พัชนอนอยู่บนเตียงอย่างสบาย สักพักก็ใตื่นเพราะมือถือดังแต่เช้า
“สวัสดีค่ะ พัชพูดค่ะ” พัชงัวเงียพูด โดยที่ยังไม่มองว่าใครโทรมา
“ผมวิทย์นะครับ สิบเอ็ดโมงวันนี้คุณว่างมั้ย” วิทย์ถาม
“ว่างค่ะ ทำไมหรอคะ” พัชสงสัย
“พี่สาวผมใช้ให้ผมไปซื้อผ้าอ้อมกับนมผงให้หลานผมครับ คุณพาผมไปหน่อยนะครับ” วิทย์ชวน
“คุณไปซื้อคนเดียวก็ได้นี่คะ” พัชกล่าว
“เมื่อคืนผมอุตส่าห์ไปช่วยคุณนะ” วิทย์ทวงบุญคุณ
“ก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็ทวงบุญคุณด้วย” พัชยอมใจอ่อน
“เจอกันนะครับ ผมไปรับคุณเอง” วิทย์กล่าวเพราะรู้ว่ารถของหญิงสาวพังไม่เหลือชิ้นดี
“จริงสิ ฉันต้องเอารถไปซ่อมด้วย คงไม่ว่างแล้วค่ะ” พัชเพิ่งนึกขึ้นได้
“ผมติดต่อเพื่อนผมที่เป็ช่างให้แล้วครับ และนัดเขาไว้ตอนบ่ายที่สตูดิโอ แค่คุณเตรียมกุญแจรถไว้ก็พอ เดี๋ยวผมพาคุณไปที่นั่น และคุณก็มอบกุญแจให้ช่างได้เลย” วิทย์บอกแผนเสร็จสรรพ
“ขอบคุณนะคะ วางแผนเสร็จสรรพเชียว” พัชกล่าว
“ผมเขิน ผมไม่อยากไปแผนกเด็กอ่อนตามลำพังนี่คุณ” วิทย์กล่าวตามตรง
“คุณไม่กลัวคนอื่นเข้าใจพวกเราผิดหรอคะ เดี๋ยวพวกเขาก็เข้าใจว่าฉันท้องกับคุณหรอก” พัชกังวล
“น่า ไม่มีใครสนใจพวกเราหรอกครับ” วิทย์เกลี้ยกล่อม
“ก็ได้ค่ะ ว่าแต่ทำไมคุณโทรมาตอนตีห้า แต่นัดฉันตั้งสิบเอ็ดโมงล่ะคะ” พัชมองดูนาฬิกา
“ผมกลัวคุณไปเอารถแต่เช้าไงครับ” วิทย์กล่าว
“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วเจอกัน”
และแล้วสองหนุ่มสาวก็เดินทางไปถึงที่ห้างตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง แต่ทว่าพวกเขาได้เห็นเื่ไม่คาดฝัน มีชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ผู้ชายหน้าโหดคนหนึ่งอยู่หน้าห้าง ในขณะที่แม่ของเด็กก็กล่าวขอบคุณแล้วรีบเข็นลูกสาวไปที่ลานจอดรถ
พัชที่มองดูเหตุการณ์พร้อมกับวิทย์ ทั้งสองทำได้แต่ยืนมองดูเท่านั้น แต่ทว่าสักพักพัชก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง
“หนู หนู รีบไปช่วยหลานยายเร็วเข้า เด็กนั่นเป็ลูกของชายหน้าโหดคนนั้น แต่หญิงบ้าคนนั้นกล่าวอ้างว่าหลานฉันเป็ลูกเธอ อีกทั้งยังจะลักพาตัวหลานฉันไปอีก” ดวงิญญาใช้พลังทั้งหมดติดต่อกับพัชเพื่อให้เธอไปช่วยหลานสาว
พัชผู้ซึ่งยืนฟังดวงิญญาบอกเล่าเื่ราว ก็เลยรีบกล่าวกับวิทย์ทันที “คุณ คุณไปช่วยผู้ชายคนนั้นเร็วเข้า ชายคนนั้นถูกปรักปรำ เขาเป็พ่อเด็กจริงๆ แต่หญิงบ้าคนนั้นเสแสร้งเป็เหยื่อแล้วกล่าวหาว่าชายคนนั้นเป็คนร้ายลักพาตัว ฉันจะรีบไปช่วยเด็กก่อน เพราะเธอกำลังพาตัวเด็กขึ้นไปบนรถแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวผมรีบไปแจ้งเ้าหน้าที่ให้มายับยั้งชาวบ้านก่อนนะครับ ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไง” วิทย์สงสัย
