ป๋าหนูเป็นมาเฟีย

​

 ชลันดากำลังใจเต้นตุบๆ ต่อมๆ เมื่อเหมยขอคุยกับเธอเพียงลำพัง กันคนอื่นๆ ออกไปหลังจากมื้ออาหารกลางวันที่แสนจะอร่อย แต่เธอไม่ยักกะรู้ถึงรสชาติอร่อยนั่นเลยสักนิด เพราะมัวแต่เป็๞กังวล ว้าวุ่นที่จะต้องมาคุยกับเหมยสองต่อสอง

ท่านเดินนำเธอเข้ามาในห้อง...ที่คงจะเป็๲ห้องส่วนตัวของท่านกับเทิด แล้วก็บอกให้เธอนั่งรอ ชลันดาหันรีหันขวางว่าเธอควรจะนั่งตรงไหนดี ก่อนจะตัดสินใจทรุดลงนั่งพับเพียบบนพื้น มือเย็นเท้าเย็นไปหมดเพราะความตื่นเต้น นี่เธอตื่นเต้นเหมือนกับว่ามาเจอเข้ากับแม่ของคนรักเพื่อทำความรู้จักและแนะนำตัวกับครอบครัวเขาก็ไม่ปาน

เอ...

ทำไมต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วยหว่า ก็เ๱ื่๵๹ทั้งหมดนี่มันแค่เ๱ื่๵๹โกหกหรือเปล่านะ เธอตื่นเต้นเพราะกลัวว่าจะหลุดโกหกให้อีกฝ่ายจับได้ต่างหากล่ะ

เ๹ื่๪๫โกหก ท่องไว้นะยัยดา!

เสียงประตูเปิด ทำเอาชลันดาสะดุ้ง ทำให้คนที่เปิดเข้ามาพร้อมของในมือ อดอมยิ้มไม่ได้ แต่เมื่อมาทรุดลงนั่งบนเตียงต่อหน้าชลันดา เหมยก็แสร้งทำหน้านิ่งๆ ตามแบบของนาง

“ดูตัวเล็กๆ น่าจะใส่ชุดนี้ได้ เอ้า...ไปลองมาสิ”

เหมยยื่นส่งชุดกี่เพ้าสีแดงในมือ ที่ปัดลวดลายดอกเหมยด้วยเส้นด้ายสีทองร้อยสอดอย่างบรรจง มันสวยจนชลันดาต้องเผลอมองจ้องอย่างชื่นชม

“ลองมาที คับหลวมใส่ไม่ได้ยังไง จะได้หาทันงานพรุ่งนี้” เหมยว่า ชลันดายื่นมือไปรับ เธอขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

“งานอะไรหรือคะ?”

“งานยกน้ำชาของเรากับอาไทไงล่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เธอทำตาโต พร้อมกับอ้าปากค้าง เหมยทำตาดุๆ ใส่ศรีสะใภ้ใหญ่อีกหน พร้อมกับเอ่ยสำทับ

“เอ้าเร็วเข้า จะได้แก้ทัน เผื่อจะได้ซื้อหาใหม่ ไปเปลี่ยนในห้องน้ำก็ได้”

“ค่ะ”

ไม่รู้จะทำอะไรดีนอกจากตอบรับ เธอลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเปลี่ยนชุดให้เหมยได้ดู

โอย...ยกน้ำชาเลยรึ

ยกน้ำชามันก็เหมือนงานแต่งงานดีๆ นี่เองนี่นา

จากการโกหกแค่คนสองคน ตอนนี้กลายเป็๲โกหกลามปามไปเยอะแยะแล้วสินะเรา จะบาปหนักไหมนี่

ชลันดายกมือสาธุเหนือหัว ขออภัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามแบบของเธอ หนนี้กลับไปคงต้องไปทำบุญล่ะ...ยัยดาเอ๊ย!

อีตาเฮียไทนี่ก็!

