หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 124: ลางสังหรณ์ การฝึกฝน และการเตรียมพร้อมในความเงียบ 

หลังจากที่เจี้ยนหลิน (剑林) สังเกตการณ์ปฏิกิริยาระหว่าง "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) และ "ผลึกพลังงานธาตุน้ำ" (蔚蓝晶石) จนแน่ใจว่าพลังงานทั้งสองไม่ได้ "ปะทะ" หรือ "ขัดแย้ง" กันอย่างรุนแรง และ "ขาวน้อย" (小白) ก็ดูจะชื่นชอบสภาวะใหม่นี้ เขาก็ตัดสินใจที่จะ "หล่อเลี้ยง" กระบี่ต่อไปอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น เขาค่อยๆ เพิ่มปริมาณพลังงานธาตุน้ำที่ส่งเข้าไปทีละน้อย ควบคู่ไปกับการส่งผ่านพลังปราณ (灵气) และ "เจตจำนงกระบี่" (剑意) จาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ของตนเองอย่างต่อเนื่อง

ประกายสีฟ้าคราม บนลวดลายเกล็ดมังกรสีทอง (金龙鳞纹) เริ่มมีความ "เด่นชัด" และ "สม่ำเสมอ" มากขึ้น ไอเย็น (寒气) ที่แผ่ออกมาจากตัวกระบี่ก็ยังคงความ "ชุ่มชื้น" แต่ก็มิได้ทำให้รู้สึก "หนาวเหน็บ" หากแต่เป็นความเย็นที่แฝงไว้ด้วย "พลังชีวิต" อย่างน่าประหลาด การสั่นพ้อง (共鸣) ที่เขารู้สึกได้จากกระบี่นั้น "ลึกซึ้ง" และ "ซับซ้อน" ยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลัง "เรียนรู้" และ "ปรับตัว" เข้ากับพลังงานใหม่ที่ได้รับอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม "ลางสังหรณ์" ถึงความไม่ปลอดภัยที่ผุดขึ้นในใจของเขาก่อนหน้านี้ ยังคงไม่จางหายไปเสียทีเดียว แม้มันจะ "คลุมเครือ" และ "ไม่มีที่มาที่ไป" ที่ชัดเจน แต่มันก็ทำให้เจี้ยนหลินไม่สามารถจดจ่ออยู่กับการหล่อเลี้ยงกระบี่ได้อย่างเต็มที่เหมือนช่วงแรก

‘ความรู้สึกนี้...มันไม่ใช่แค่ความคิดมากไปเองแน่ๆ’ เจี้ยนหลินสรุปในใจหลังจากพยายามเพ่งสมาธิและตรวจสอบสภาวะรอบกายอีกหลายครั้ง ‘ถ้ามันเป็นแค่จินตนาการ สงสัยว่าการซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบแบบนี้จะทำให้สมองข้าเริ่มฝ่อไปแล้วกระมัง...’ แม้การหยั่งรู้ถึงพฤกษาจะยังไม่พบสิ่งใดที่บ่งบอกถึงภัยคุกคามโดยตรง แต่ "ความหนักอึ้ง" ในบรรยากาศที่เขาสัมผัสได้นั้น มัน "จริง" เกินกว่าจะเป็นเพียงจินตนาการ

เขาตัดสินใจที่จะ "หยุด" การหล่อเลี้ยงกระบี่จิตพฤกษาด้วยพลังงานธาตุน้ำไว้เพียงเท่านี้ก่อนสำหรับวันนี้ เขารู้สึกว่ากระบี่ได้ดูดซับพลังงานไปมากพอสมควรแล้ว และการ "เร่งรัด" เกินไปอาจจะไม่ใช่ผลดี โดยเฉพาะเมื่อในใจของเขายังคงมีความ "กังวล" บางอย่างซ่อนอยู่

