างั้นพร้อมโชว์ตะกร้าปิกนิกใบใหญ่เป็การเตรียมตัวของเธอ
ด้วยอาการป่วยของเอมเบรสที่รุนแรงมากจึงได้มีการอนุญาตให้นำผู้ติดตามหนึ่งคนไปช่วยดูแลได้ซึ่งก็คือ ฮันนา นั้นเอง
ตอนอาจารย์อิกลูและอาจารย์คามิโนว์มาเยี่ยมไข้เมื่อไม่กี่วันก่อนทั้งคู่มาให้แจ้งว่าผอ.โรงเรียนอนุญาตให้ผมพาผู้ติดตามไปโรงเรียนช่วยดูอาการป่วยได้หนึ่งคน ผมก็เลือกฮันนาอย่างไม่ต้องคิด
“นี้เป็ครั้งแรกเลยนะคะที่ได้ไปโรงเรียนอย่างนี้เหมือนฝันเลยค่ะ แถมเป็โรงเรียนเวทชั้นนำด้วยรู้สึกตื่นเต้นจังเลยค่ะนายท่าน!”
“อืม เข้าใจเลยละ”
เพราะผมเองก็รู้สึกตื่นเต้นสุดๆเลยเช่นกัน!
โรงเรียนเวทชั้นนำยูนิโอร่าเลยนะ เป็โรงเรียนที่ศึกษาเล่าเรียนเื่เวทโดยเฉพาะ ในชาติที่แล้วเื่เหล่านี้คงเป็ได้แค่นิทานแห่งความฝันที่ไม่มีทางเป็จริงได้ ถึงจะเป็ประสบการณ์ที่แย่แต่ผมก็เคยได้ใช้เวทธาตุไฟออกมาได้มันเป็ดังการเติมเต็มความฝันให้เป็จริงครั้งนี้ก็เช่นกัน
การไปโรงเรียนเวทยูนิโอร่าครั้งนี้จะต้องเติมเต็มความฝันมากมายที่ชาติที่แล้วทำไม่ได้ให้เป็ความจริงแน่นอน!
“ถ้างั้นไปก็เถอะ”
“ค่ะ”
ว่าแล้วพวกเราก็เตรียมเดินทางไปโรงเรียนเวทยูนิโอร่าเพื่อเติมเต็มความฝัน
“นายท่านรีบไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวจะไม่ทันนะคะ!”
“ไม่! ยังไงฉันก็ไม่ไป!”
ไม่ทันไรการเติมเต็มความฝันของฉันก็สะดุดซะแล้ว
ณะนอกบ้านตรงแถวสวนมีผมและฮันนากกำลังทะเลาะกันอยู่ ผมกำลังปฏิเสธค้านที่เดินทางไปโรงเรียนยูนิโอร่าอยู่ในขณะที่ฮันนาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ผมรีบไปกับเธอโดยดีไม่งั้นจะไปไม่ทันเวลา
ถ้าถามทำไมอยู่ดีๆผมถึงเปลี่ยนใจไม่ไปโรงเรียนละก็เพราะวิธีจะไปเนี่ยและ
“ถ้าจะให้นั่งรถเกวียนไปสู้เดินเท้าไปเองดีกว่า!”
ตรงหน้าผมมีรถเกวียนเล็กสำหรับนั่งเดินทางที่ดูตบแต่งดูหรูหราเกินจำเป็อยู่ พอผมลงมาเตรียมจะเดินทางไปโรงเรียนฮันนาก็บอกให้ผมขึ้นไปนั่งรถเกวียนได้เลยทำเอาผมเบรกหัวทิ้มเลย แค่เห็นหน้าตารถเกวียนที่แต่งซะเด่นสะดุดตาก็แย่แล้วมันมีเื่ที่หนักกว่า
สิ่งที่ติดอยู่กับหน้ารถเกวียนที่ทำหน้าที่เคลื่อนรถเกวียนคือจักรยานคันหนึ่ง สรุปก็คือ ฮันนาบอกให้ผมขึ้นไปนั่งรถเกวียนให้สบายได้เลยเดียวเธอจะขับจักรยานลากรถเกวียนพาผมไปส่งที่โรงเรียนนั้นเอง ฮ่าๆๆ
ใครมันจะไปทำด้ายยยยย!!!
