มีนารีบลุกขึ้นแล้วทุบประตูอย่างแรง
ตึกๆๆๆ
"พี่ธาม!! เปิดประตูให้มีนา!!"
มีนาร้องลั่น ขวัญผวา ตัวสั่นเทา
"เธออยากเจอฟ้าไม่ไช่หรอ" ธามวัตพูดเสียงเย็นผ่านช่องประตู
"ไม่นะ!! พี่ธาม!! เปิดประตู!!"
มีนาทุบประตูอย่างรุนแรง
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา
ทุกอย่างเงียบสนิท!
มีนาเริ่มตั้งสติ!
ตอนนี้ยังเช้า ใจเย็นๆ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
มีนาค่อยๆหันกลับมามองสภาพในห้อง
ห้องนี้เป็ห้องริมสุด มีพื้นที่กว้างขวาง
ในห้องมีครัวอยู่ตรงส่วนกลาง
มีห้องนอนสองห้อง และมีโถงใหญ่เชื่อมไปถึงระเบียง
ระเบียงตรงนั้น!!! ที่พี่น้ำฟ้าะโลงไป!!
มีนาขนลุกในทันที!!!
ข้าวของในห้องยังจัดอยู่เป็ระเบียบ
แต่ฝุ่นหนาเครอะ เหมือนไม่มีคนมาเหยียบที่นี้เป็เวลานาน
ห้องโถงมีโซฟาสีขาวตัวใหญ่ตั้งอยู่ มีทีวีขนาดใหญ่วางตั้งอยู่ตรงข้ามกัน
ชั้นวางบนทีวีมีข้าวของเล็กน้อยวางตั้งเรียงราย
มีนาทำใจสู้ ก้าวขาออกไปข้างหน้า
อาจารย์ใหญ่เธอก็เห็นมานับไม่ถ้วน
เธอจะกลัวอะไร ตอนนี้กลางวันแสกๆ
ห้องมีแสงสว่างจากภายนอกเข้ามา
ผ้าม่านถูกเปิดรูดไว้ ทำให้มองเห็นสภาพในห้องได้อย่างชัดเจน
เธอก้าวไปอย่างช้าๆ มองไปรอบๆ
มีนาสะดุดกับรูปที่วางตั้งอยู่หน้าทีวี
เป็รูปน้ำฟ้ายืนยิ้มและธามวัตยืนโอบไหล่อยู่ข้างๆ
น้ำตามีนาเริ่มตีตื้นขึ้นมา
เธอวางกรอบรูปลง
มีนาเงยหน้าขึ้น และจังหวะนั่นเอง
เธอเห็นนาฬิกาที่วางตั้งบนชั้นวางทีวี
มีกล้องติดอยู่!!
มีนาพยายามจะเอื้อมมือขึ้นไป!
ปัง!!!!
กรี๊ดด!!
ประตูระเบียงถูกเปิดออก!!
มีนาตาค้าง!!
ใคร! ใครเปิด!!!
มีลมมากมายจากข้างนอกตีเข้ามาอย่างแรง
พลั่บบบ!!!!!
มีนาหรี่ตาลงเพราะลมและฝุ่นตีเข้าหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เธอพยายามมองภาพตรงหน้า
เพ่งด้วยสายตาผ่านนิ้วมือที่พยายามกันเศษฝุ่นเข้าตา
มีเงาตะคุมสีดำลอยเข้ามาจากระเบียงตรงเข้ามาหาเธอ!!!
กรี๊ดดดดดดด!!!!!
มีนากรี๊ดอย่างสุดเสียง
มันลอยเข้ามาอย่างรวดเร็ว
มีนาขนลุกทั้งตัว ตาเบิกค้างอย่างสุดกำลัง
เงาตะคุมนั้นวิ่งเข้าใกล้เธอแล้วชนเข้ากับร่างของมีนาอย่างจัง
กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!
ฟลุบ!!!!
