"ท่านพี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงะโลอยมาแต่ไกล
"ว่าไง เ้ามาหาข้าทำไมั้แ่เช้าเลย"ฉันเดินยังไม่ทันจะพ้นประตูก็ถูกนางวิ่งเข้ามาจับ และเขย่าฉันอย่างแรงจนหัวของฉันสั่นไปมา
"เกิดเื่ใหญ่แล้วๆ!!!!พี่สาว" นางจะหยุดเขย่าฉันได้รึยังเนี้ย โอ้ยฉันมึนหัวไปหมดแล้ว ฉันจับมือทั้งสองของนางเพื่อให้นางหยุด
"มีอะไร เ้าไปทำอะไรมา ขโมยชุดหลอ?"
"ข้าเปล่านะ"
"หาเื่นักเลง?"
"ไม่ใช่นะ"
"ขโมยแมว?"
"หึ"
"อืม...หรือว่าเ้า....ไปแอบดูผู้ชายอาบน้ำมาอีกแล้วหลอ"
"ไม่ใช่สักหน่อยยยย ท่านพี่ก็....วันนี้ข้ายังไม่ได้ไปดูใครเลย"
"หน้าแดงหมดแล้วว.....เก็บอาการหน่อยก็ได้นะ" ฉันพูดพลางขำกับท่าทางและการกระทำของนาง
"โอ้ยย....ท่านพาข้านอกเื่มาไกลแล้วเนี้ย"
"ก็แต่ละวันเ้ามีเื่มาหาข้าไม่เคยซ้ำกันสักวันเลยนิ"
"วันนี้ในหมู่บ้าน มีชายหล่อ รูปโชมงามหยิ่งหนัก คนนึงลักษณะดูขี้เล่น อัธยาศัยดี มีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าของเขาคมสันและคิ้วที่ดกหนา สันจมูกที่โด่ง ริมฝีปากที่มีรูปทรงสวยมีเสน่ห์ดึงดูด ผมของเขา หยักศกสั้นสีน้ำตาลเข้มที่ลื่นไหลอย่างเป็ธรรมชาติ"
ถ้านางเก็บรายละเอียดได้ครบขนาดนี้ นางต้องมองนานขนาดไหนเนี้ย ฉันละสงสารผู้ชายคนนั้นจัง
"ส่วนอีกคนก็....ดูเคร่งขรึม พูดน้อย และมีเสน่ห์ ริมฝีปากบางของเขาสีชมพูระเรื่อ ทำให้ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาเปล่งประกาย ผมของเขาถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีตแต่งด้วยปิ่นสีชาดเหมือนกับดวงตาของท่านเลย"นางพูดก่อนที่จะจ้องมองมาที่ตาของฉัน
"นี้เ้า.......ต้องจ้องมองนานขนาดไหนกัน?"
"สายตาข้ามองปราดเดียวก็เก็บรายละเอียดได้หมดแล้ว"นางพูดด้วยท่าทางกอดอกอย่างภูมิใจ
"หึๆ ถ้าเ้าฝึกยุทธได้แบบนี้ป่านนี้เ้าคงเป็เ้าสำนักไปแล้วแหละ" ฉันหลุดขำก่อนที่จะหยอกล้อเล่นกับนาง
"ท่านนะ!!!ว่าข้าอีกแล้วนะหึ" นางทำหน้างอนข้าอีกแล้ว
"โอ้ๆๆ ข้าหยอกเล่นน้า....ว่าแต่แล้วเ้ามาบอกข้าทำไมเนี่ย"
"โอ๊ะ!!!ข้าลืมไปเลย เขาบอกว่ามาจากสำนักทมิฬๆ อะไรนี้แหละ"
"คนจากสำนักนภาทมิฬหรอ" ฉันพูดออกมาด้วยความใ
"อ่ะ!!!ใช่แล้วๆ พวกเขาบอกว่าเขามาตามหาท่าน" นางตอบมายิ่งตอกย้ำให้ฉันใหนักกว่าเดิม
"แล้วเ้าได้บอกอะไรกับพวกเขาไปรึไม่"
"ป่าว...." นางตอบกับข้าช่วยทำให้ข้าโล่งใจได้หน่อย
"แต่ข้าพาพวกเขามาด้วย..แหะๆ" นางพูดพร้อมกับหัวเราะแห้ง
"ห่ะ.........หลี่เหม่ย!!!!!เ้าน้องอกตัญญู" ฉันะโออกไปพร้อมกับ ทำท่าจะหยุมหัวของนาง
"ท่านทั้งสองช่วยข้าด้วยฮื้ออออ"นางะโก่อนจะวิ่งออกมานอกบ้านและวิ่งเข้าไปหลบหลังชายหนุ่มทั้งสอง ฉันที่เดินกึ่งวิ่งตาม
นางออกมาได้หยุดอยู่ห่างจากชายทั้งสองในระยะหนึ่งดวงตาของฉันจดจ่อไปทางชายหนุ่มคนนึง ที่มีดวงตาสีเขียวมรกต ดวงตาคู่นั้นสายตาที่ข้าไม่เคยลืมดวงตาทั้งสองคู่สอดประสานกัน ภายในใจฉันมีทั้งความรู้สึกเ็ปและความห่วงใยในเวลาเดียวกัน
"เฟยิ...." ใช่เขาจริงๆ ทำไมต้องเป็เขาด้วย ทำไมกัน ควาทรงจำในอดีต ความทรมาณอันเยือกเย็นความเ็ปอันแสนเลวร้าย ความคิดที่ถูกฉุดกลับไปยังอดีตทำให้หัวใจ ของฉันเต้นแรง ราวกับมีกรงเล็บของความทรมานคอยบีบคั้นใจ
????????????????ไลท์ขออนุญาตินอกเื่แปปนึงน้าาา????????????
เื่นี้เป็โลกอีกใบที่ไลท์ใช้ทั้งหัวใจ♥️ ทั้งจิติญญา ????และโรยความรักนิสหน่อย???? จึงออกมาเป็
"โลกของไลท์????" ดังนั้นทั้งสถานที่ และสิ่งต่างๆไม่มีความเกี่ยวข้องกันโลกจริงเน้อ????????
♥️♥️และหวังนักอ่านทุกท่านจะเพลิดเพลินและสนุกไปในโลกของไลท์นะ เื่เป็อย่างไรบ้างติชมได้นะเ้า(แต่อย่าแรงนะใจไลท์มันบอบบาง????????)
ฝากเป็กำลังใจให้ไลท์ด้วยน้าาาา❤️❤️✨
6K
