มีอยู่วันหนึ่งที่แม่และอวี่หลิงไปเก็บผักผลไม้ในสวนปกติ อวี่หลิงที่นั่งมองฝั่งตรงข้ามว่าจะเจอคุณชายคนนั้นมาอีกไหมไม่เจอกันหลายเดือนแล้ว นั่งโยนหินลงไปในน้ำ ก็เห็นร่างสตรีคนหนึ่งลอยมากับน้ำ ใจึงะโเรียกแม่ ท่านแม่ ท่านแม่มาดูนี่เร็วเข้ามีผู้หญิงคนหนึ่งลอยน้ำมา แม่จึงรีบเข้ามาดูทั้งสองรีบช่วยร่างขึ้นมาจากน้ำ อวี่หลิงเอามือไปทาบที่จมูก ท่านแม่นางยังหายใจอยู่เ้าค่ะอวี่หลิงจึงช่วยเคาะหลังแม่นางน้อยคนนั้นสักพักน้ำที่เข้าไปก็ออกมา นางลืมตาขึ้นและพูดว่า พวกท่านเป็ใครทำไมช่วยข้า
สักพักก็สลบไป ทั้งสองช่วยพยุงแม่นางคนนั้นเข้ามาพักที่กระท่อมในสวน อวี่หลิงเ้าเฝ้านางไว้นะ แม่ไปเก็บสมุนไพรเห็นแผลนางสงสัยจะถูกเฆี่ยนตีเ้าค่ะท่านแม่ หลังจากผ่านไปครึ่งวัน แม่นางน้อยคนนั้นก็ตื่นขึ้นมาด้วยความปวดระบมมีแผลเต็มตัวไปหมด
อวี่หลิงจึงได้ถามนางขึ้นมาว่า น้องสาว
เ้าชื่ออะไร เกิดอะไรขึ้นกับเ้า ข้าชื่อ ปิงปิง ข้าถูกขายพ่อแม่ข้าพึ่งเสียไปญาติๆขายข้า ข้าไม่ยอมเลยถูกทุบตี เขาคิดว่าข้าตายแล้วจึงโยนมาในน้ำ ข้าก็คิดว่าถ้าข้าตาย
ก็คงจะดี อวี่เหลียงจึงพูดขึ้นมาว่า
ขอโทษด้วยนะที่ข้าถามเ้า ยังไงตอนนี้เ้ามีชีวิตรอด เ้าควรถนอมมันไว้ ขอบคุณพี่สาว แม่อวี่หลิงก็พูดขึ้นมา แผลเ้าเยอะ เจ็บนะเดี๋ยวข้าทาแผลให้เ้า เ้ามาจากที่ไหนละ ปิงปิงจึงบอกว่า ข้ามาจาก หมู่บ้านเถียนลั่ว ซึ่งห่างจากหมู่บ้านนี้ไป 3 หมู่บ้านเองแต่บ้านค่อนข้างเป็เขาค่อนข้างลำบากซึ่งในตอนนั้นข้าจะหนียามค่ำ เขาเลยตีข้าแล้วโยนข้าในน้ำ ไม่ป็นรัยตอนนี้เ้ามีชีวิตรอดแล้ว มาเป็ลูกข้าอีกคน ดีไหม
ปิงปิงร้องไห้ อวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่า
ท่านแม่ข้าใจดีเ้าไม่ต้องกลัวหรอก ขอบคุณท่านป้า พี่สาว เ้าเรียกแม่เถอะ
ต่อไปเราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วละ
เอาละเ้าฟื้นแล้ว พอเดินไหวไหม เรากลับบ้านกันก่อน ฝนใกล้ตกแล้ว เดี๋ยวแผลเ้าจะไม่หายไวจากนั้นทั้งสามคนก็กลับบ้านไป
130
