เทพสงครามสายเลือดมังกร

‘ชายชราผู้นี้เป็นใครกัน  และเหตุใดเขาถึงได้สนใจหัวใจเหล็กพวกนี้นัก?’

ขณะที่เดินตามเจาเทียนฟางไปนั้น หลงเฉินก็มีแต่คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว

‘หัวใจเหล็กพวกนี้เป็นของตระกูลหลิงอู่ ในเมื่อเขารู้จัก เขาก็ต้องรู้ว่าข้าเป็นคนของตระกูลหลิงอู่ ทว่าด้วยอิทธิพลของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งแล้ว ก็ไม่จำเป็นเลยที่เขาจะต้องปฏิบัติต่อข้าอย่างเป็นมิตรถึงเพียงนี้’

ราวกับรับรู้ได้ถึงความคลางแคลงใจของหลงเฉิน เจาเทียนฟางจึงรู้ตัวว่าเขารุกเร็วเกินไปอยู่สักหน่อย เขายิ้มกว้างพลางเอ่ยขึ้น

“พ่อหนุ่ม ข้าอยากจะซื้อหัวใจเหล็กของเจ้า แต่ว่าเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าจะไม่บอกใครเรื่องนี้ ยิ่งไปกว่านั้น  หัวใจเหล็กพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใดกับเจ้าอยู่แล้ว”

ความแข็งแกร่งของหุ่นเหล็กสังหารไม่ได้สูงมากนัก  และไม่ว่าใครที่มีหัวใจเหล็กเหลือเฟือ  พวกเขาก็สามารถนำมันออกมาข้างนอกได้โดยง่าย  ดังนั้นหลงเฉินจึงไม่กลัวว่าเขาจะนำความลับของตระกูลหลิงอู่มาเผยแพร่  แม้ว่าชายชราผู้นี้จะให้ความสำคัญกับหัวใจเหล็กมาก ทว่าหลงเฉินก็มองออกว่าสิ่งที่เขาสนใจก็คือตัวหลงเฉินเองต่างหาก

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องห้องหนึ่ง

“นี่คือห้องรับรองแขกพิเศษของเรา นั่งลงก่อนเถอะ”

สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างใกล้กับด้านนอก  ดังนั้นหลงเฉินจึงไม่กลัวว่าชายชราจะเล่นสกปรก  เขารีบเข้าประเด็นและเอ่ยถามทันที

“เถ้าแก่เจา เหตุใดท่านถึงได้พาผู้น้อยอย่างข้ามายังสถานที่เช่นนี้?”

เจาเทียนฟางหัวเราะร่วน

“ข้าไม่มีเหตุผลใดแอบแฝงหรอก หัวใจเหล็กที่เจ้ามีอยู่ทั้งหมด นำออกมาให้ข้าสิ ข้าจะให้ราคาที่รับรองได้ว่าเจ้าจะต้องพอใจ  แม้ว่าหัวใจเหล็กจะมีปราณวิญญาณที่พบได้ทั่วไประหว่างสวรรค์และปฐพี ผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่สามารถดูดกลืนมันได้ ดังนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเจ้า!”

หลิงซีเคยบอกเขาเรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่หลงเฉินเอ่ยถามขึ้นมาเพียงเพราะต้องการลองเสี่ยงโชคดูเท่านั้น เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับเจาเทียนฟาง  จึงไม่ได้รีบร้อนเอาหัวใจเหล็กออกมาแต่กลับถามต่อ

“ท่านจะให้ราคาหัวใจเหล็กแต่ละชิ้นเท่าไรกันล่ะ?”

“ข้าจะบอกราคาสูงที่สุดที่ข้าจะให้ – ชิ้นละสามหยกศักดิ์สิทธิ์!”

