STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

23 ตุลาคม พ.ศ.2575

เสียงร้องโอดครวญดังต่อเนื่องภายในห้องขังแห่งหนึ่ง ที่ที่มีเพียงไฟสลัว ๆ นอกจากเสียงของทหารชายหญิงพวกนั้นแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก

"บอกมาซะใครเป็นคนส่งพวกแกมา !" ทหารหญิงผู้ซึ่งโกรธกริ้วขมวดคิ้วเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดปูด ๆ กำลังใช้รองเท้าส้นสูงกระทืบไปที่ลำตัวของเซน

"ใครบอกก็โง่แล้วฮ่าฮ่าฮ่า" แม้จะมีรอยช้ำไปทั่วทั้งตัวในสภาพเปลือยกายมีเพียงชุดชั้นในที่สวมใส่ปกปิดส่วนสำคัญ เซนยังคงปากแข็งไม่คิดจะยอมแพ้บอกความจริง

"เหอะ ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง ?" เธอหันไปคุยกับเพื่อนทหารของเธอที่กำลังใช้เข็มขัดฟาดไปที่หลังของคานะจนกรีดร้องออกมาเป็นบางครั้ง

"ไม่ได้ผล...พวกมันไม่ปริปากพูดเลยสักนิดสงสัยจะถูกฝึกมาเป็นอย่างดี" ทั้งนายทหารหญิงและชายเหลือบตามองไปที่นายทหารอีกคนด้วยลำตัวล่ำบึกดูน่ากลัวกำลังปล่อยหมัดและลูกเตะใส่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ 

"การอัดพวกมันเฉย ๆ คงจะไม่ได้ผล ถ้าเป็นการทรมานล่ะ..." ทหารตัวล่ำกำลังนึกคิดอยู่ในใจ

"จะยังไงก็ช่างแต่ฉันขอเจ้าหนุ่มนี่ละกัน" ทหารหญิงเตะอีกครั้งเสยขึ้นที่คางของเซนจนปากแตก

"เฮ้อ...นิสัยแปลก ๆ ของเธอกำเริบอีกแล้วสินะ" ทหารหนุ่มข้าง ๆ ถึงกับถอนหายใจเบือนหน้าหนี

"แกก็เหมือนกันนั่นแหละด็อบ ยิ่งเป็นสาวผิวเข้มแบบนั้นคงจะใจสั่นไม่เบาเลยสิ" รอยยิ้มฉีกกว้างจนน้ำลายไหลแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ก่อนจะเหลือบตามองคานะที่ซึฮากิแปลงกายให้เป็นสาวผิวเข้ม

"เอาเหอะยังไงพวกเราก็รู้ความลับกันและกันอยู่แล้วจะทำมันตรงนี้เลย...ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรว่าไหมเจฟ" เธอมองหน้าชายร่างใหญ่บึกบึนที่ยืนอยู่ห่างออกไป

"ตามใจพวกเธอเถอะเชอรี่" เขาเดินไปดูกรงถัด ๆ ไปที่ขังยูกิและเฟย์ไว้พยายามจะเค้นข้อมูลต่อไปด้วยวิธีการหลากหลาย

ขณะที่เซนถูกทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวอยากจะตายไปซะยังดีกว่า เพื่อน ๆ ของเขาได้ยินเพียงเสียงเท่านั้นไม่มีโอกาสจะตอบโต้หรือหนีไปได้เลย โซ่ที่ตรวนขาและแขนไว้แข็งมากจนไม่อาจจะใช้แรงอย่างเดียวสลัดได้ ไม่มีอุปกรณ์เวทเลยสักอย่างถูกถอดเสื้อผ้าเปลือยทั้งตัวเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอาวุธซ่อนไว้

"เชอรี่ ! เธอทำบ้าอะไรกับเขา" นาธาที่ทนฟังเสียงร้องโหยหวนไม่ไหวถึงกับตะคอกใส่ทหารหญิงจนเธอออกมายืนตรงหน้ากรงขังนาธาแทน

"อะไร ? อ่อพวกมันก็มาหาแกนี่ถ้าจะเค้นจากปากแกก็คงได้เหมือนกันสินะ" หินก้อนเล็กที่พุ่งกระแทกใส่นาธาแทงเข้าไปในขาลึกหลายเซนติเมตรจนทำให้เขาถอยออกไป

"ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นแกที่ถูกส่งเข้ามาในคุก ถ้ารู้ตั้งแต่ตอนนั้นก็คงจะมารับน้องแล้วล่ะ" เธอเปิดกรงขังใช้เท้ายันตัวนาธาไว้กับพื้น

"ถึงฉันจะพอรู้นิสัยแย่ ๆ ของเธอมาก่อนแต่ก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะหนักขนาดนี้-" พูดไม่ทันจบนาธาก็ถูกต่อยหน้าไปเสียก่อนอีกทั้งยังถุยน้ำลายใส่และละเลงมันด้วยเท้าจนเปื้อนใบหน้าของเขา

"ฉันยังไม่เล่นกับแกหรอกขอเป็นเจ้านั่นก่อน ไม่ต้องห่วงยังไงก็ไม่ถึงตายแน่นอนเพราะยังไงก็ต้องเอาไปสืบสวนหาตัวการของแผนบ้า ๆ นี่" เธอปิดประตูกรงขังไว้อย่างเดิมล็อกแม่กุญแจไว้อย่างดี

"อย่าไปขัดเธอเลยนาธา ถ้าพูดถึงลำดับชั้นของเรือนจำกลางเชอรี่ก็เป็นอันดับสองรองจากพัศดีเลยนะ ทั้งความไว้วางใจและฝีมือก็สูงมากเมื่อเทียบกับนาย" ลุงโทลเอ่ยขึ้นแทรกพอดีแต่เชอรี่ก็ไม่ได้สนใจเดินกลับไปหาเซนเหมือนเดิม

"กรี๊ด ! อย่านะ" เสียงกรีดร้องอันน่าเศร้าของคานะที่ได้เห็นด็อบถอดเสื้อผ้าและหวังจะทำมิดีมิร้ายกับเธอทั้ง ๆ ที่เพื่อนทหารและนักโทษคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเสียงเพราะไม่ได้อยู่ในห้องส่วนตัว 

"นั่นแหละต้องร้องแบบนั้นถึงจะสนุก" ด็อบใช้หลังมือตบหน้าของคานะจนแดงก่ำแต่เมื่อเธอตั้งสติได้ก็หยุดร้องและกลั้นใจปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัวไป 

อยากจะได้ยินเสียงเหรอถ้าแบบนั้นก็เชิญทำกับตุ๊กตาไร้ชีวิตไปเลยละกัน ขณะที่คานะกัดฟันหลับตาไม่อยากมองเห็นภาพที่จะจำติดตา ร่างกายที่ปลอมแปลงไว้ก็เริ่มเสื่อมสลายกลายเป็นร่างจริงจนสร้างความตกตะลึงให้กับด็อบและคนอื่น ๆ

"เวทแปลงกายยังงั้นเหรอ ? แสดงว่ามีผู้ใช้มนตร์ดำอยู่ในพรรคพวกของมันด้วย ถึงขั้นแปลงกายให้พวกมันหลายคนพร้อม ๆ กันได้อย่างต่ำก็ต้องเลเวลห้าแล้ว" ด็อบตกใจถอยห่างออกมาแต่กับเชอรี่ที่ยืนยิ้มมองดูใบหน้าอันหล่อเหลาของเซนจนแทบจะไม่ขยับตัว

"เจ้าชาย..." เสียงอันเคลิบเคลิ้มดูนิ่มนวลต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับหากด็อบและเจฟไม่มาช่วยดึงสติก็คงจะเผลอตัวหลงรักไปเป็นแน่

"อะแฮ่ม...อย่างน้อยเจ้าหนุ่มนี่ต้องอยู่กับฉันจนกว่าจะส่งตัวให้ลุงเบ็น" เธอถอดเครื่องมือมากมายที่ใช้ทรมานเก็บออกไปและไม่ได้ทรมานหรือทำอะไรเซนอีกส่วนด็อบเองที่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคานะก็รู้สึกหมดอารมณ์ไปเสียอย่างงั้น