พาเธอมาทำบาปชัดๆ แง่งๆ

คิดไปก็เคืองต้นเหตุไป แต่จะกระโตกกระตาก ก็กลัวว่ามู่น้อยอาจจะต้องมาอยู่กับปู่กับย่าจริงๆ ปู่ไม่เท่าไหร่ แต่ย่าของมู่น้อยนั้น เธอเองยังหวาด ยังเกรงกับสายตาของท่าน

ชุดกี่เพ้าแขนยาวคลุมข้อศอก พอดิบพอดีกับตัวของชลันดาราวกับสั่งตัด เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ปรากฏโฉมในชุดของเหมยที่หล่อนเก็บไว้ให้เพื่อตั้งใจจะให้ชุดนี้กับลูกสาวคนใดคนหนึ่งได้สวม เพราะนางเป็๞คน ตัดเย็บปักลายด้วยตัวของหล่อนเอง

แต่ทว่าลูกสาวทั้งสองคนกลับไม่ได้ใช้ชุดนี้ในงานสำคัญของตัวเองเลยสักคน ทิชาคนกลางก็รูปร่างอวบไปนิด ส่วนทิศาเองก็ใช้ชุดอื่น สุดท้ายคนได้ใส่กลับกลายเป็๲...สะใภ้คนโตไปเสียนี่

“พอดีเลยไหม? ตัวเราเท่ากันเลยสินะ เอ่อ...แปลกดี เหมือนมันรอนุ้ยดาสินะ ลูกๆ ของม้าถึงไม่ได้ใส่สักคน”

นางรำพึง จับชลันดาหมุนซ้ายขวาอย่างพึงพอใจ ชลันดาเองชักจะเขินๆ กับสายตาชื่นชมของท่าน แก้มสาวแดงก่ำขึ้นอย่างน่ารัก เหมยนึกเอ็นดูสะใภ้คนใหม่ขึ้นมาบ้าง เพราะนอกจากหน้าตาที่ถูกใจนางแล้ว ประวัติความเป็๲มาที่สามีมาแอบกระซิบให้ฟัง ก็ทำให้นางรู้สึกสงสาร

“เอ่อ...จริงๆ แล้วไม่ต้อง...”

“ไม่ต้องไม่ได้”

นางรีบยกมือห้าม เพราะรู้ดีว่าชลันดาจะพูดอะไร หญิงสาวนั่งพับเพียบตรงหน้าของเหมย เหมยตอนนี้สายตาอ่อนโยนลง และดูปราณีเธอมากขึ้น จนชลันดารู้สึกหายเกรงหายเกร็งไปบ้าง

“จะอย่างไรก็ต้องทำให้ถูกต้อง ลูกชายฉันน่ะ ไปได้เสียกับนุ้ย มีลูกกับนุ้ยแล้ว ก็ต้องทำพิธีเข้าบ้านกันนั่นล่ะ เห็นไทว่าเราเป็๲กำพร้ารึ ต่อไปนี้ไม่กำพร้าแล้วนะนุ้ยดา เป็๲สะใภ้บ้านนี้แล้ว ก็ถือว่าเป็๲ลูกของม้ากับป๊ะ”

เหมยหันไปทางหัวเตียง ที่มีลิ้นชักอยู่ นางเปิดออก แล้วหยิบเอากล่องสีแดงออกมา แล้วยื่นส่งให้กับชลันดา ที่ตอนนี้ตื้นตันจนน้ำตาคลอ

เธออ้างว้าง โดดเดี่ยว ไร้ครอบครัวมาตลอด๻ั้๹แ๻่ที่ตัดสินใจออกมาจากบ้าน มามีครอบครัวอีกหนตอนอยู่กับอดีตสามี แล้วเธอก็ถูกพรากไปให้ใช้ชีวิตลำพังอยู่กับร้านที่สามีตั้งใจจะทำ มาตอนนี้คำพูดของเหมยที่บอกว่ารับเธอเป็๲ครอบครัวเป็๲ลูก...มันทำให้เธอน้ำตาเอ่อแล้วก็รินหยดแมะลงมา

“อ้าวๆ ร้องไห้ทำไม” เหมยเอ่ยอย่าง๻๷ใ๯ ชลันดารีบเช็ดน้ำตา ทว่ายิ่งเช็ดมันยิ่งไหล

“หนูขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากที่รับหนูเป็๲ครอบครัว”

“แหม...ก็ต้องเป็๞ครอบครัวกันสิ นุ้ยเป็๞เมียของไทมัน ยังไงก็ฝากดูแลลูกชายม้าด้วยล่ะ มันทำอะไรไม่ดี โทรมาฟ้องม้าได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ม้าจะไปฟาดก้นมันให้ เอาผ้าเช็ดหน้า”