“ิญญายายของเด็กคนนั้นบอกค่ะ” พัชไม่ปกปิดอีกแล้ว
“งั้นรีบไปเถอะครับ แล้วค่อยเจอกัน” วิทย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
พัชรีบวิ่งไปขวางผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังเข็นเด็กทารกไปที่รถอย่างรวดเร็ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ คุณจะลักพาตัวเด็กไปไม่ได้” พัชพยายามห้าม
“เด็กเป็ลูกฉันค่ะ” หญิงคนนั้นยังคงยืนยัน
“คุณกล่าวสมอ้างค่ะ หยุดเถอะนะคะ ไม่งั้นคุณได้ไปอยู่ในคุกแน่” พัชกล่าว
หญิงคนนั้นกำลังจะอุ้มเด็กจากรถเข็น แต่พัชรีบแย่งเด็กมาได้ทันเวลาพอดี แล้วรีบวิ่งพาเด็กไปพบเ้าหน้าที่
“คุณคะ หญิงคนนั้นเป็คนร้ายค่ะ เธอตั้งใจจะลักพาตัวเด็ก และชายคนนั้นเป็พ่อเด็กจริงๆ ค่ะ” พัชรีบบอกเ้าหน้าที่
“พวกเราจะเชื่อคุณได้ยังไงครับ” เ้าหน้าที่มองเห็นว่าฝ่ายชายมีหน้าตาน่ากลัว
“พวกคุณไปจับเธอก่อนเถอะค่ะ แล้วพวกเรามาดูกล้องวงจรปิดกัน” พัชแนะนำ
เ้าหน้าที่จึงพากันไปจับกุมหญิงคนนั้น โดยหญิงคนนั้นก็ยังโวยวายไม่หยุด “ฉันเป็แม่ของเด็กนะคะ พวกคุณมาจับฉันไว้ทำไม”
ในขณะที่วิทย์ก็บอกให้เ้าหน้าที่ไปกันชาวบ้านออกไป แล้วพาชายหน้าโหดไปปฐมพยาบาลเบื้องต้น
หลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจก็เข้ามาสอบปากคำ พร้อมกับดูกล้องวงจรปิด พวกเขาก็พบว่า ชายหน้าโหดเป็คนพาเด็กมาที่ห้างั้แ่แรกแล้ว แต่มี่หนึ่งที่เขาเดินไปหยิบนมผงกับผ้าอ้อม ทำให้มีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาดูเด็ก เธอหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะเข็นพาเด็กไปที่ลานจอดรถ แต่พ่อเด็กไหวตัวทัน รีบมากันเธอไว้ทันที
ผู้หญิงใช้ไหวพริบ แกล้งะโว่า ชายคนนี้เป็คนร้ายจะมาลักพาตัวลูกของเธอ ชาวบ้านแถวนั้นเห็นก็หลงเชื่อ เลยเข้ามารุมประชาทัณฑ์อย่างที่เห็น
“ขอบคุณมากนะครับ ที่ยอมช่วยและเชื่อผม ว่าแต่ทำไมพวกคุณถึงยอมช่วยผมล่ะครับ” ชายหน้าโหดแปลกใจ
“คงเพราะหน้าเด็กมีใบหน้าเหมือนคุณมั้งคะ” พัชกล่าวแก้ตัว
“งั้นหรอครับ เด็กหน้าโหดเหมือนผมเลยหรอครับ” ชายคนนั้นรีบมองไปที่เด็ก
“เปล่าหรอกครับ เค้าโครงเหมือนกันเฉยๆ ครับ” วิทย์รีบแก้ตัวให้
“เอาล่ะครับ ในที่สุดก็จับคนร้ายไว้ได้ ผมขอให้คุณมีลูกในเร็ววันนะครับ ไม่ใช่สิ อาจมีแล้ว” ชายคนนั้นกล่าวอวยพร