"นี่เชอรี่ ด็อบ..." เจฟยืนเดินมาเห็นใบหน้าของคานะและเซนจนนึกอะไรได้

"มีอะไรทำไมถึงดูกังวลอย่างงั้นล่ะ ?" เชอรี่ถามกลับทันทีมองเห็นใบหน้าที่กำลังคิดไม่ตก

"ม-ไม่มีอะไร" คงไม่ใช่หรอกมั้งพวกมันไม่น่าจะเข้ามาที่นี่ทั้ง ๆ ที่มีประกาศจับไปทั่วอาจจะจำผิดก็ได้ ไม่นานที่เจฟเดินออกไปเพื่อดูใบประกาศจับเหล่าอาชญากรทั่วอาณาจักรก็ได้เห็นพวกเขา กลุ่มกบฏที่หนีออกจากค่ายทหารแต่สิ่งที่เจฟกลัวก็คือพวกเขาเป็นหนึ่งในผู้คนจากอีกโลกซึ่งมาพร้อมกับท่านผู้กล้าที่ใคร ๆ ก็บอกว่ามีความสามารถพัฒนาได้ไวยิ่ง

ใช่จริง ๆ ด้วย ถึงใบหน้าจะต่างไปเล็กน้อยแต่ไม่ผิดแน่ คานะ เซน ซึฮากิแล้วก็ผู้หญิงอีกคนสเตล่าพวกแอบเข้าอาณาจักรแถมยังลอยนวลมาหลายปี ยูกิทาสที่พึ่งหนีออกมาในเมืองยาน ส่วนผู้หญิงนิ่ง ๆ อีกคนไม่มีประวัติแต่ก็ดูคุ้น ๆ ยังไงไม่รู้สิ เจฟเปิดเอกสารหาข้อมูลระหว่างที่ด็อบกับเชอรี่กำลังสนุกกับนักโทษ

"เฮ้อ...ทรมานพวกมันเท่าไหร่ก็ไม่เปิดปากพูดสักทีเปลี่ยนคนดีกว่า" ด็อบเดินตรงไปหาสเตล่าส่วนเชอรี่ไปหายูกิพร้อมกับเครื่องมือทรมานหลายชิ้น

"มาเริ่มกันต่อเลยดีกว่า" รอยยิ้มที่แสยะออกแสดงถึงความคิดนึกสนุกที่ต้องการจะทำกับพวกเธอ 

แม่งเอ๊ย... สเตล่ากัดฟันอดทนเมื่อถูกเข็มแทงเข้าไปในเล็บ ความเจ็บปวดพุ่งขึ้นจนน้ำตาไหลซึมพร้อม ๆ กับเสียงร้องดังลั่น

"พวกแกเป็นใครมาจากไหน แล้วมีจุดประสงค์อะไร ?" ด็อบเอ่ยถามก่อนจะแทงเข็มเข้าไปอีกเล่มทีละนิ้ว

"เฮ้ด็อบมาดูนี่สิ" เชอรี่กวักมือเรียกมาที่กรงของยูกิ

"เจ้านี่มันน่ารักเนอะว่าไหม ทำยังไงดีนะ..." เธอเหลือบตามองด็อบช้า ๆ ทันทีที่สบตากันก็เหมือนจะรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน

"แล้วจะรออะไรล่ะเอาของออกมาเร็ว" หลังจากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องมาจากกรงของยูกิขณะที่พวกคานะทนฟังด้วยความเจ็บแค้นใจ

ต้องรีบหาทางหนีให้ได้ คานะพยายามมองดูโซ่พวกนั้นหาจุดที่จะทำลายมันแต่ก็ทำได้ยากนักเพราะทั้งแขนขาก็ถูกตรึงไว้หมด

แต่เดี๋ยวนะปฏิกิริยาพวกมันไม่เหมือนคนที่เห็นเอลฟ์เลยอย่าบอกนะว่ายูกิยังไม่คืนร่าง ถ้าแบบนั้นแสดงว่าพวกมันไม่รู้ว่าเธอใช้เวทมนตร์ได้น่ะสิ

หลังจากช่วงเวลานานเกือบชั่วโมงผ่านไปทั้งยูกิและเฟย์ต่างก็โดนทรมานเพื่อเค้นข้อมูลจนในที่สุดพวกมันก็เริ่มหมดสนุกแล้วกลับขึ้นไปข้างบนแต่อย่างน้อยก็ใช้เวทรักษาพวกเซนทำให้แผลมากมายสมานติดไม่ถึงขั้นอันตรายต่อชีวิต