เจาเทียนฟางต้มน้ำชาและรินน้ำชาให้หลงเฉิน  ขณะที่ตัวเขาเองก็จิบชาด้วยเช่นกัน  จากนั้น เขาก็เอ่ยขึ้น

“ว่ากันตามตรง หัวใจเหล็กที่ข้าซื้อไม่เกี่ยวอะไรกับสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งหรอก  ดังนั้นข้าคงไม่สามารถให้ราคาสูงกว่านี้ได้”

หัวใจเหล็กทั้งหมดที่หลงเฉินเคยมีคือหนึ่งร้อยห้าชิ้น  และเขาส่งมอบไปแล้วเจ็ดสิบห้าชิ้น ทำให้เขายังคงเหลืออยู่อีกสามสิบชิ้น หากเป็นไปตามข้อเสนอของเจาเทียนฟาง มันจะทำให้เขาได้หยกศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด 90 ชิ้น

ซึ่งก็หมายความว่าหลังจากซื้อผลฟื้นฟูวิญญาณเพียงหนึ่งผล  เขาก็จะหมดตัวอีกครั้ง 

หลงเฉินต้องการที่จะต่อรอง แต่อีกฝ่ายก็ดูแน่วแน่มาก รวมทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็เกินความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้น

“ตกลง”

“เจ้ายังมีหัวใจเหล็กอยู่อีกกี่ชิ้นล่ะ?”

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มีความสำคัญกับเจาเทียนฟางอย่างมาก

หลงเฉินรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อยแต่เขาก็เอ่ยขึ้นในที่สุด

“มีทั้งหมดสามสิบชิ้น”

ท่าทางของเจาเทียนฟางดูตึงเครียด  หลังจากที่จับจ้องหลงเฉิน เขาก็เอ่ยขึ้น

“เจ็ดสิบห้า บวกกับสามสิบก็เท่ากับหนึ่งร้อยห้าชิ้น ผู้ที่บรรลุขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดที่ได้หัวใจเหล็กมาถึงหนึ่งร้อยห้าชิ้น  นับได้ว่าเป็นสุดยอดหัวกะทิแม้แต่ในเหล่าคนนอกของตระกูลหลิงอู่  เคยมีผู้ที่อยู่ในตำแหน่งนั้นและได้หัวใจเหล็กมาถึงหนึ่งร้อยสองชิ้นเช่นกัน  ทว่าตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบขวบ”

เมื่อได้ยินจำนวนเจ็ดสิบห้าชิ้น  หลงเฉินก็รู้ทันทีว่าเจาเทียนฟางผู้นี้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขาราวกับหลังฝ่ามือของตนเอง

‘ตาแก่ผู้นี้ถามถึงหัวใจเหล็กของข้าเพราะเขามีแรงจูงใจที่ซ่อนเร้นในการทำเช่นนั้น เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับหัวใจเหล็ก หากแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวข้าต่างหาก...’

เมื่อเห็นสีหน้าของหลงเฉิน  เจาเทียนฟางก็รู้ว่าหลงเฉินตระหนักถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา ดังนั้นเขาจึงเลิกเสแสร้งแกล้งทำเป็นเขินอาย  แต่กลับพูดออกมาอย่างตรงมาตรงไปด้วยความซาบซึ้ง

“มาพูดกันตรง ๆ ดีกว่า หากว่าด้วยเรื่องของตระกูลหลิงอู่  ข้าเองก็มีเครือข่ายข่าวกรองของข้าเช่นกัน พวกเรารู้เรื่องที่เจ้าได้รับการคัดเลือกให้เข้าเหล่าคนนอกและยังรู้อีกด้วยว่าเหล่าใด  อย่างไรก็ตาม ข้าก็ประหลาดใจอยู่ดีที่เจ้าได้หัวใจเหล็กมาถึงหนึ่งร้อยห้าชิ้น”

‘เถ้าแก่เจาตั้งใจจะดึงคนอย่างนั้นรึ?’ 

หลงเฉินมองเขาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังยิ้มและไม่ได้ยิ้มในคราเดียว

เจาเทียนฟางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มจริงใจ

“ดูเหมือนเจ้าจะเป็นเด็กหนุ่มที่มากด้วยไหวพริบ  ข้าขอพูดกับเจ้าให้กระจ่างก็แล้วกัน หากเจ้ามาเป็นคนของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง  ข้ารับรองได้เลยว่าเจ้าจะได้รับความสนใจและได้รับการฝึกฝนมากกว่าที่เจ้าจะได้จากตระกูลหลิงอู่  นอกจากนี้ ภายในตระกูลหลิงอู่ยังมียอดฝีมือที่เปี่ยมด้วยความสามารถมากเกินไป ทำให้เจ้าถูกกลืนหายไปท่ามกลางคนเหล่านั้น”

คำพูดของเจาเทียนฟางที่พูดในฐานะยอดฝีมือนั้นมีเจตนาข่มขู่หลงเฉิน หากแต่ไม่มีผลอันใด

‘สมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งก็ไม่เลวนัก  บางทีพวกเขาอาจจะช่วยข้ากำจัดลัทธิเซียนโลหิตก็เป็นได้  แต่ถึงอย่างนั้น หากข้าทิ้งตระกูลหลิงอู่ไปเช่นนี้...’

