ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

           ด้านหมู่บ้านลมหวน แม้ว่าวันเวลาจะไหลผ่าน ย่างเข้าเดือนที่8 ที่อี้เฉินหายตัวออกไปจากหมู่บ้าน ทว่าก็ยังมีเหล่าจอมยุทธ์ไม่น้อย มาเยี่ยมเยียนยังหมู่บ้านลมหวนไม่ขาด หมายมั่นจะมาขอพบตัวของอี้เฉิน
 

          จอมยุทธ์บางคนยังมาปักหลัก อยู่ยังสถานที่แห่งนี้ ตามคำสั่งของผู้อาวุโสชรา เพื่อสืบข่าวคราวความเป็นไปไม่ให้คาดสายตา พวกเขาเหล่านั้นต่างก็เป็นผู้มีอำนาจ ต่างก็อยากร่วงรู้ ความเป็นไปที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ไม่กล้าที่จะทำอะไรที่บุ่มบ่าม ต่างก็เฝ้ารอข่าวคราวของอี้เฉิน กลับมายังหมู่บ้านลมหวน อย่างใจจดใจจ่อ

         แม้แต่ผู้อาวุโส เยว่เทียน ยังมาอยู่อาศัยภายในหมู่บ้านลมหวน กับหัวหน้าหมู่บ้านชรา เสี้ยวปู้เตียนเป็นการชั่วคราว กลัวว่าจะเกิดความวุ่นวาย หายนะภายในหมู่บ้านลมหวนเข้า หากเกิดอะไรขึ้นภายในสถานที่แห่งนี้ เกรงว่า คงไม่มีใครรับโทสะของอี้เฉิน ไหวเป็นแน่

          ด้านหลินเฟยที่นั่งปิดขั้นพลัง อยู่ภายในห้องส่วนตัวของอี้เฉิน …แม้นางจะเป็นห่วงอี้เฉินอยู่ไม่น้อยก็ตาม จนหลายๆ ครั้ง นางคิดอยากจะไปตามหาอี้เฉินเสียด้วยซ้ำ ทว่านางก็ต้องเก็บความคิดเหล่านั้นกลับไป ตั้งใจเก็บสะสมประสบการณ์ คิดจะเลื่อนขั้นพลังเป็นเทพสวรรค์แท้จริงให้ได้โดยไว หมายมั่นอยากที่จะเป็นกำลังรบให้อี้เฉิน ในสงครามมหาทวีปที่จะมาถึง

          แต่ว่าหลินเฟย นางก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี ว่าศักยภาพของนางไม่ได้สูงล้ำเฉกเช่น เหล่าจอมยุทธ์ผู้มีพรสวรรค์คนอื่นๆ เกรงว่านางคงต้องใช้เวลาอีกหลายปี กว่านางจะเลื่อนขั้นพลังเทพสวรรค์แท้จริงได้ นางจึงผ่อนลมหายใจออกมายาว ด้วยความรู้สึกอ่อนด้อยในพรสวรรค์ ของตนเองไม่น้อย

          ทว่าทุกเช้าของทุกวัน มันกลับทำให้หลินเฟย ต้องรำคาญใจอยู่ไม่น้อย เมื่อ ซีจื่อหยาง เด็กหนุ่มที่นางเคยรักษามาหานาง แทบจะทุกเช้า ..วันนี้ก็มาเช่นกัน หลินเฟยนางไม่คิดว่า เด็กหนุ่มผู้นี้จะตามตื๊อ ตัวนางไม่เลิกไม่ลาเช่นนี้ ทว่าหลินเฟย นางไม่ได้ออกจากห้องส่วนตัวอี้เฉิน ไปรับหน้าเด็กหนุ่มแต่อย่างใด กล่าวเสียงเรียบภายในห้อง ออกไปเฉกเช่นทุกครา

“เจ้ามาอีกแล้วอย่างนั้นหรือหนุ่มน้อย เจ้าช่างมีเวลาว่างเสียเหลือเกินนะ”

ซีจื่อหยาง เขาก็ยังกล่าวตอบออกมาเฉกเช่นทุกวัน “พี่นางฟ้าก็รับข้าเป็นศิษย์สิ ข้าจะได้ไม่มาตามตื๊อท่าน อยู่เฉกเช่นนี้”

หลินเฟยนางถอนหายใจออกมายาว พร้อมกับส่ายหัว ก่อนจะเลิกสนใจเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านนอก กลับไปตั้งใจเก็บสะสมประสบการณ์ความรู้ต่อไป