"ยูกิ" เสียงกระซิบเบา ๆ จากคานะที่หวังส่งไปหายูกิในห้องขังถัด ๆ ไป

"ยูกิเธอเป็นอะไรมากไหม ?" สเตล่าเองก็รู้สึกเป็นห่วงเช่นกัน

"เงียบน่าฉันกำลังเตรียมตัวอยู่" เวทลมของเธอกำลังก่อรวมกันตรงหน้าพุ่งตัดโซ่ตรวนทั้งแขนและขาออกเช่นเดียวกับกรงขัง ยูกิพยายามจะทำให้เสียงเบาที่สุดแต่เศษเหล็กก็หล่นลงพื้นดังลั่นไปทั่วชั้นนั้น

"ต้องรีบแล้ว" ยูกิช่วยปล่อยเซนกับคานะออกมาก่อนแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะทั้งอาวุธและเสื้อผ้าถูกเก็บไปหมด ที่เหลือต้องเป็นหน้าที่ของยูกิเพียงคนเดียว 

"สเตล่า เฟย์แล้วก็นาธาออกมากันครบแล้วใช่ไหม รีบกลับไปที่ห้องเก็บของนั่นก่อนจะโดนจับได้อีก" 

"เดี๋ยวสิพาลุงโทลไปกับพวกเราด้วย" ก่อนที่พวกคานะจะวิ่งกลับขึ้นไปนาธาก็หยุดวิ่งเสียก่อน

"ไปซะแล้วมีชีวิตรอดกลับไปหาลูกสาวของฉัน" เมื่อสิ้นเสียงตอบกลับนาธาก็วิ่งไปต่อทันทีซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่พวกเชอรี่กลับลงมาทางชั้นยกคนสวนทางกันไป

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ !" เชอรี่ถึงกับโมโหหนักเมื่อได้เห็นสภาพห้องขังเละเทะไปหมด เมื่อใช้สกิลตรวจจับก็ได้เห็นร่องรอยของเวทมนตร์ก่อนจะวิ่งตามไปทางเดียวกับที่พวกเซนไป

"ใกล้จะถึงที่นั่นแล้ว...ว่าแต่ทำไมยูกิถึงยังไม่คืนร่างสักทีล่ะ" คานะถามขณะที่กำลังวิ่งขึ้นบันได

"ก็กิเขาเผื่อไว้ว่าพลาดท่าโดนจับเลยใช้ประโยชน์จากฉันที่ไม่ต้องมีอาวุธก็ใช้เวทมนตร์ได้ปลอมเป็นคนปกติหลอกพวกทหาร"

"แผนสำรองของกิยังงั้นเหรอ ?" สเตล่าที่ได้ยินก็พึ่งจะนึกได้ว่าเอลฟ์อย่างยูกิไม่ต้องมีอุปกรณ์ก็สามารถใช้เวทมนตร์ได้และในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องเก็บของที่มีรูทางเข้าอยู่แต่ก่อนที่จะได้หนี ทั้งเชอรี่ ด็อบและเจฟก็ตามทันแล้วยิงกระสุนเวทพังห้องเก็บของเสียก่อน

"ฉันไม่รู้หรอกว่าในนั้นมันมีอะไรแต่ดักไว้ก่อนจะดีกว่า" ตอนนี้พวกเซนไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว ถูกนายทหารทั้งสามคนที่มีอาวุธครบมือล้อมไว้แต่กับพวกเขาที่มีเพียงยูกิเท่านั้นที่ยังใช้เวทมนตร์ได้แถมก่อนหน้านี้ก็ใช้มานาไปพอสมควรเพื่อช่วยพวกคานะออกมาทำให้ยากต่อการสู้รบยิ่งนัก

"หนีกลับไปที่เมืองให้ได้" เซนคว้าเอาเศษเหล็กที่พังจากห้องเก็บของพุ่งเข้าใส่เชอรี่ 