เมื่อคิดถึงข้อนี้ หลงเฉินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย

“เถ้าแก่เจา ท่านกำลังล้อข้าเล่นอยู่สินะ? ข้าเพิ่งได้เป็นสมาชิกใหม่ของตระกูลหลิงอู่ได้ไม่นาน  หากจู่ ๆ ข้าเปลี่ยนใจมาเข้าสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งของท่าน  ท่านจะต้องการคนที่ตัดสินใจไม่เด็ดเดี่ยวเช่นนี้รึ?  ท่านไม่กลัวหรือว่าวันใดข้าอาจเปลี่ยนใจไปเป็นสมาชิกของกลุ่มอิทธิพลอื่น?”

เจาเทียนฟังตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของหลงเฉิน  แต่หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ข้าไม่คิดว่าจะมีใครให้ข้อเสนอที่ดีกว่าสิ่งที่สมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งให้ได้หรอกนะ”

หลงเฉินโบกมือและพูดด้วยความแน่วแน่

“เถ้าแก่เจา  การที่ท่านชื่นชมในตัวข้า ข้าไม่รู้จะขอบคุณเท่าไรถึงจะพอ หากแต่ข้าไม่อยากเป็นเพียงต้นหญ้าบนกำแพงที่งอกงามตามที่ที่มีแสงแดด  ดังนั้นในตอนนี้ขอให้ข้าได้กลับไปคิดใคร่ครวญดูสักหน่อยเถอะ? หากสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งและตัวข้ามีชะตาต้องกัน  เช่นนั้นข้าก็จะมาพบเถ้าแก่เจาด้วยตนเอง”

หลงเฉินพูดด้วยความเด็ดเดี่ยว และเจาเทียนฟางก็รู้ดีว่าหากรีบร้อนเกินไปจะทำให้เสียเรื่อง เช่นนั้นแล้ว เขาจึงทำได้เพียงฝืนยิ้มและเอ่ยขึ้น

“ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนั้น หลงเฉิน เจ้าก็มาหาข้าที่นี่ได้ทุกเมื่อ และพวกเราจะได้ก้าวข้ามอุปสรรคไปด้วยกันเมื่อเวลานั้นมาถึง หากเจ้ารู้สึกว่าตระกูลหลิงอู่ไม่เหมาะกับเจ้า ก็มาที่นี่ --- ประตูของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งจะเปิดต้อนรับเจ้าเสมอ”

เมื่อเห็นว่าแววตาของเจาเทียนฟางนั้นมีแต่ความจริงใจ  หลงเฉินสับสนอยู่ในใจครู่หนึ่ง  แต่แล้วเขาก็มิอาจเปลี่ยนใจได้   ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปฏิเสธข้อเสนอ

“ถ้าเช่นนั้น... หลงเฉินขอขอบคุณเถ้าแก่เจา!”

เจาเทียนฟางพยักหน้ารับ

“ไม่เป็นไรหรอก โอ้ จริงสิ!  แล้วเจ้ามาหาอะไรที่สมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งรึ  ถึงได้พยายามจะเอาหัวใจเหล็กมาแลก?”