เจี้ยนหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยัง "ขาวน้อย" ที่ยังคงคลอเคลียอยู่กับกระบี่จิตพฤกษาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาเก็บผลึกพลังงานธาตุน้ำเข้าไปในอกเสื้ออย่างมิดชิด จากนั้นจึงอุ้มขาวน้อยขึ้นมาไว้บนตัก แล้วก่อรูป "กระบี่ไม้" คุณภาพดีขึ้นหลายเล่มจากพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ของตนเองให้มันกินเป็นการปลอบขวัญและเสริมพลัง

"กินให้อิ่มนะ เจ้าตัวเล็ก" เขากระซิบเบาๆ พลางลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน "หลังจากนี้ เราอาจจะต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม"

ขาวน้อยเงยหน้ามองเขา ส่งเสียง "คิก?" ออกมาอย่างสงสัย ราวกับจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นกระบี่ไม้ที่อยู่ตรงหน้า มันก็ลืมความสงสัยนั้นไปในทันที เริ่มแทะเล็มอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากที่ขาวน้อยเริ่มเพลิดเพลินกับอาหารของมัน เจี้ยนหลินก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ มือขวายังคงกุม "กระบี่จิตพฤกษา" ที่บัดนี้แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น แม้ร่างกายจะยังคงต้องการการฟื้นฟูอยู่บ้าง แต่ "ลางสังหรณ์" ที่เกิดขึ้นและความเปลี่ยนแปลงของศาสตราวุธคู่กาย กระตุ้นให้เขาต้องการ "ทำความเข้าใจ" มันให้มากขึ้น

‘กระบี่มีการพัฒนา ย่อมต้องทดสอบและปรับตัวเข้าหามัน การฝึกฝนและทบทวนเท่านั้นที่จะทำให้ข้าเข้าใจถึงศักยภาพที่แท้จริง และเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝันได้’

เจี้ยนหลินก้าวออกมายังพื้นที่ว่างเล็กๆ ภายในซุ้มเถาวัลย์ แสงสลัวที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาพอให้เห็นการเคลื่อนไหว เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสภาวะจิตให้สงบนิ่ง จากนั้นจึงเริ่มร่ายรำเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ด้วย "กระบี่จิตพฤกษา" ที่เพิ่งได้รับการเสริมพลัง

ท่วงท่าของเขายังคงพลิ้วไหวและต่อเนื่องดุจสายน้ำไหล แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านจาก "กระบี่จิตพฤกษา" ในมือนั้น "แตกต่าง" ออกไปจากเดิมอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่เขากวัดแกว่งหรือแทงกระบี่ออกไป เขาสัมผัสได้ถึง "ความลื่นไหล" ที่เพิ่มมากขึ้น คล้ายกับว่าพลังงานธาตุน้ำที่ซึมซาบเข้าไปนั้นได้ช่วย "ลดแรงต้าน" และเสริม "ความยืดหยุ่น" ให้กับตัวกระบี่ ปลายกระบี่ที่เคยหนักแน่นด้วยพลังธาตุพฤกษา บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วย "ไอเย็น" บางเบาที่มองไม่เห็น แต่สามารถสัมผัสได้ถึงความ "เยียบเย็น" ที่เฉียบคมยิ่งกว่าเดิม เมื่อผสานกับ "เจตจำนงกระบี่" จาก "หน่ออ่อน" การควบคุมกระบี่จิตพฤกษาก็ "ง่ายดาย" และ "เป็นธรรมชาติ" ยิ่งขึ้น คล้ายกับว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของแขนของเขาอย่างแท้จริง

เขาทบทวนกระบวนท่าต่างๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในห้วงความคิด ความทรงจำอันแม่นยำของเขาได้ฉายภาพการต่อสู้อันดุเดือดที่ผ่านมาขึ้นอีกครั้ง...