"เหอะดิ้นรนกันเข้าไป" เชอรี่เหวี่ยงดาบในมือสร้างเวทดินขึ้นรอบ ๆ เซนหวังจะจับตัวแต่เขาก็กระโดดขึ้นหลบในจังหวะสุดท้าย

"ต่อให้แกเข้ามาถึงตัวฉันได้แต่คิดเหรอว่าท่อนเหล็กโง่ ๆ แบบนั้นจะเจาะทะลุเวทมนตร์ได้"

"เชอรี่ระวัง ที่นี่" ขณะที่เซนกำลังเข้าถึงตัว ด็อบก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจเพราะคานะเองก็บุกเข้ามาโดยใช้เซนเป็นจุดสนใจหลบสายตาของเชอรี่ไปได้ 

"อะไรนะ ?" เซนขว้างท่อนเหล็กใส่ทำให้เชอรี่ต้องสร้างโล่หินขึ้นมาป้องกันจนทำให้เธอคาดสายตาไปจากเซนพอได้รู้สึกตัวอีกที ทั้งเซนและคานะก็เข้ามาอยู่ในระยะเผาขนปล่อยหมัดจากสองทิศทางเข้าที่คางและใบหน้า หมัดของพวกเขาสวนทางกันพอดีทำให้รูปหน้าบิดเบี้ยวไปตามแรงของพวกเขาทั้งฟัน จมูกและกรามต่างก็แตกหักจนเลือดออก

"หน๊อยพวกแก !" เวทลมพัดโหมกระหน่ำทุกอย่างที่ถูกกระแสลมนั้นพัดเข้าใกล้ต่างก็ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ และมันกำลังมุ่งไปหาพวกยูกิ

"รีบไปเร็วก่อนที่พวกเซนจะยื้อไม่ไหว" สเตล่าลากตัวยูกิวิ่งหนีกันไปเช่นเดียวกับนาธาและเฟย์

"ใครจะให้หนีไม่ทราบ" เจฟได้ยืนขวางทางขึ้นบันไดไว้ด้วยลำตัวที่ใหญ่จ้องมองด้วยสายตาท่าทางเคร่งขรึมก่อนจะร่ายเวทไฟขึ้นมาสร้างเป็นกำแพงดักไว้แต่ยูกิก็ใช้เวทลมพัดกำแพงไฟดับหายไปเป็นเวลาเดียวกับที่เซนอ้อมไปด้านข้างใช้แขนรัดคอของเจฟจนดิ้นทุรนทุรายทำดาบอาวุธของตนเองหล่นพื้นช่วยให้พวกสเตล่าหนีออกไปได้ แม้เจฟจะออกหมัดใส่เซนแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือสักที

"รีบจัดการมันเร็วสิเจฟของแค่-" ไม่ทันจะได้พูดจบคานะก็หยิบดาบของเชอรี่ฟันใส่จนเกือบจะปลิดชีพด็อบได้

"ไม่นะเชอรี่" ด็อบเหลือบไปมองดูเชอรี่ที่นอนหลบสติอยู่ที่พื้นนั่นยิ่งทำให้เขาโกรธมากจนฟาดฟันด้วยเวทลมไม่ยั้งมือเกือบจะพลาดไปโดนเจฟเสียแล้ว

"อะ-อ๊าก !" เจฟตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะกระโดดเอาตัวเซนลงกระแทกกับพื้น แรงกระแทกที่ทำให้เซนถึงกับจุกและเจ็บจนเผลอปล่อยมือจากคอของเจฟ เมื่อเจฟได้ตั้งสติก็หยิบดาบของตัวเองขึ้นมาเล็งแทงตรงกลางหัวใจของเซน

"ตายซะ" เพียงชั่วพริบตาที่เซนกลิ้งตัวหลบออกไปรอดพ้นความตายมาหวุดหวิด ดาบของเจฟที่ออกแรงแทงลงไปลึกกว่าครึ่งหนึ่งของตัวดาบทำให้มันติดอยู่อย่างงั้นดึงอยู่พักหนึ่งกว่าจะเอาออกได้ เซนเหลือบไปสบตากับคานะที่กำลังต่อสู้กับด็อบและใช้จังหวะเพียงชั่วลมหายใจหมอบลงต่ำทันใดนั้นดาบของคานะก็ถูกเวทลมของด็อบฟันหักกระเด็นมาทางที่เซนอยู่กระเด้งกับกำแพง