ใครมันจะไปทำได้กัน ถึงเอมเบรสจะตัวร้ายแต่ก็ไม่ใจร้ายขนาดให้เมดสาวส่วนตัวมาทำแบบได้หรอก! ยิ่งเป็ผมหรือเอมเบรสในตอนนี้ยิ่งรับไม่ได้ใหญ่เลย
“ก็เข้าค่ะว่าเมื่อก่อนเรามีรถม้าพิเศษไปรับส่งนายท่านตลอด แต่ตอนนี้นายท่านโดยทำโทษจากท่านพ่อของนายท่านอยู่ ทั้งสิทธิต่างๆของขุนนางและเงินทองมากมายที่ถูกริบไปจนเหลือไม่มาก ฉันพยายามตบแต่งให้รถคันนี้สมเกียรติของลูกดยุกสุดความสามารถแล้ว ยังก็อดทนนั่งรถคันนี้ไปก่อนเถอะค่ะ”
“ไม่ใช่ ประเด็นมันได้อยู่ตรงนั้น”
ตอนแรกคิดว่าฮันนาจะเข้าใจผมแล้ว แต่ดูเหมือนยังคิดว่าผมเป็เอมเบรสคนเก่าอยู่ ถึงจะดีที่คิดงั้นจะได้ความไม่แตกที่ผมไม่ใช่เอมเบรสแต่ให้คิดว่าเป็เอมเบรสคนเดินที่ยอมรับเื่นี้ได้ง่ายละก็ ทำเอาผมหนักใจสุดๆเหมือนกัน
“ถ้าจะให้ฉันนั่งรถเกวียนโดยมีเธอเป็คนขับจักรยานฝืนพาไปโรงเรียน ฉันขอเดินเท้าไปโรงเรียนเองดีกว่า”
“ไม่ได้ค่ะ! นายท่านพึ่งหายดีเองจะมาออกแรงขนาดนั้นได้อย่างไรกันคะถ้าเกิดนายท่านล้มลงไปอีกจะทำยังไงละคะ ไม่ต้องใส่ใจหรอกค่ะฉันมั่นใจในกำลังแรงของตัวเองค่ะ!”
“ถึงเธอไหวจริงแต่ถ้าทำอย่างนั้นสภาพจิตใจฉันคงาเ็หนักเลยละ”
ทั้งฉันและฮันนาต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งที่ปกติบอกอะไรไปก็เชื่อฟังที่บอกดีแต่พอเป็เื่พวกนี้กลับไม่ยอม ก็เข้าใจนะว่าเธอเป็ห่วงสุขภาพผมแต่จะให้ใช้วิธีอย่างนี้ผมก็ไม่ไหวเช่นกัน
“ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วยใช้วิธีอื่นกันเถอะ”
“แต่นี้ก็สายแล้วนะคะ จะหารถม้ามาตอนนี้คงจะไม่ทันการ…”
“อะไรกัน~ วิธีไปโรงเรียนก็อยู่ตรงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ!”
“!?”
ว่าผมหยิบค้อนเก่าจากในกองอุปกรณ์ทำสวนมาอุบตัวล็อกที่เชื่อมต่อระหว่างรถจักยานอย่างแรงจนตัวล็อกหัก
“แค่ใช้จักรยานขี่ไปก็พอ เอาฮันนารีบขึ้นมาเดียวจะสาย”
ผมขึ้นรถจักรยานวางกระเป๋าสะพายหลังที่ทำจากหนังแท้ในตะกร้าหน้ารถจักรยาน โบกมือให้ฮันนารีบขึ้นมาแต่พอเธอเห็นอย่างนั้นกลับทำสีหน้าร้อนรนก่อนรีบพูด
“ไม่ได้นะคะนายท่าน! จะให้สาวใช้อย่างฉันมานั่งเบาะหลังสบายแล้วให้เ้านายเป็คนออกแรงขี่ได้อย่างไรกันคะมันดูไม่ดีสำหรับขุนนางชั้นสูง อย่างน้อยนายท่านไปนั่งหลังให้ฉันขี่เถอะค่ะ”
ที่พูดมาก็เป็เื่จริง การให้ขุนนางมาออกแรงเองอย่างนี้ในขณะที่สาวใช้มานั่งหลังสบายไม่ออกแรงอย่างนี้คงเป็ที่พูดถึงนินทาแน่นอนยิ่งเป็ลูกดยุกคงไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งยังขี่ไปโรงเรียนเวทยูนิโอร่าที่เต็มไปด้วยเหล่าลูกขุนนางและลูกผู้มีอิทธิพลมากมายคงจะไม่เหลือ…
“แล้วไงละใครสนใครแคร์กันละ เพราะงั้นรีบขึ้นมาเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันจริงๆฉันยังไม่อยากสายั้แ่ไปโรงเรียนวันแรกน่ะ!”