นางลุกขึ้นแล้วไปค้นในตู้เสื้อผ้าเมื่อลูกสาวคนใหม่กำลังร้องไห้ไม่เลิก ตอนนี้ทั้งน้ำมูกน้ำตาเลอะไปหมดแล้ว

“ขอบคุณค่ะม้า”

ชลันดาเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วยิ้มให้กับเหมย หัวใจเธอเต็มตื้นกับความอารีของท่านเหลือเกิน นี่ขนาดไม่ค่อยจะชอบหน้าเธอแต่แรกเห็น

“เปิดกล่องดูสิ นี่ของรับขวัญสะใภ้ใหญ่ ซ้อใหญ่ของบ้าน ม้าเตรียมไว้นานมาล่ะ ๻ั้๫แ๻่หมวยใหญ่มันออกเรือนไป แต่ไทมันก็ไม่ถูกใจใครสักที ทำไว้รอมาหลายปีแล้ว ดีนะที่ไม่ได้รอเก้อ”

ชลันดาเปิดกล่องออกตามคำคะยั้นคะยอ แล้วก็ต้องน้ำตารื้นอีกหนกับของภายใน หวีเสียบผมทองคำแท้ทำเป็๲รูปดอกไม้จิ๋วๆ สลับกับไข่มุกสีชมพู งดงามและละเอียดนัก

“นี่น่ะ...มาจากเมืองจีนเลยนะ อากงของม้าเป็๞ช่างทอง ม้าเลยสั่งให้ทำแล้วส่งมาให้ มีชิ้นเดียวในโลกนี่ล่ะ แกะนามสกุลของเราไว้ด้วย ดีล่ะที่นุ้ยดาผมยาว พรุ่งนี้ม้าจะเกล้าผมให้สวยๆ แล้วเสียบหวีนี่ประดับให้ อ้อ...”

แล้วนางก็หันไปค้นของในลิ้นชักหัวเตียงอีกหน แล้วดึงเอาถุงแดง มีตัวอักษรสีทองบอกยี่ห้อออกมา พร้อมกับยื่นส่งให้ชลันดา ที่แทบจะไม่กล้ารับ ดูจากถุงแล้วเดาไม่ยากว่าข้างในเป็๲อะไร

“จี้น่ะ เป็๞กังหันวัดแชกงหมิว เคยได้ยินไหม?”

“เคยได้ยินมาบ้างค่ะม้า”

กังหันวัดแชกงหมิว มีชื่อเสียงระดับหนึ่งในเ๹ื่๪๫โชคลางของขลัง ตัวเธอเองก็เคยได้ยิน เหมยแบมือออก แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“มาเดี๋ยวม้าจะใส่ให้ ทองนี่บาทหนึ่งถ้านุ้ยดาไม่ชอบก็เปลี่ยนลายได้ตะ กังหันนี้เขาเชื่อกันว่าจะพัดสิ่งไม่ดีไปจากชีวิต แล้วจะพัดสิ่งดีๆ ให้เข้ามา ม้าให้ไว้ จะได้มีแต่สิ่งดีๆ พัดเข้ามาในชีวิตคู่ของนุ้ยกับไท ดูแลกันรักกัน ให้อภัยกันนะ แล้วก็มีหลานให้ม้าอีกสักคนสองคน ถ้าเลี้ยงไม่ไหวก็ส่งมา” คำนั้นทำให้ชลันดานึกสะดุ้งน้อยๆ

“ขอบคุณมากค่ะม้า”

เธอก้มลงกราบท่าน ใจเริ่มหนักอึ้งเพราะรู้สึกผิดที่ไปโกหกท่านเข้า ดูเหมยจะดีใจมากที่ไทได้ออกเรือนไป

“รับลูกชายม้าไปแล้ว เป็๞ลูกสาวม้าไปแล้ว ก็ห้ามคืนตำแหน่งนี้นา นุ้ยดารับของม้าไปแล้ว ก็ห้ามคืนล่ะ ม้าไม่เอาคืน”

โอ...

นายไท

นายกำลังทำให้ฉันกลายเป็๲คนบาป!

​

​