"ดาบหักไปแล้วที่นี่ก็เตรียมตัวตายซะ ข้อหาใช้ความรุนแรงกับเจ้าหน้าที่ หลบหนี บุกรุกและข้อหาอีกหลายกระทง" ด็อบยิ้มแสยะออกใช้ปลายดาบของตนเองชี้ใส่คานะแต่เขาหารู้ไม่ว่าดาบของคานะที่หักออกไปได้อยู่ในมือของเซนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เซนจับดาบที่หักขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ไม่มีด้ามจับยอมเจ็บเพื่อที่เขาจะใช้เวทมนตร์ได้ ก่อนที่เจฟจะตั้งหลักได้ทันเซนก็ได้เหวี่ยงดาบไฟเข้าใส่เล็งไปที่คอเป็นจังหวะเดียวกับดาบที่เจฟดึงดาบขึ้นมาจากพื้นปัดวิถีดาบไฟของเซนออกไปได้พอดิบพอดี

"เราดันประมาทเจ้าพวกนี้ไป" เจฟถึงกับต้องถอยออกไปตั้งหลักใหม่

"[กระแสลมผันแปร] ต่อจากนี้จะไม่มีการออมแรงอีกต่อไปถึงจะทำของเสียหายไปบ้างแต่คุณเบ็นต้องเข้าใจและไม่ว่าอะไรแน่ ๆ " เวทลมพัดพุ่งเข้าใส่อย่างกับมันมีชีวิตหากไม่ได้เศษฝุ่นเศษเศษไม้ใกล้ ๆ ก็คงจะไม่รู้ว่ามาจากทางไหน

"เออ ! [เพลิงลุกล้ำ]" กองเพลิงได้ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัวเจฟและมันกำลังขยายวงกว้างบีบพื้นที่ให้เล็กลงจนคานะและเซนหลังชนฝาแต่เพราะเปลวเพลิงพวกนั้นทำให้สังเกตเห็นเวทลมจากด็อบได้ง่ายขึ้น

ขณะที่พวกเขากำลังจะจนมุมทั้งเซนและคานะสบตาส่งสัญญาณให้กัน ทันใดนั้นเวทน้ำขนาดใหญ่ก็พุ่งทะลักออกมากระแทกและพัดคนอื่น ๆ หมุนวนไปยังตรงกลาง กระแสน้ำอันเชี่ยวดูเกรี้ยวกราดราวกับมันกำลังตะโกนร้องอาละวาดซัดไม่สนหน้า

"[เสริมกำลังระดับห้า] [คลื่นกระแทก]" ด็อบยังคงตั้งสติไว้ได้ดีด้วยเวทที่มีความรุนแรงมากกว่าซัดเอาคลื่นน้ำพวกน้ำกระจายออกไปในทันที

"ไอ้พวกเวรตะไลหายหัวไปไหนแล้ว !" เขาไม่เพียงแค่ช่วยตัวเองจากคลื่นน้ำแต่ทั้งเจฟและเชอรี่ที่หมดสติก็อยู่ด้วย

"เธอได้หายใจเอาน้ำเข้าไปมากไหม ?" ด็อบเอ่ยถามเจฟที่กำลังดูอาการอยู่

"แอ่ก !" เธอสำลักน้ำแล้วลุกขึ้นนั่งทันทีหลังจากที่เจฟทำซีพีอาร์ไป

"พวกมันหายไปไหนแล้ว ?" หลังจากที่เธอมองดูรอบ ๆ เชอรี่ก็ถามกลับแทบจะทันที 

"น่าจะอาศัยจังหวะเมื่อกี้หนีขึ้นไปข้างบน เจฟนายรีบตามไปก่อนเลย"

"เออ !" เจฟตอบแล้วกลับไปที่ชั้นยกคนเพื่อขึ้นไปดักตรงทางออกปล่อยให้ด็อบกับเชอรี่อยู่กันสองคน

"[ฮิว] เธอคงจะยังมึน ๆ อยู่พักให้หายก่อนส่วนเจ้าพวกนั้นฉันกับเจฟจะจับมันมาเอง" ด็อบวิ่งไปตามหลังไปทางบันไดหวังจะดักทั้งข้างบนและข้างล่าง