“ข้าต้องการผลฟื้นฟูวิญญาณน่ะ”

เจาเทียนฟางยิ้มกว้างพลางเอ่ยขึ้น

“ข้าจะบอกให้อาวเสวี่ยนำมันมาให้เจ้า”

หลงเฉินส่ายศีรษะ

“เถ้าแก่เจา เวลานี้ข้าไม่ใช่คนของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง  และด้วยเหตุนี้ข้าก็ไม่ควรรับรางวัลหากข้ายังไม่คู่ควร   ข้าอยากจะขอซื้อผลฟื้นฟูวิญญาณด้วยตัวเอง และจ่ายท่านด้วยหัวใจเหล็กสามสิบชิ้นกับหยกศักดิ์สิทธิ์อีกสิบชิ้นก็แล้วกัน”

ด้วยแววตาที่จริงจัง เจาเทียนฟางเอ่ยขึ้น

“ที่ข้าให้เจ้าก็เพราะเห็นแก่มิตรภาพของเราและไม่เกี่ยวอะไรกับสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง  เช่นนี้แล้วเจ้าจะยังไม่เห็นด้วยอีกรึ?”

หลงเฉินไม่ไขว้เขวเพราะเจาเทียนฟาง  เขาจึงพูดออกไปด้วยท่าทีเรียบเฉย

“เถ้าแก่เจา พูดตามตรง... ข้ารู้สึกซาบซึ้งที่ท่านต้องการจะให้ของสิ่งนี้กับข้า  แต่ถึงกระนั้นท่านก็ยังเป็นคนของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง  หากท่านจะให้ของขวัญข้า... ช่วยรอจนถึงวันที่ข้าตัดสินใจเข้าร่วมกับสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งได้หรือไม่?”

เจาเทียนฟางมองหลงเฉินอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็รำพึงกับตัวเอง

‘พรสวรรค์โดยกำเนิดของเด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ และเขายังมีความลับมากมายอยู่ในตัว  ยิ่งไปกว่านั้น  เขายังเป็นสุดยอดหัวกะทิ เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ อีกทั้งยังมีความมุมานะอยู่เต็มเปี่ยม  ถือได้ว่าเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยากยิ่ง และเมื่อเขาเป็นคนเช่นนี้  ยิ่งข้ารบเร้าและใจร้อนก็รังแต่จะทำให้เขาไม่ชอบหน้าข้า’

ดังนั้นเขาจึงรับข้อเสนอของหลงเฉิน  เขาเอ่ยขึ้นพลางพยักหน้า

“ในเมื่อเจ้ายืนกราน  ข้าก็จะทำตามที่เจ้าพูด”

“ข้าสงสัยว่าเถ้าแก่เจามีสมุนไพรที่สามารถเยียวยาวิญญาณชนิดอื่นบ้างหรือไม่?”

“สมุนไพรเช่นนี้จะไม่ได้ผลหากมันอยู่ในระดับต่ำ และสมุนไพรระดับสูงก็สามารถเพิ่มสติปัญญาและการรับรู้ของมนุษย์ได้  ทว่าผลของมันนั้นต่างออกไปในแต่ละคน และยังเป็นของหาได้ยากยิ่ง  ข้ามีผลฟื้นฟูวิญญาณเพียงผลเดียวเท่านั้น แต่หากเป็นความต้องการของเจ้า เมื่อมีสินค้าใหม่ข้าจะส่งคนไปบอกก็แล้วกัน”

หลงเฉินพยักหน้า

“ขอบคุณท่านที่ช่วยเป็นธุระให้ เถ้าแก่เจา ข้าน้อยยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน”

“อืม... ข้าจะบอกให้อาวเสวี่ยนำผลฟื้นฟูวิญญาณมาให้เจ้า”

ทั้งสองเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวนามอาวเสวี่ยกำลังรอพวกเขาอยู่ด้านนอก นางมองหลงเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง

แม้ว่านางจะไม่อยากทำ แต่เมื่อเป็นคำสั่งของเจาเทียนฟางแล้ว  นางจำต้องมอบผลฟื้นฟูวิญญาณให้เขาพร้อมกับคำแนะนำ  จากนั้นก็ส่งเขาออกจากสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง

“กำไรของสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งหล่นหายจากมือของพวกเราแล้วสินะ?”

