หลังจากที่หลู่ผินโกรธมาก จึงนำนางกำนัลและข้ารับใช้ของตน นำกระโถนอุจระไปเทที่หน้า ตำหนักฉางซุน
เหม่ยเหริน ซูเว่ยฉีและฟางหลูได้ยินเสียงเอะอะหน้าตำหนักจึงได้เดินออกมาดูเห็นนางกำนัลของหลู่ผิน เทกระโถนอุจระอยู่หน้าตำหนัก เหม่ยเหรินจึงได้ออกมาต่อว่า
เหม่ยเหริน “ผู้ได้กันกล้ามาทำเช่นนี้ในตำหนักของข้า”
ฟางหลู “นี้มันกระโถนอุจระเพคะ อี๋!! ชั่งเหม็นเนายิ่งนัก พวกเ้ากล้าทำอย่างนี้ ในตำหนักฉางซุนได้เช่นไร”
เหม่ยเหริน “เ้าทำเช่นนี้หมายความว่าเช่นไร ข้าไปทำอะไรให้เ้าไม่พอใจ ถึงได้มาทำเช่นนี้กับข้า”
หลู่ผิน (น้ำเสียงประชดประชัน)“ตอนนี้ข้าตำแหน่งสู่กว่าน้องหญิง พี่หญิงอย่างข้าสั่งสอนเ้าเล็กน้องจะเป็ไรไป พี่หญิงก็แค่เอาของมาเยี่ยมเยียนเ้าบาง ฮาฮาฮา….น้องหญิงพอใจในสิ่งที่พี่หญิงนำมาหรือไม่ พี่หญิงต้องขอโทษน้องหญิงด้วย นางกำนัลของข้า มือไม้ไม่ค่อยมีแรง ทำเลอะเทอะ หน้าตำหนักน้องหญิงหมดแล้ว”
กล่าวเสร็จ หลู่ผิน ก็พาเล่านางกำนัลและข้ารับใช้ กลับตำหนักด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ด้วยความพอใจที่ได้กลั่นแกล้งเหม่ยเหรินให้อับอายได้สำเร็จ
ทางด้านเหม่ยเหรินเจอสถานะการแบบนี้แล้ว ก็โมโหเป็อย่างมากรู้สึกอับอายยิ่งหนัก ที่หน้าตำหนักของตน มีคนเดินผ่านไปมาแล้วได้กลิ่นเหม็นโชยออกไป จึงรีบวิ่งเข้าตำหนัก
ซูเว่ยฉีและฝางหลูก็ได้วิ่งตามเข้าไป แต่เหม่ยเหรินรับสั่งไว้ว่าห้ามผู้ใดเข้าไป ซูเว่ยฉีไม่ฟังคำสั่งเพื่อจะทำให้เหม่ยเหรินโกรธมากขึ้น ฟางหลูก็ได้กล่าวห้ามปรามซูเว่ยฉีไม่ให้เข้าไป
ซูเว่ยฉีไม่ได้สนใจในคำพูดของฟางหลู เพื่อจะแสดงความปลอบใจ จึงนำขนมกุยฮาวา ไปให้เหม่ยเหรินที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก
ซูเว่ยฉี “เหม่ยเหริน่นี่พระนางอารมณ์ไม่ค่อยดีหม่อนฉันนำขนมที่พระนางโปรดที่สุดมาถวาย พระนางเสวยสักหน่อยเถอะเพคะ”
พูดพร้อมยืนขนม
เหม่ยเหริน(น้ำเสียงโมโห) “ใครสั่งให้เ้าเข้ามาออกไป!! เ้าเข้ามาเพื่อจะมาหัวเราะเยาะข้าใช่หรือไม่!! มาดูหน้าของข้าว่าอับอายเช่นไรใช่หรือไม!! ฮือ ฮือ(ร้องไห้) หลูผินทำกับข้าเช่นนี้ จะให้ข้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”
เหม่อยเหริน ใช้มือปัดขนมที่อยู่ในมือของซูเว่ยฉีตกลงพื้น
เหม่ยเหริน “ออกไป!! ถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากข้า ใครกล้าเข้ามาอีกข้าจะลงโทษ ไปให้พ้น”
ซูเว่ยฉีรีบวิ่งออกจากตำหนัก ในใจหัวเราะเยาะเหม่ยเหริน แต่ก็ต้องแกร้งทำท่าทีร้องไห้ออกมาเพราะเจอเข้ากันฟางหลูที่หน้าตำหนัก