ไหนๆชื่อเสียงของเอมเบรสมันก็ไม่เหลือไปนานแล้ว เสียเพิ่มอีกสักเื่สองเื่มันจะเป็อะไรกันละ แถมแทนที่จะมานั่งรักษาของพรรค์นั้นผมของรักษาสิ่งสำคัญตรงหน้าดีกว่า
“รีบขึ้นมาเถอะฮันนาเดี๋ยวจะสายจริงๆ”
“ตะ–แต่ว่า…”
เวลาฮันนานี่ดื้อทีก็ดื้อจริงๆ ในเมื่อเป็อย่างนี้…
“จะขึ้นมาดีๆ หรือจะให้ฉันลงไปอุ้มขึ้นมานั่งเอ้าเลือกเอา”
“!!?”
พอได้ยินงั้นปุ๊บฮันนาก็ตัวแข็งทื่อไป การให้เ้านายมาออกแรงพาตัวเองขึ้นจักรยานสำหรับฮันนาที่เป็เมดคงยอมรับไม่ได้ ผมส่งรอยยิ้มแสนขั่วร้ายตามฉบับเอมเบรสไปหาฮันนาเพื่อเป็การบอกไม่ได้ขู่ผมเอาจริง ฮันนาที่เห็นงั้นก็หันหน้าหนีพร้อมแก้มที่แดงระเรื่อคงไม่ชอบที่แพ้มั้ง?
หลังจากฮันนาก็ยอมขึ้นโดยดีพวกเราจึงได้ออกเดินทางไปโรงเรียนโดยมีผมเป็คนปั้นจักรยานและฮันนานั่งหันข้างบนเบาะสำรองของจักรยาน
“ฮันนาจับเอวฉันก็ได้นี่ก็เร็วอยู่จะไม่อันตราย”
ผมบอกอย่างนั้นไปขณะรีบถีบเท้าปั้นรถจักรยานไปโรงเรียน
ตอนนี้อยู่ระหว่างปั่นจักรยานรีบร้อนไปทันเวลาโรงเรียนไม่ให้สายเพราะมัวแต่ทะเลาะจนออกมาช้า ฮันนาที่นั่งหันข้างอยู่ด้านหลังท่านั่งหันข้างบนจักรยานแบบนั้นมันจะดูเรียบร้อยสำหรับผู้หญิงก็ดีอยู่หรอกแต่มันอันตราย จะบอกให้นั่งปกติคงไม่ยอมเลยอย่างน้อยจับอะไรไว้หน่อยจะได้ปลอดภัยแต่เธอกลับบอกว่า
“ไม่เป็อะไรคะนายท่าน ฮันนาคนนี้เป็ถึงเมดของนายท่านเอมเบรสเื่จักรยานเร็วนิดหน่อยแค่นี้ไม่เป็อะไรมากหรอกค่ะ”
เธอตอบมาอย่างมั่นใจสมกับที่เป็เมดของเอมเบรสจริงๆ แต่ถึงว่างั้นซะมั่นใจแต่สีหน้ากลับดูกังวลมากกว่า ซึ่งมันไม่ใช่เื่ท่านั่งรถจักรยานแน่นอน
“ฮันนาเดี๋ยวพวกเราจะเข้าโรงเรียนจากประตูด้านข้างซ้ายตรงทางเข้าป่านะ พอดีอยากชมนกชมไม้แก้เบื่อซะหน่อย”
ประตูด้านข้างซ้ายของโรงเรียนเป็บริเวณที่มีป่าอยู่ตลอดทางเดินถนนไม่ได้มีการบำรุงแถมทางยังซิกแซกไปมาแถมพอเข้าไปในโรงเรียนก็เจอป่าขนาดใหญ่ของโรงเรียนซ้ำอีกเลยทำให้ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน
“…ขอบคุณค่ะนายท่าน”
เธอว่างั้นด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น