เหมือนจะสัมผัสสิ่งมีชีวิตตรงหน้าได้ ด็อบเตรียมเวทลมไว้ก่อนแต่เมื่อวิ่งไปถึงชั้นบนก็ได้พบเพียงร่างของเจฟที่นอนหมดสติอยู่เท่านั้น บริเวณรอบ ๆ ก็มีแค่น้ำที่เปียกนองพื้นไม่มีร่องรอยของการต่อสู้เลยสักนิด

"เจฟ !" ด็อบเข้าดูอาการด้วยความตกใจ

"ยังมีลมหายใจ" เขามองดูเสื้อผ้าผมที่มีรอยไหม้เหมือนกับโดนไฟเผา

"แม่งเอ๊ยต้องรีบแจ้งเหตุด่วน" หลังจากที่พวกสเตล่าพากันหนีออกมาได้ก็มีเสียงเตือนภัยดังสนั่นจากเรือนจำ ทั้งชาวเมืองและทหารจำนวนมากต่างก็ตื่นตระหนกรีบมารวมตัวกันที่ประตูเมืองทางไปยังเรือนจำ

"เราจะกลับเข้าไปในเมืองยังไงดีล่ะ ? เวทปลอมแปลงของกิก็สลายไปแล้ว" อย่างน้อยเราก็ไปเจอของที่พวกมันยึดไปทั้งเสื้อผ้าและอาวุธไม่งั้นคงได้เดินล่อนจ้อนไปทั่วเมืองแน่ ๆ สเตล่าเอ่ยถามขณะที่พวกเขาพากันหลบซ่อนอยู่ในป่า 

ที่สำคัญคานะกับเซนจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ขอแค่ยังมีชีวิตก็พอถ้ากลับไปหากิได้เขาก็คงมีทางช่วย เธอเอาแต่ครุ่นคิดมองดูทหารจำนวนมากที่กำลังวิ่งกันว่อนเพราะเสียงสัญญาณดัง หนทางที่มีคงแอบเข้าทางหมู่บ้านท้ายเมืองที่มีการป้องกันน้อยที่สุด

"นายชื่อนาธาสินะถึงฉันจะไม่ค่อยรู้เรื่องมากนักแต่พวกคานะเสี่ยงชีวิตช่วยออกมาแสดงว่าพวกนายคงจะสนิทกันมากเลยใช่ไหม ?" 

"จะว่าสนิทก็ไม่ถึงขั้นนั้นแต่ฉันเป็นเหมือนครูฝึกให้เจ้าพวกนั้นนั่นแหละ ว่าแต่ถ้ามีคานะกับเซนแล้วเจ้าซึฮากิไปอยู่ไหนแล้วล่ะ ?" นาธาที่นอนหมอบอยู่ข้าง ๆ ไม่มีท่าทีตื่นเต้นหรือร้อนรนเลยสักนิด

"เห...จริงด้วยสิยูกิยังไม่คืนร่างถ้าเธอเข้าไปหากิแล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังจะทำได้ไหม ?" สเตล่าเหลือบตามองหน้ายูกิแต่ก็ดันไปเห็นเฟย์ที่กำลังวิ่งหนีตรงไปหาพวกทหารจำนวนมากและแน่นอนเธอถูกอาวุธนานาชนิดล้อมพร้อมที่จะกำจัดเธอในทันที

"ฉันเอง เฟย์ คิวเท "

"เหอะใครจะเชื่อ หญิงงามอย่างคุณเฟย์ไม่มีทางที่เนื้อตัวจะมอมแมมเต็มไปด้วยเลือดและแผลขนาดนี้หรอก เธอคงเป็นหนึ่งในพวกกองโจรสินะถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็หมอบลงแล้วเอามือไขว้หลังไว้" พวกทหารไม่มีท่าทีจะเชื่อที่เธอพูดเลยสักนิดทันทีที่เฟย์นอนหมอบถามที่สั่งเธอก็ถูกพวกทหารเข้ามารุมจับตัวพร้อมกับคล้องกุญแจมือ