แล้วภาพตรงหน้าของเธอก็ดับวูปไป
ธามวัตได้ยินเสียงมีนากรี๊ดอย่างสุดเสียง
รีบใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามา
"มีนา!!!" ธามวัตรีบวิ่งไปหาร่างที่ไร้สติตรงหน้าทีวี
อุ้มเธอออกจากห้องแล้วพาไปขึ้นรถ
-------//-------------//--------------
ตอนนี้มีนานอนไม่ได้สติอยู่ที่คอนโดของเธอ
ธามวัตนั่งมองหน้ามีนาอย่างรู้สึกสับสน
เขาแกล้งเธอแรงไป?
หรือเธอสมควรได้รับมัน!
แต่ถ้าเธอเป็อะไรขึ้นมา เขาจะทำยังไง!!
ทุกอย่างในสมองเขาตีกันจนวุ่นวาย!
แต่ที่หนักคือ หัวใจที่รู้สึกเจ็บจนวูบโหว่ง
มีนาเริ่มขยับเปลือกตา
เธออยู่ที่ห้องของเธอ!!
"พี่ธาม!" มีนาใรีบลุกขึ้นมานั่ง
"ไม่ต้องรีบลุก เดี๋ยวก็เป็ลมไปอีก" ธามวัตปราม
"แล้วใครเป็คนทำ!!" มีนาเริ่มร้องไห้เพราะยังกลัวภาพจำสุดท้ายที่เธอเห็น
มันน่ากลัวที่สุด ั้แ่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
มีนานั่งกอดเข่าแล้วร้องไห้ออกมา
ฟุบหน้าลงกับหัวเข่า ตัวสั่นเทา
มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่น
"หือๆ อึกๆ หือๆๆ" มีนายังนั่งร้องไห้ไม่หยุด
ธามวัตลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียง
ลงมานั่งบนเตียงเดียวกับเธอ
"มีนา" ธามวัตเอ่ยแ่เบา
"พี่ธามโคตรใจร้าย ทำกับมีนาได้ยังไง ปล่อยมีนาเข้าไปในห้องแบบนั้นได้ยังไง!!!"
"ทำไมไม่ฆ่ามีนาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!!"
หื้อๆๆ อึกๆ หือๆ
ธามวัตยื่นมือทั้งสองข้างของเขาจับที่ไหล่ของเธอ
"ไม่ต้องมาจับ ออกไป!! มีนาไม่อยากเห็นหน้าพี่!! ออกไป!!" มีนาขัดขืนไม่อยากให้เขาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ
ธามวัตไม่ยอมเช่นกัน
จับตัวมีนาเข้ามาหาเขาในอ้อมกอด
มีนาทั้งทุบทั้งตีธามวัต
แต่เขาก็ปล่อยให้เธอตีไม่ขัดขืนใดๆ
พลั่กๆๆ หือๆ อึกๆ
มีนาทุบตีธามวัตจนหมดแรง
เขายังกอดเธอไว้ในอ้อมอก
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ
มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของมีนา
เธอร้องไห้อย่างหนักจนพล็อยหลับไป
มีนาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องเริ่มมืด
แต่มีแขนและขาของใครบางคนพาดทับผ่านตัวเธอ
มีนาพยายามหันไปมอง พี่ธาม!
เขานอนกอดเธอจากด้านหลัง และเธอนอนทับแขนของเขาเช่นกัน
มีนาขยับตัวอย่างเบาที่สุด กลัวธามวัตจะรู้ตัว
เธอค่อยๆหันหน้ามามองหน้าเขา
ใบหน้านี้ที่เธอแอบหลงรักมานานนับสิบกว่าปี
ยามเขาหลับช่างน่ามองเหลือเกิน
ขนตางอนยาวเป็แพนิ่งสนิทบนเปลือกตา คิ้วเข้มเรียงสวยเหมือนกันศร รับจมูกโด่งและริมฝีปากสีชมพูสวย
มีนายกมือขึ้นมาค่อยๆ ไล่ปลายนิ้วจากคิ้วลงมาสู่เปลือกตา ลากมาจนถึงสันจมูก
และริมฝีปากอันร้ายกาจของเขา
มีนาใช้นิ้วลากอย่างแ่เบาไปมาบนริมฝีปาก
ปากเขานิ่มมาก เวลาที่มันัักับปากของเธอช่างให้ความรู้สึก...
มีนารีบดึงมือออก
พลับ!!