          เปาเปา ที่เห็นเด็กหนุ่ม มีความมุ่งมั่นไม่น้อย เขาได้แต่ยิ้มบางออกมาให้เด็กหนุ่ม เมื่อเห็น ซีจื่อหยาง ในกรอบสายตา มาทุกเช้าของทุกวัน กล่าวพูดประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็จากไป เปาเปา ที่เห็นยังอดที่จะชื่นชมไม่ได้ ‘อี้เฉินหากเจ้าไม่รีบกลับมา เกรงว่าไอ้หนุ่มนี้ มันคาบสตรีของเจ้าไปแน่’

          ซีจื่อหยาง เขาเองก็ดูนอบน้อมขึ้นมาไม่น้อย ก่อนจะคำนับไปให้เปาเปา เล็กน้อย แล้วสืบฝีเท้าจากไป แม้ว่าท่านแม่ของชายหนุ่ม จะค้านซีจื่อหยางเสียงแข็ง ไม่ให้มาเกาะแกะหญิงสาวนามว่าหลินเฟย ทว่าซีจื่อหยาง หรือจะยอมรามือ ง่ายๆ เมื่อเด็กหนุ่มรับรู้เรื่องของดินแดนเบื้องบน ใครเล่าจะไม่อยากไปยังสถานที่แห่งนั้น ซีจื่อหยางเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

         ด้านอี้เฉินที่อยู่ภายในมิติ ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ท้องฟ้าล่มสลาย อักขระ กฎเกณฑ์ของฟ้าดินถูกเขาหยั่งรู้ สลักเข้าไปภายในทะเลความรู้อย่างบ้าคลั่ง จนกายาของเขาเริ่มที่จะก่อร่าง สร้างรอยประทับเลือดจางๆ ขึ้นมาตามผิวกาย ส่องแสงสีแดงฉานสว่างพร่างพราวขึ้นมาน้อยๆ สายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ ทั่วกายาจากกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน เริ่มที่จะไม่เป็นผลกับอี้เฉินอีกต่อไป ทำให้เขาคลี่ยิ้มขึ้นมาได้อีกครา

         ทว่าในช่วงเวลาที่ไหลผ่าน ใกล้จะครบ1ปีที่อี้เฉินปิดขั้นพลัง ทัณฑ์สวรรค์ ก็ปรากฏขึ้นมาเหนือท้องฟ้าที่ล่มสลาย ก่อตัวพร้อมกับหมู่เมฆดำที่ขมุกขมัว แพร่กระจายออกไปกว้างไกล ปลดปล่อยสายฟ้าที่บ้าคลั่ง ทำลายร่างกายอี้เฉินอย่างรุนแรง จากที่อี้เฉินหยั่งรู้กฎเกณฑ์ของฟ้าดิน มากจนเกินไป จึงกลายเป็นที่เพ่งเล็งของฟ้าดิน บ่งบอกว่ายามนี้ตัวตนของเขา เริ่มที่จะฝืนกฎชะตาฟ้าดินขึ้นมา

          อี้เฉินถึงกับต้องยกเลิกการปิดขั้นพลังโดยพลัน เมื่อกายเนื้อของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่ง จากสายฟ้าที่ผ่าฟาดลงมา พร้อมเสียงกระดูกภายในร่างเกิดการแตกร้าวอย่างรุนแรง ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด จากสายฟ้าสีแดงฉานที่บ้าคลั่ง หวดฟาดใส่ตามร่างกาย

          “บัดซบ! บัดซบ! เหตุใดทัณฑ์สวรรค์ ถึงรุนแรงขนาดนี้เล่า” อี้เฉินกล่าวสบถด่าออกมาในทันใด พร้อมกับฝีเท้าอี้เฉินที่หลีกหนีออกจากบริเวณใจกลาง ทัณฑ์สวรรค์ อย่างไม่คิดชีวิต

          แต่เนื่องด้วย ทัณฑ์สวรรค์ กินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง ส่งให้กายเนื้ออี้เฉิน ที่โดยสายฟ้ากลายเป็นหลุมเลือดใหญ่หลายจุด พร้อมกับกระดูกที่ลั่นไปทั่วร่าง จากแรงระเบิดสายฟ้า จนอี้เฉินต้องร้องคำราม ออกมาด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากๆๆ!!!"ออกมาดังกึกก้อง

          ดวงตาอี้เฉินเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ปะปนมากับเลือดที่ไหลริน ออกมาไม่ขาด จากดวงตาทั้งสองข้าง แม้ว่าอี้เฉินจะเร็วมากถึงเพียงใด แต่ด้วยตัวเขาที่เป็นผู้ชักนำ ทัณฑ์สวรรค์ลงมา ย่อมถูกสายฟ้าดึงดูดเป็นเรื่องธรรมดา จึงทำให้กายาอี้เฉิน ยิ่งบาดเจ็บหนักไปอีกหลายเท่า จวนเกือบที่จะทำให้เขาตายตกลง จากทัณฑ์สวรรค์ หากเขาก้าวเท้าออกมาช้ากว่านี้