ภาพการเผชิญหน้ากับ อู่เฟิง (武峰) ศิษย์ชุดดำจากสำนักอัคคีเมฆาโลหิต ระดับสร้างรากฐาน ในโพรงถ้ำผลึก การโจมตีที่รวดเร็วและหนักหน่วงของอีกฝ่าย หากเป็นในตอนนั้นที่เขามีเพียงกระบี่ไม้ธรรมดา การรับมือย่อมยากลำบากกว่านี้มาก แต่หากเป็น "กระบี่จิตพฤกษา" ในสภาพปัจจุบันเล่า? ความคมกล้าที่เพิ่มขึ้นจากไอเย็นและความลื่นไหลในการควบคุม อาจจะทำให้เขาสามารถตอบโต้หรือหาช่องว่างในการโจมตีได้ดียิ่งขึ้น

จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปเป็น "ราชันย์พยัคฆ์เขี้ยวดาบผลึก" (晶牙剑齿虎王) อสูรระดับหลอมรวมปราณขั้นสมบูรณ์ที่น่าสะพรึงกลัว แม้การต่อสู้ครั้งนั้นจะจบลงด้วยปัจจัยหลายอย่าง แต่ความแข็งแกร่งและความเร็วของมันยังคงตราตรึงในใจ หากต้องเผชิญหน้ากับอสูรที่แข็งแกร่งระดับนั้นอีกครั้ง "กระบี่จิตพฤกษา" ที่ได้รับการเสริมพลังนี้จะสามารถสร้างความแตกต่างได้มากน้อยเพียงใด? เขาลองจินตนาการถึงการใช้ไอเย็นจากปลายกระบี่ก่อกวนการเคลื่อนไหว หรือใช้ความลื่นไหลของเพลงกระบี่ผสานกับวิชาตัวเบาเพื่อหลบหลีกและหาจังหวะโจมตีจุดอ่อน

‘แม้พลังโดยรวมจะยังอยู่ที่ขั้นหลอมรวมปราณระดับเจ็ด แต่ด้วยกระบี่จิตพฤกษาที่พัฒนาขึ้น และความเข้าใจในพลังที่ลึกซึ้งขึ้น การรับมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเดิม...ย่อมต้องมีหนทางมากขึ้นแน่’ ความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา

หลังจากร่ายรำเพลงกระบี่และทบทวนการต่อสู้ในห้วงความคิดอยู่หลายชั่วยาม จนเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามหน้าผาก เจี้ยนหลินจึงค่อยๆ หยุดการเคลื่อนไหว เขายืนสงบนิ่ง ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ความรู้สึก "หนักอึ้ง" จากลางสังหรณ์ยังคงอยู่ แต่บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วย "ความมุ่งมั่น" และ "ความเตรียมพร้อม" ที่เพิ่มมากขึ้น

จากนั้น เขาก็เริ่ม "สำรวจ" บริเวณภายในซุ้มเถาวัลย์ที่เขาใช้หลบซ่อนอยู่อย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง มองหา "จุดอ่อน" หรือ "ช่องทาง" ที่ศัตรูอาจจะใช้ลอบเข้ามาได้ รวมถึง "เส้นทางหลบหนี" ที่เขาอาจจะต้องใช้ในกรณีฉุกเฉิน ‘ซับซ้อนกว่ารังหนูเสียอีก หวังว่าถ้าใครบุกเข้ามา คงจะหลงทางก่อนเจอตัวข้าก็แล้วกัน...’ แม้ว่าซุ้มเถาวัลย์แห่งนี้จะซ่อนตัวอยู่ได้อย่างแนบเนียนเพียงใด แต่ความประมาทคือหนทางสู่ความตายในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้

เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วยาม เจี้ยนหลินใช้เวลาทั้งหมดไปกับการ "เตรียมพร้อมในความเงียบ" เขาไม่ได้ตื่นตระหนกหรือร้อนรน แต่ความเยือกเย็นและความรอบคอบที่หล่อหลอมมาจากประสบการณ์ได้สอนให้เขาไม่มองข้าม "สัญญาณเตือน" ใดๆ แม้จะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม

แม้จะไม่รู้ว่า "ภัยคุกคาม" ที่เขาสัมผัสได้นั้นคืออะไร หรือจะมาถึงเมื่อใด แต่การเตรียมพร้อมอยู่เสมอ ย่อมดีกว่าการรอคอยความตายโดยไม่ทำอะไรเลย...

(จบตอนที่ 124)