ธามวัตลืมตาขึ้นสบตากับเธอเหมือนคนที่ไม่ได้หลับมาก่อน
มือของเธอถูกธามวัตจับไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเอามือลง
"ปากฉันนุ่มมากมั้ย" ธามวัตเอ่ยเสียงเซ็กซี่
"เอ่อ พี่ธาม มีนา..อื้ออ" มีนายังไม่ทันได้เอ่ยจนจบ
ธามวัตทาบทับปากนิ่มของเขาลงมาบนปากของเธอ
อื้ออ~
เขาจูบเธออย่างแ่เบา ทะนุถนอม
แล้วค่อยๆส่งลิ้นร้อนเข้าไป
สองลิ้นเกี่ยวกันอย่างโหยหา
ครื้ด ครื้ด~
เสียงโทรศัพท์มือถือของธามวัตดังขึ้น
ธามวัตละจากปากงามของมีนาอย่างเสียดาย
"ว่ายังไงเชษฐ์" เชษฐ์เลขาของธามวัต
"คุณท่านล้มในบ้านครับ ตอนนี้กำลังพาไปส่งที่โรงพยาบาล" เชษฐ์เอ่ยอย่างกระวนกระวาย
"หะ พ่อเป็อะไรมากมั้ย ฉันจะรีบตามไปตอนนี้เลย!" ธามวัตรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"พี่ธามเดี๋ยว คุณพ่อเป็อะไรคะ" มีนาดึงแขนธามวัตไว้ได้ทัน
"พ่อล้ม กำลังไปโรงพยาบาล" ธามวัตเอ่ยเสียงเครียด
"มีนาไปด้วยค่ะ มีนาเป็หมอ เดี๋ยวมีนาดูคุณพ่อเอง!" มีนาพูดขึ้นอย่างใ
แล้วทั้งสองคนก็ไปโรงพยาบาลพร้อมกัน
"คุณพงศกรอยู่ห้องไหนคะ" มีนามาถึงโรงพยาบาลแล้วตรงเข้าไปแผนกฉุกเฉิน
"อยู่ด้านในเลยค่ะหมอมีนา ตอนนี้เรากำลัง้าแพทย์ออร์โธพอดี!" พยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินรีบเดินมา
"พี่ธามรอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวมีนาเข้าไปดูคุณพ่อเอง" มีนาหันไปบอกธามวัตที่มีสีหน้ากังวล
เขาทำได้เพียงแต่พยักหน้า
กว่าสามชั่วโมงที่ธามวัตยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
มีนาเดินออกมาทั้งในชุดที่พึ่งผ่าตัด
"เป็ยังไงบ้าง" ธามวัตลุกขึ้นถามเธอทันที
"คุณพ่อพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ แต่ท่านล้มกระแทกอย่างแรง ทำให้กระดูกไขสันหลังเสียหาย มีนาผ่าตัดไปเบื้องต้นแล้ว แต่หลังจากนี้ท่านจะยังเดินไม่ได้ค่ะ" มีนาเอ่ยเสียงปนเครียด
"หมายความว่ายังไง" ธามวัตเอ่ย
"ต้องรักษาโดยการทานยาและทำกายภาพบำบัดค่ะ ท่านมีโอกาสจะกลับมาเดินได้ แต่ต้องอยู่ที่กำลังใจ และหมั่นทำกายภาพอย่างสม่ำเสมอ" มีนาพยายามตอบธามวัตแบบให้กำลังใจเขาอย่างที่สุด
"ไม่ต้องห่วงนะคะพี่ธาม มีนาเป็หมอ มีนาสัญญาว่าจะรักษาคุณพ่อจนหายดีค่ะ" มีนาจับมือธามวัตและบีบมือให้กำลังใจเขา
"พี่ฝากด้วยนะ" เป็ครั้งแรกในรอบ5ปี ที่ธามวัตแทนตัวเองว่า'พี่'
เธอรู้ว่าข้างในเขาเจ็บ ครอบครัวของเขาเหลือเพียงคุณพงศกร ถ้าพ่อเขาเป็อะไรขึ้นมา
พี่ธามคงแตกสลายไม่มีชิ้นดี
1K