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” พัชกำลังจะแก้ตัว
“ขอบคุณครับ” วิทย์รีบรับคำ
“นี่คุณ ทำไมไม่แก้ตัวล่ะคะ เดี๋ยวพวกเขาพากันเข้าใจผิดไปกันใหญ่” พัชรีบโวยวาย
นายวิทย์กระซิบบอกทันที “คนร้ายเมื่อคืนยังติดตามคุณเพื่อดูพฤติกรรมอยู่นะครับ คุณดูนั่นสิ”
พัชหันไปมองตามก็เห็นพวกเขาจริงๆ เลยกระซิบบ่นว่า “นี่พวกเขาจะกัดฉันไม่ปล่อยเลยใช่มั้ย”
“พวกเขาทำเพื่อดูให้แน่ใจก่อนไปครับ” วิทย์กล่าว
“เอาล่ะค่ะ หมดเื่แล้ว พวกเรารีบไปซื้อของที่คุณ้ากันเถอะ ฉันยังต้องเอารถไปซ่อมอีก” พัชรีบตัดบท
“ไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนเถอะครับ ผมหิวมากแล้ว” วิทย์วิ่งจนหมดแรง
“เพื่อเป็การตอบแทน ฉันเลี้ยงคุณเองก็ได้ค่ะ” พัชกล่าวอย่างซึ้งใจ
นายวิทย์ก็ช่างแสดงเกินบทบาท เขาโอบเอวพาพัชไปกินข้าวด้วยกันจนพัชบ่นไม่หยุด
“นี่คุณ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” พัชโวยวาย
“รีบไปกันเถอะครับ คุณได้ยินมั้ย เสียงท้องผมร้องดังมากเลย” วิทย์กล่าวตัดบท
การพบกันครั้งนี้ ทำให้พัชเริ่มรู้สึกชอบนายวิทย์เพราะเขายอมปกป้องเธอและเป็คนเดียวที่รู้ว่าเธอมองเห็นดวงิญญาได้ เขาไม่เคยเห็นเธอเป็ตัวประหลาดเหมือนคนอื่น ดังนั้นพัชจึงเล่าเื่ราวทุกอย่างให้น้องสาวฟัง
************************************************
“จริงหรอคะ ที่พี่พัชแอบชอบพี่วิทย์น่ะ” พันใ
“พี่มีใจให้เขาจริงๆ แต่พี่มองไม่ออกว่าเขาชอบพี่กลับหรือเปล่า เพราะจากที่ผ่านมาเขาช่วยพี่ก็เพราะว่าเขามีนิสัยชอบช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอยู่แล้ว” พัชวิเคราะห์
“ไม่ลองก็ไม่รู้นะคะพี่ อีกอย่างพี่พัชก็สวยซะขนาดนี้” พันยังมั่นใจในความสวยของพี่สาว แม้บุคลิกของพี่สาวจะไม่สวยหวานเหมือนหญิงทั่วไป
“เขาอาจเข้าใจว่าพี่ยังเป็ทอมอยู่ก็ได้นะ” พัชกังวล
“งั้นเอาอย่างนี้ วันเสาร์นี้ฉันจะไปหาพี่ที่กรุงเทพฯ จะไปช่วยเชียร์พี่สารภาพรักกับพี่วิทย์ดีมั้ยคะ” พันกล่าว
“ทำอย่างนั้นจะดีหรอ ถ้าพี่อกหักล่ะ” พัชไม่แน่ใจว่าวิทย์จะชอบเธอตอบ
“พี่จะได้ตัดใจทันไงคะ ดีกว่าถลำลึกไปมากกว่านี้ แล้วมันทำให้พี่เ็ปใจหนักกว่าเดิมนะคะ” พันกล่าว
“ทำไมรู้ดีอย่างนี้ล่ะ หรือว่าเราแอบมีแฟนแล้ว” พัชสงสัย
“เปล่าเสียหน่อย น้องเพิ่งอยู่ม. 3 เองนะคะ พ่อเองก็บอกว่ารักอย่าเพิ่งยุ่งให้มุ่งแต่เรียนค่ะพี่” พันกล่าว
“งั้นแล้วไป เจอกันวันเสาร์นะ” พัชตัดสินใจยอมสารภาพรักตามคำแนะนำของน้องสาว
3K