อย่างที่คิดยังไงฮันนาก็ยังคิดมากเื่ภาพลักษณ์ของผมอยู่ดี แม้ผมจะไม่ใส่ใจเื่ภาพลักษณ์ของขุนนางชั้นสูงอะไรพวกนั้นอยู่แล้วแต่ฮันนานั้นไม่ใช่ เธอยังคงกังวลในภาพลักษณ์เอมเบรสผู้เป็นายของตนเองอยู่เธอไม่อยากให้ตนเองเป็ต้นเหตุให้มีข่าวเื่พวกนั้น
“ว่าแต่ก็เป็ทางเดินเข้าประตูที่ดีนี่น่า”
ผมว่างั้นไประหว่างขี่ผ่านป่าไม้ใหญ่ตามข้างทางอย่างสบายอารมณ์ ถ้าไม่นับเื่ที่ซิกแซกไปมาก็เป็เส้นทางที่ดีมีต้นไม้เป็ร่มบังแดดลมก็พัดเย็นสบายถึงทางจะเก่าและไม่ได้ทำความสะอาดกวาดใบไม้ตามทางเท่าไร แต่สำหรับผมแล้วมันก็เป็เสน่ห์อย่างหนึ่ง
“งั้นเหรอคะ? แต่คงจะมาแต่จะมามัวขี่สบายใจไม่ได้นะคะนายท่าน”
“นั้นสินะเดี๋ยวจะไม่ทัน จับดีๆละฮันนาเดี๋ยวจะเร่งความเร็ว…!?”
ระหว่างที่เตรียมจะออกแรงถีบนั้นเองกลับมีบางอย่างพุ่งออกมาจากในป่าตัดหน้าพวกเราอย่างไม่ได้ตั้งตัว
“เฮ้ย!”
“ว้าย—!”
ด้วยความโชคดีที่ตั้งสติทันกำเบรกมือชะลอความเร็วลงก่อนจะหักหลบข้างได้ทันไม่ชน ฮันนากอดหลังผมร้องใการเบรกหลบกะทันหันรถเหวี่ยงไปตามแรงดีที่ฮันนากอดเลยไม่โดยแรงเหวี่ยงรถกระเด็นไป
“ฮันนาไม่เป็ไรใช่ไหม!”
“คะนายท่าน ฉันไม่เป็ไร…”
พอเห็นว่าฮันนาไม่เป็ไรค่อยสบายใจหน่อยก่อนหันไปดูสิ่งที่ตัดหน้ารถพวกเรา
“มีคนนอนอยู่!?”
มีเด็กสาวคนหนึ่งนอนล้มหน้าทิ่มอยู่กับพื้นน่าจะเป็คนที่ตัดหน้าพวกเราเมื่อกี้นี้จากในป่า ดูจากชุดที่ใส่อยู่แล้วเป็ชุดเครื่องแบบนักเรียนหญิงของโรงเรียนยูนิโอร่าอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ไหนนักเรียนยูนิโอร่าที่เป็โรงเรียนสำหรับเหล่าขุนนางและผู้มีฐานะถึงได้ะโออกมาจากในป่าได้ละเนี่ย!?
“นายท่านเธอคนนั้นโดดออกมาจากในป่าเหรอคะ? ว่าแต่ไม่เป็ไรหรือค่ะเห็นนอนล้มกับพื้นอย่างนั้น!?”
“นั้นสิ ฮันนาฝากเธอไปดูอาการก่อนเดี๋ยวฉันจะเข็นจักรยานตามไป”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ฮันนารีบวิ่งไปดูก่อนโดยฉันค่อยๆเข็นจักรยานตาม เจอเื่เมื่อกี้นี้เล่นใจหายแวบเลยทำเอาหมดแรงเลยต้องให้ฮันนาวิ่งไปดูอาการก่อน
พอมองจากทางข้างในป่าที่เด็กสาวโดดออกมาก็ต้องใ มันเป็ป่าเนินสูงขึ้นที่มีพวกหินและต้นไม้น้อยใหญ่ขวางตามทางไม่น่าจะมีคนโดดออกมาได้เลย
“เจ็บๆ”
“เป็อะไรไม่ค่ะ าเ็ตรงไหนมั้ยค่ะ?”