อาวเสวี่ยพูดกับตัวเองแต่หลงเฉินได้ยินเข้า

“ใครว่าข้าจับก้นเจ้าไม่ทราบ? เจ้านี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ ข้าไม่อยากให้มือสกปรกเพราะไปสัมผัสเจ้าหรอกนะ”

แล้วหลงเฉินก็จากไปโดยไม่พูดอะไร ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดของอาวเสวี่ย  เขารีบออกจากสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งไปโดยเร็ว

“เสี่ยวซี เจ้าเห็นยัยผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นไหม ทำหน้าเหมือนถูกเอาขี้วัวป้ายหน้าเลย”

หลิงซีพ่นลมและตำหนิเขาพร้อมรอยยิ้ม

“เจ้านี่แย่จริง ๆ นางแค่พูดกับเจ้าไม่กี่คำแต่เจ้ากลับทำให้นางโกรธเสียนี่”

“แน่นอน นางสมควรโดนแล้ว!”

เมื่อได้ผลฟื้นฟูวิญญาณมาแล้ว  ทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างมาก หลงเฉินได้เรียนรู้อะไรมากมาย  ทว่าอายุของเขายังน้อยนัก และอารมณ์ของเขาก็ยังเด็ก  เมื่อเขาได้ผลฟื้นฟูวิญญาณมา สีหน้าของเขาจึงเปล่งประกายด้วยความปีติยินดี

ทั้งสองรีบกลับไปยังตระกูลหลิงอู่อย่างรวดเร็ว  ราวเที่ยงวัน  พวกเขาก็มาถึงหอพักต้นหลิวมรกตของเหล่ามรกตในเมืองหลิงอู่

เมื่อเขากลับมาถึงก็พบว่ากานหลินกำลังรอเขาอยู่ในหอฝึกยุทธ์

“เจ้าได้หัวใจเหล็กมาหนึ่งร้อยห้าชิ้นใช่หรือไม่?”

เมื่อพบหน้ากัน กานหลิงถามอย่างร้อนรน หลงเฉินใจเย็นลงทันที

เมื่อเห็นท่าทีของหลงเฉิน  กานหลินจึงรีบเอ่ยขึ้น

“เด็กอย่างเจ้านี่รู้จักวิธีหลีกเลี่ยงการเสียหน้าจริง ๆ  ข้าคงไม่รู้อะไรหากพวกเราไม่พบหุ่นสังหารอีกสามสิบตัวในระหว่างการตรวจสอบขั้นสุดท้าย  และหัวใจของพวกมันก็หายไปในอุโมงค์ที่เจ้าออกมา  แต่นั่นก็เป็นความสำเร็จในอดีต  ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อจะบอกเจ้าเรื่องอื่นต่างหาก”

กานหลินข้ามเรื่องหัวใจเหล็กไปอย่างรวดเร็ว  เมื่อเขาไม่ได้สนใจมันนัก หลงเฉินจึงรู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาทันที

‘โชคดีที่เขาไม่ถามอะไรข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าคงเสร็จแน่  ดูเหมือนว่าหัวใจเหล็กจะไม่มีค่าอะไร  เจาเทียนฟางจ่ายเงินตั้งสามหยกศักดิ์สิทธิ์ก็เพราะเขาต้องการรวบหัวรวบหางข้ามากกว่า’

จากนั้นหลงเฉินก็ปัดเรื่องหัวใจเหล็กออกไปและร้องถาม

“ข้าสงสัยจริง พี่กานต้องการจะบอกอะไรกับข้ารึ?”

กานหลินจับเก้าอี้และนั่งลง

“ผู้คุมกฎหลิวให้ข้ามาบอกเจ้าว่าลัทธิเซียนโลหิตไม่มีท่าทีใด ๆ ต่อเมืองพฤกษาหมอก  นี่ก็เพื่อให้เจ้ารู้สึกสบายใจขึ้นและทำภารกิจแรกได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม หลงเฉิน...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น  หลงเฉินรู้สึกราวกับภาระที่หนักอึ้งถูกยกออกจากบ่า แต่แล้วคำสี่พยางค์  ‘อย่างไรก็ตาม’ ที่กานหลินทิ้งท้าย ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวเร็ว

“ยังมีเวลาอีกสี่วันสำหรับภารกิจแรกที่จะมอบให้เจ้า  แม้ว่าภารกิจนั้นจะยังไม่ถูกตัดสินแต่ดูเหมือนว่าผู้คุมกฎหลิวจะตั้งใจให้หวงเฟยหยางและเหวินยาพาเจ้าไปด้วยในภารกิจแรกในฐานะผู้ตรวจสอบ เมื่อถึงเวลานั้น...”

*****************