"พาฉันไปหาพี่กุสตาฟเดี๋ยวนี้แล้วพวกแกจะเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป" ทันใดนั้นพัศดีเบ็นก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยความสงสัยอยากรู้อยากเห็น

"อยากไปหากุสตาฟเหรอ ?" คำถามที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ทำให้เฟย์พยายามจะเงยหน้าขึ้นมองดูใบหน้าของเบ็น

"ใครอยากจะเจอกับฉันเหรอ" เสียงที่คุ้นเคยทำเอาเฟย์แทบจะหลั่งน้ำตาเมื่อกุสตาฟได้เดินเข้าหายืนตรงหน้า เขาเองก็ตกใจชะงักไปครู่หนึ่ง

"เธอคนนี้ฉันจะเป็นคนสอบสวนเองปล่อยได้แล้ว" กุสตาฟร่ายเวทวงแหวนน้ำมัดตัวของเฟย์ไว้อย่างกับแหนมก่อนจะพาเธอฝ่าฝูงทหารกลับไปยังบ้านของตัวเอง

"พี่..." ในที่สุดน้ำตาที่อัดอั้นไว้ก็ไหลออกมา กุสตาฟรีบโผเข้ากอดอย่างรวดเร็ว

"พี่ขอโทษที่ดูแลน้องไม่ดี" หลังจากที่กุสตาฟปล่อยให้เฟย์ร้องไห้ออกมาจนหยุดไปเอง พวกเขาถึงได้ขึ้นมานั่งเก้าอี้คุยกันเฟย์ได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่ถูกจับได้อีกทั้งยังถูกทรมานภายในเรือนจำแห่งนั้นอีก

"ซึฮากิ คานะ เซน สเตล่าแล้วก็ยูกิ ทุก ๆ คนที่ว่ามาต่างก็มีคดีติดตัวทั้งนั้น เป็นเพราะพี่เองที่หละหลวมปล่อยให้พวกอาชญากรเล็ดลอดเข้ามาในอาณาเขต ไม่ต้องห่วงนะน้องเฟย์พี่จะจับพวกมันมาให้ไม่ว่าน้องอยากจะฆ่าหรือทำอะไรก็ตามใจเลย"่ 

"เอ่อพี่..." เฟย์พูดทักก่อนที่กุสตาฟจะออกคำสั่งกับลูกน้องของเขาด้วยเสียงตามสายที่ติดไว้เฉพาะในเขตบ้านอันใหญ่โตของเขา

"มีอะไรเฟย์ ?" 

"มีอีกเรื่องที่หนูอยากจะบอก..ระวังคนที่ชื่อซึฮากิไว้ด้วยนะคะเขาเป็นคนวางแผนทั้งหมดแถมยังแข็งแกร่งอีกด้วยถึงจะไม่เคยสู้แต่ท่าทางกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัวเขามันทั้งกดดันและอึดอัดจนไม่กล้าทำอะไรเลย" เฟย์เหลือบตามองกุสตาฟพูดด้วยท่าทางเป็นห่วง

"ไว้ใจเถอะ พี่จะแสดงให้เห็นว่าทำไมคนอย่าง กุสตาฟ คิวเท ถึงก้าวขึ้นมาปกครองเมืองทั้งเมืองได้" รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจพร้อมด้วยแววตามุ่งมั่นไม่อาจปล่อยให้คนที่รังแกน้องสาวรอดพ้นไปได้

ภายในเมืองแอสต้าที่กำลังวุ่นวายกับการจัดงานและการสร้างบ้านใหม่ให้ผู้ที่ถูกผลกระทบจากการต่อสู้ของลักซ์กับชาร์ลอท ขณะที่ม้าเร็วกำลังรายงานข่าวการพบแวมไพร์ให้กับกรมทหาร พวกเขาก็ไม่นิ่งนอนใจส่งทหารหญิงฝีมือดีไปพร้อมกับกองร้อยอีกหนึ่ง

"ถึงขั้นส่งพลโทลักซ์มาดูท่าแวมไพร์จะแข็งแกร่งมากเลยสินะ" นายทหารที่มาส่งข่าวกำลังบ่นพึมพำขณะที่กำลังขี่ม้าอยู่ข้าง ๆ ลักซ์มองดูความสวยงามที่สามารถทัดเทียมกับเฟย์ได้