“ไม่ค่ะ ไม่เป็ไรค่ะ แค่ล้มถลอกนิดหน่อย”
ฮันนาที่ไปดูอาการก่อนแต่เ้าตัวกลับบอกไม่เป็ไรก่อนจะรีบขอโทษอย่างรนๆ
“ยังไงต้องขอโทษด้วยจริงๆที่อยู่วิ่งตัดหน้า ไม่นึกว่าจะมีคนผ่านมาแถวนี้ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ คุณไม่เป็อะไรใช่ไหมคะเห็นเมื่อกี้นี้หักหลบกะทันหันไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ!?”
“ไม่เป็อะไรคะ โชคดีที่นายท่านหลบทันเลยไม่ได้เป็ไร”
“งั้นเหรอคะ ค่อยยังชั่วดีที่ไม่มีใคราเ็”
ถ้าจะาเ็คงมีแต่เธอนั้นและ ถึงจะเห็นหน้าไม่ชัดแต่จมูกแดงมาเชียว
“จมูกเจ็บมากไหมคะ เห็นมันแดง…”
“ไม่เป็ไรคะ แค่นี้ไม่เป็อะไรฉันซุ้มซ่ามจนชิดได้แผลบ่อยนะคะ”
“งั้นเหรอคะ?”
“ค่ะไม่เป็ไร…เอ๊ะ ว่าแต่ทำไมมีเมดสาวมาอยู่แถวนี้ได้?”
สงสัยพึ่งจะรู้สึกตัวฮันนาที่อยู่ในชุดเมดคงมัวแต่ขอโทษจนไม่ได้มอง
“ฮันนาเธอคนนั้นไม่ได้เป็อะไรใช่ไหม?”
“คะนายท่าน เธอแค่ถลอกนิดหน่อยไม่ได้าเ็อะไร”
“งั้นเหรอค่อยยังชั่ว ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะครับที่พวกผมขี่กันมาเร็วไปจนเกือบเกิดอุบัติเหตุ”
“ไม่หรอกค่ะ ทางนี้ต่างหากที่อยู่ดีๆะโออกมาจากในป่า…เอง…”
พอเดินไปถึงมองเด็กสาวที่โดดตัดหน้าก็ต้องใสิ่งที่เห็น
เด็กสาวผมทรงโพนี่เทลสีดำที่ผมหน้าเกือบปิดั์ตาสีเขียวสดผิวขาวใสในชุดนักเรียนสีน้ำเงินโรงเรียนยูนิโอร่า แต่สิ่งทำผมใคืออยู่บนหัวและหลังมากกว่า ใบหูตกเล็กๆที่เหมือนสัตว์และหางยาวสีเดียวกับผมที่ขยับไปโดยรวมแล้วเป็สัญญาลักษณ์บอกถึงเผ่าได้ทันทีว่าเธอเป็ เผ่าหูสัตว์
ในอนิเมะเื่ ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ เป็อนิเมะแนวแฟนตาซีต่างโลกในเื่ของอนิเมะจะมีหลากหลายเผ่าด้วยกันในเื่ และขึ้นชื่อว่าแฟนตาซีต่างโลกแล้วสิ่งหนึ่งที่จะขาดไม่ได้เลยคือ หูสัตว์ นั้นเอง
เผ่าหูสัตว์หรืุ์หูสัตว์ ก็ตามชื่อตรงตัวเลยเหมือนคนธรรมดาที่ใส่ชุดคอสเพลย์มีหูหางสัตว์น่ารักจะต่างก็ตรงที่มันเป็ของจริงนี่และ
สำหรับแฟนๆอนิเมะเื่‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’…ไม่สิ ต้องพูดชาวอนิเมะทั้งหลายต้องมีสักครั้งบ้างและว่าเคยฝันอยากเจอสาวน้อยหูแมวน่ารักๆบ้าง และวันนี้ผมได้ทำมันสำเร็จแล้วณะที่นี่ตรงนี่ถ้าจะให้พูดคงพูดสั้นว่า…
น๊า~ร้ากกกกกกก~
ท่านพระเ้าท่านเทพธิดาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ผมได้เกิดใหม่ ขอบคุณมากครับที่ทำให้ผมมาเจอสิ่งนี้!