         อี้เฉินยามนี้ถึงเขาจะไม่ตายตกก็บาดเจ็บหนักไม่น้อย ทั่วทั้งกายาเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด โลหิตสีแดงฉานอาบย้อมทั่วร่าง กลางหน้าอกถึงกับเผยให้เห็นอวัยวะภายใน เต้นตุ๊บๆ!! หากไม่ได้เต๋าแห่งชีวิต สำแดงเป็นวัฏจักรด้านหลังขึ้นมาขับเคลื่อน เกรงว่าอี้เฉิน อาจไม่รอดแล้วก็เป็นได้

         ก่อนอี้เฉินจะผ่อนลมหายใจออกมายาว เมื่อเขาหลุดพ้นออกมา จากทัณฑ์สวรรค์ สำเร็จแต่ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด กล่าวพูดพึมพำออกมา “ข้าจากหมู่บ้านลมหวนมาจะร่วมปีแล้วสินะ คงถึงเวลาที่ข้าต้องกลับไปยังหมู่บ้านลมหวนอีกครา” ครั้นสิ้นคำพูดของอี้เฉิน เขาแหวกห้วงมิติออกเดินทางไปในทันใด แม้แต่บาดแผลเขาก็ไม่คิดจะรักษามัน ปล่อยให้เต๋าแห่งชีวิต ค่อยๆ ทำการฟื้นฟูอยู่เช่นนั้น

          อี้เฉินใช้เวลาเดินทางไปถึง2วัน กว่าเขาจะเดินทางกลับมายังหมู่บ้านลมหวน สืบฝีเท้าเข้ามาภายในห้องพักของตนเอง หมายมั่นจะปิดขั้นพลังรักษาบาดแผล แม้แต่กลุ่มคนที่เฝ้าสังเกตการณ์รอบๆ หมู่บ้านลมหวนยังรับรู้ว่า อี้เฉินกลับมาแล้ว จากปราณพลังฟ้าดินที่แปรปรวนขึ้นมากะทันหัน

          อี้เฉิน ครั้นเข้ามาภายในห้องส่วนตัวของเขา เห็นภาพ หลินเฟยปิดขั้นพลัง ด้านหลังของนางมี วัฏจักรแห่งการเกิดใหม่ก่อร่างขึ้นมาจนเด่นชัด มันก็ทำให้อี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นอยู่เล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นวัฏจักรของผู้ใด แข็งกล้าเฉกเช่นของหลินเฟย มาก่อน มันจึงทำให้อี้เฉินยกฝ่ามือถูคางอยู่เล็กน้อย 'เหตุใดนางถึงมี วัฏจักรระดับสูงเฉกเช่นนี้อยู่ในกายเล่า'

          ก่อนน้ำเสียงหลินเฟยจะแค่นเสียงดุออกมา เมื่อรับรู้ว่าอี้เฉินกลับมาแล้ว แถมยังจ้องมองวัฏจักรที่นางสำแดงออกมา อย่างไม่วางตา “เจ้าไม่คิดว่ามันเสียมารยาท เช่นนั้นหรืออี้เฉิน”

หลินเฟยครั้นกล่าวเสร็จสิ้น นางก็เปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ พร้อมกับเก็บซ่อนพลังของนางลงไป “เจ้ามานั่งตรงนี้มา ข้าจะรักษาบาดแผลให้เจ้าเอง สภาพของเจ้าดูไม่ได้เลยนะ อี้เฉิน”

         อี้เฉินที่เห็นรอยยิ้มหลินเฟยที่ทอประกาย มันก็ทำให้ลมหายใจของเขาผ่อนช้าลงอย่างเห็นได้ชัด กวาดตาไปมองนิ้วมือเรียว ขาวที่หญิงสาว สวมแหวนไม้วงเก่า อย่างทะนุถนอม เขาจึงกล่าวรับคำของนางอย่างว่าง่าย รับรู้ได้เลยว่าสตรีนางนี้เอาใจใส่เขามากถึงเพียงใด

         อี้เฉินสืบฝีเท้าไปนั่งขอบเตียง ปล่อยให้หลินเฟย หญิงสาวในกรอบสายตารักษาบาดแผล ...หลินเฟยเองก็เหมือนจะรับรู้ว่า บาดแผลที่อี้เฉินได้มา ไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย มันแฝงด้วยปราณพลังของกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน ยากที่นางจะรักษาให้หายเป็นปกติ มันจึงทำให้นางขมวดคิ้วมุ่น เข้าหากันจนเป็นปม