ฟางหลู “ข้าบอกเ้าแล้วไงว่าอย่าเข้าไป ่นี้พระนางอารมณ์แปรปรวน ส่งสัยจะเป็เพราะฤทธิ์ยาที่เสวยมากไปจนเสียสติไปแล้ว นางอยากร้องไห้ก็ให้นางร้องไปเถอะ เ้าจะเข้าไปทำให้ตนเองลำบากทำมัยกัน”
ซูเว่ยฉี “ข้าไม่เหมือนกับเ้า ชีวิตข้าเหม่ยเหรินช่วยไว้ เห็นพระนางเสียพระทัย ข้าก็รู้สึกส่งสาร(เช็ดน้ำตา)”
ในคืนไหว้พระจันทร์
เป็คืนที่สว่างไสว และตกดึกที่เงียบสงบ เสียงลมโชยพัดใบไม้
ยามไฮ่ ซูเว่ยฉีนั่งเฝ้า เหม่ยเหริน ที่ปลายเตียง รอเหม่ยเหรินตื่นจากบรรทมกลางดึก ซูเว่ยฉีใช้มือลูบไปที่ใบหน้าของเหม่ยเหรินเบาๆ จนทำให้เหม่ยเหรินตื่นขึ้น ลืมตาเห็นหน้าซูเว่ยฉี เหม่ยเหรินพยายามจะขยับตัวแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้ เสียงก็แหบแห้ง ซูเว่ยฉีเห็นว่าเหม่ยเหรินตื่นแล้วก็เริ่มจัดการแผนแก้แค้นต่อไป
ซูเว่ยฉี “ตื่นแล้วหรือเพคะ
เหม่ยเหริน “(เสียงแหบแห้ง)เ้าจะทำอะไร”
ซูเว่ยฉี “อย่าส่งเสียงสิเพคะ พระนางกลัวใช่มัย ตอนนี้พระนางขยับตัวไม่ได้ และเสียงดังไม่ได้ ใช่หรือไม”
เหม่ยเหริน ( เสียงแหบแห้ง) “เ้าไปให้พ้น ออกไป”
ซูเว่ยฉี “พระนางรู้หรือไม่ว่าทำไมพระนางถึงเป็เช่นนี้ ่นี้พระนางนอนไม่หลับใช้สมุนไพรเป็ที่พึ่ง
วันนี้ถูกหม่อมฉัน ได้เพิ่มตัวยาให้พระนางไปจะช่วยให้พระนางหลับดีขึ้น แต่ยาที่หม่อมฉันเพิ่มลงไปนั้นทำให้พระนางไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย แต่พระนางไม่ต้องกลัวยาที่หม่อมฉันใส่ลงไปจะมีผลแค่หนึ่งชั่วยาม หลังจากหนึ่งชั่วยามก็จะหายเป็ปกติ แต่หน้าเสียดายชีวิตของพระนางคงทนอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม”
เหม่ยเหริน “เ้าคิดจะทำอะไร”
ซูเว่ยฉี “พระนางยังจำเทศการณ์ไหว้พระจันทร์เมื่อ สามปีก่อนได้มัยเพคะ พระนางทำอะไรกับแม่ของหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะทำอย่างนั้นกับพระนางเช่นกัน”
เหม่ยเหริน “ใช่!!! วันนั้นเ้าเป็คนฆ่าแม่ของเ้าเองกับมือ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
ซูเว่ยฉี “ฮาฮาฮา!!!....คนที่ฆ่าแม่ของหหม่อมฉัน หม่อมฉันฆ่านางไปแล้ว จนบัดตอนนี้ พระนางก็ยังไม่รู้ ว่าหม่อนฉันคือผู้ใดอีกหรือ
เหม่ยเหริน “เ้าคือนาง ซูอวิ๋นฉี!!! เป็ไปไมได้ เ้าอ่อนแอขี้โรค เ้าจะฆ่า ซูเว่ยฉีที่มี เรี่ยวแรงได้อย่างไง”
ซูเว่ยฉี “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!.....โดนพระนางจับได้เสียแล้ว” (เยาะเยิย)
242