“คะ–คุณ…เอมเบรส…”
หืม?
ระหว่างที่ผมกำลังดีใจที่ได้เจอสาวน้อยหูแมวน่ารักดังฝันเช่นนี้ พอสังเกตเด็กสาวหูแมวที่เป็คู่กรณีอุบัติเหตุกลับมีสีหน้าหวาดกลัวที่ได้เห็นหน้าผม ใบหน้าที่ซีดลงจนเกือบขาวเพราะใกลัวกับดวงตาที่สั่นคลอนเหมือนจะร้องหายได้ตลอดเวลาหรือก็คือ…
“ขะ–ขอโทษค๊า———!!!”
เธอหวาดกลัวผมสุดขีดเลยละ
เธอรีบขอโทษแล้ววิ่งหนีไปอย่างสุดชีวิตปล่อยให้พวกผมยืนใมองจากไปอย่างรวดเร็วโดยที่พวกผมไม่ทันจะพูดอะไรต่อ
“นายท่าน…ไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ?”
“ไม่อะ…เป็สุดๆ”
ผมตอบฮันนาที่เห็นสีหน้ารู้สึกแย่ของผม
ใช่มันรู้สึกแย่มากที่เธอทำหน้าหวาดกลัวใส่แล้ววิ่งหนีไปเช่นนี้มันทำร้ายจิตใจผมมาก! ไม่ว่าใครก็เจออย่างผมไปคงรู้สึกไม่ต่างอุตส่าห์ได้เจอสาวน้อยหูแมวสุดแฟนตาซีตัวเป็ๆต่อหน้าที่อยากเจอกลับโดนทำหน้าหวาดกลัวแล้ววิ่งหนีใส่แบบนี้ คงเป็แผลใจสำหรับผมแน่ๆ
จากที่ดูพอเธอเห็นหน้าผมหรือก็คือใบหน้าของเอมเบรสตัวร้ายของอนิเมะ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ คงเป็ไปได้ว่าตัวเอมเบรสเคยไปทำอะไรบางอย่างกับเธอไว้ในอดีตถึงได้กลัวผมขนาดนี้
ท่านพระเ้าท่านเทพธิดาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ผมได้เกิดใหม่…ทำไมถึงต้องให้ผมเกิดใหม่เป็เอมเบรสด้วยละเนี่ยยยย
อยากจะร้องไห้ชะมัด…
“เอาเถอะอย่างน้อยคงไม่เจอกันอีกเร็วๆนี้”
ถึงจะเป็นักเรียนโรงเรียนเวทยูนิโอร่าเหมือนกันแต่ยังไงโรงเรียนมันก็กว้างนักเรียนก็เยอะโอกาสที่จะเจอก็น้อย เพราะยังไงถ้าเจอหน้ากันผมก็ไม่รู้จะทำยังไง…?
พอมองที่ฮันนากำลังยิ้มลำบาจใจมองมาทางผมจนรู้สึกถึงลางไม่ดีบางอย่าง?
“นายท่านค่ะ เด็กสาวที่พึ่งเจอไปเมื่อกี้นี้เธอชื่อ ไปเปอร์ อีกทั้งยังเรียนอยู่ห้อง 1-d เป็เพื่อนในห้องเรียนของนายท่านด้วยนะคะ”
……เอาจริงดิ!
นี้ผมถูกหวยขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมผมไม่ดวงดีตอนเปิดตู่กาชาแบบนี้บ้างน่า—!
ว่าแต่เป็เพื่อนในห้องเรียนเหรอเนี่ยไม่เห็นจะจำได้…ไม่สิ เอมเบรสมันไม่เคยสนใจใครอยู่แล้วจะนึกจากความทรงจำเอมเบรสไม่ออกก็ไม่แปลกแต่เื่นั้นไม่สำคัญหรอก แต่ที่สำคัญคือ…
“แล้วที่นี่ทำหน้ายังไงดีละเนี่ยเวลาเจอกันละทีนี่”
ผมได้แต่กุมขมับหนักใจเื่ที่เจอข้างหน้านี้โดยมีฮันนายืนอยู่ข้างหลังให้กำลังใจ
ยังไม่ทันจะเข้าโรงเรียนไม่ทันไรก็มีเื่มาให้หนักใจซะแล้ว~
213
